obowiązek udzielania pierwszej pomocy, Publikacja'z Prawo. Adam Mickiewicz University in Poznan
edytakreft
edytakreft30 listopada 2017

obowiązek udzielania pierwszej pomocy, Publikacja'z Prawo. Adam Mickiewicz University in Poznan

DOCX (21 KB)
5 strona
8Liczba odwiedzin
Opis
obowiązek udzielania pierwszej pomocy
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 5

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 5 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 5 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 5 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 5 pages

Pobierz dokument

Temat; Obowiązek udzielenia pierwszej pomocy w przypadku pielęgniarek i położnych

Polski porządek prawny, choć posiada bardzo bogatą historię i tradycję, nie pozostaje zamknięty na dalszy rozwój. Wciąż zmieniająca się rzeczywistość wymaga nieustannej regulacji prawnej. Za zmianami kultury życia codziennego, ludzkich potrzeb i oczekiwań, muszą następować odpowiadające im zmiany w prawie.

Obowiązek udzielania pomocy poszkodowanym Jedną z podstawowych norm moralnych, znajdujących powszechną akceptację, jest nakaz udzielenia pomocy człowiekowi, którego życie lub zdrowie narażone jest na niebezpieczeństwo. Ta norma moralna stała się normą prawną i znalazła odzwierciedlenie w zapisach Kodeksu karnego. Kodeks karny w rozdziale XXI „Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu” nakłada na każdego obywatela obowiązek udzielenia pomocy człowiekowi znajdującemu się w bezpośrednim niebezpieczeństwie utraty życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała, zawarty w artykule 162 kk (nieudzielenie pomocy). Paragraf 1 artykułu 162 kk stanowi: „kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.” Warunkiem karalności na podstawie art. 162 § 1 kk jest niepodjęcie działań zmierzających do udzielenia pomocy, nawet gdyby szanse uchylenia niebezpieczeństwa były niewielkie. Przestępstwo to jest dokonane z chwilą uchylenia się od udzielenia pomocy w warunkach opisanych w tym przepisie, chociażby nie nastąpił żaden efektywny skutek w postaci śmierci lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osoby zagrożonej . Przestępstwo określone w art. 162 § 1 kk jest typowym przestępstwem formalnym z zaniechania. Odpowiedzialność karna związana jest z samym niewykonaniem ciążącego na sprawcy obowiązku udzielenia pomocy zagrożonemu człowiekowi. Obowiązek ten ma charakter powszechny i dotyczy każdego, kto znalazł się w sytuacji bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innego człowieka. Podmiotem czynu zabronionego, określonego w art. 162 § 1 kk, może być każda osoba, która była świadkiem niebezpieczeństwa grożącego innej osobie, bądź w inny sposób (np. za pośrednictwem osób trzecich) dowiaduje się o nim. W rozumieniu tego przepisu,

nie tylko od pracowników służby zdrowia (lekarza, pielęgniarki, ratownika), lecz od każdej osoby wymaga się aktywnego przeciwdziałania niebezpieczeństwu grożącemu życiu lub zdrowiu innego człowieka. Jest to przestępstwo powszechne. Przedmiotem ochrony jest życie lub zdrowie człowieka, znajdującego się w położeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla tych dóbr. Przestępstwo z artykułu 162 Kodeksu karnego jest umyślne, tzn. sprawca ma świadomość położenia grożącego bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ofiary, a ponadto jest świadomy możności udzielenia pomocy. Natomiast nie jest przestępstwem nieumyślne nieudzielanie pomocy. Niebezpieczeństwo musi zagrażać życiu lub bardzo poważnie zdrowiu poszkodowanego i musi być bezpośrednie, tj. musi zagrażać realnie, w najbliższej chwili. Groźba bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia musi istnieć obiektywnie. W przypadku, gdy zgon już nastąpił, nie może być mowy o znajdowaniu się w położeniu zagrażającym życiu ofiary . W rozumieniu art. 162 kk najważniejszy jest obowiązek niesienia pomocy człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, bez względu na to czy istnieje szansa uratowania życia, czy nie. Tak więc bez znaczenia jest okoliczność, że niesiona pomoc nie mogłaby ofierze uratować życia. Liczy się tylko fakt udzielenia pomocy lub jej zaniechania. Dopóki ofiara żyje, mimo iż doznała poważnych obrażeń ciała, jej życiu zagraża niebezpieczeństwo, aż do momentu zgonu. Artykuł 162 kk nie określa enumeratywnie zakresu udzielanej pomocy. Określony obowiązek udzielenia pomocy należy interpretować niezwykle szeroko. Wynika z tego, że każda pomoc jest ważna i cenna. Taka pomoc jest rozumiana jako ogólna, a nie tylko medyczna, która wykracza poza ramy dyspozycji przepisu art. 162 kk, i jest tylko jednym z elementów obowiązku zawodowego lekarza, pielęgniarki czy ratownika medycznego. Pomoc ta nie ogranicza się tylko do kwalifikowanej pierwszej pomocy udzielonej przez osoby czy instytucje do tego ustanowione, ale obejmuje czynności pierwszej pomocy, której udzielić może każda osoba, nie wymaga konkretnych kompetencji w zakresie podejmowanych czynności. Najistotniejsze jest aby podjąć działania w zamiarze pomocy osobie poszkodowanej. Warunkiem odpowiedzialności za nieudzielenie pomocy poszkodowanemu jest możność jej udzielenia bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wynika z tego, że prawo nie stawia obowiązku udzielania pomocy w sposób bezwzględny, ponieważ ogranicza go do sytuacji, w których możliwe jest to bez narażenia siebie lub innych osób. Sytuacja, w której osoba nie będąca lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym

obawia się udzielenia pomocy ze względu na możliwość kontaktu z krwią poszkodowanego i ewentualnego zakażenia wirusem HIV, takiej pomocy może nie udzielić. Natomiast jeżeli sam udzielający pomocy jest zainfekowany wirusem HIV, nie powinien udzielać pomocy, której udzielenie nieuchronnie związane jest z ryzykiem zainfekowania HIV. W przypadku, gdy jej udzieli mimo nieznacznego ryzyka, które jednak wystąpi, nie powinien ponosić odpowiedzialności, ponieważ on działał w stanie wyższej konieczności w rozumieniu art. 26 kk. Również niebezpieczeństwo powstania szkody majątkowej nie zwalnia od obowiązku udzielenia pomoc. Zgodnie z zapisem § 2 art. 162 Kodeksu karnego zniesiona jest odpowiedzialność karna za nieudzielenie pomocy, jeżeli niezwłoczna pomoc możliwa jest ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej, a więc w przypadku, gdy możliwa jest pomoc ze strony lekarzy, pielęgniarek lub ratowników medycznych, a oczekiwanie na pomoc nie spowoduje uszczerbku na zdrowiu poszkodowanego. W takiej sytuacji od udzielania pomocy osoba nieprzeszkolona może odstąpić. Z zapisu § 2 wynika również, że od udzielenia pomocy może odstąpić, gdy skuteczna pomoc musiałaby polegać na poddaniu się zabiegowi lekarskiemu koniecznemu w takiej sytuacji (np. transfuzji krwi), chociaż mogło to uratować osobę zagrożoną. Pomoc ofierze wypadku nie może wykraczać poza możliwości i doświadczenie życiowe osoby udzielającej pomocy. Zależnie od okoliczności danego wypadku pomoc udzielana przez osobę nie będącą lekarzem może ograniczyć się do niezwłocznego wezwania służb ratownictwa medycznego . Podobny obowiązek udzielenia pomocy nakłada Kodeks wykroczeń w art. 93, dotyczącym ściśle uczestników ruchu drogowego, dotyczy wypadków drogowych, w których jest ofiara (ranny lub ranni). Jeżeli nastąpiła śmierć ofiary na miejscu, to obowiązek udzielenia pomocy staje się bezcelowy. Obowiązek pomocy występuje także w sytuacji, gdy nie ma rannego lub rannych, lecz powstaje zagrożenie dla uczestnika wypadku np. osoby unieruchomionej w rozbitym pojeździe, która nie może samodzielnie opuścić pojazdu. Osobę taką należy także traktować jako ofiarę wypadku, a uczestnik wypadku zobowiązany jest udzielić jej pomocy. Za uczestniczącego w wypadku trzeba uznawać zarówno sprawcę lub pokrzywdzonego, który doznał obrażeń, jak i osobę, która nie poniosła żadnego uszczerbku, ale znajdowała się wśród osób biorących udział w wypadku, np. jako pasażer pojazdu. W pewnym sytuacjach, co nie jest odosobnione, sprawca wypadku może być jednocześnie ofiarą . Powszechny obowiązek niezwłocznego udzielenia pomocy i niezwłocznego zawiadomienia centrum powiadamiania ratunkowego wynika także z Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września z dnia 2006 r. (Dz. U. 2006 r. nr 191 poz. 1410) ze zmianami z dnia 22 października 2010 r. (Dz. U. 2010 nr 219

poz. 1443). System Państwowego Ratownictwa Medycznego został powołany w celu zapewnienia pomocy każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Art. 4. Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym (PRM) mówi, że „kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego”. Stan nagłego zagrożenia zdrowotnego został zdefiniowany w art. 3 pkt. 8 Ustawy o PRM jako stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie wystąpieniu objawów pogarszania zdrowia, wskutek czego może dojść do poważnego uszkodzenia funkcji organizmu lub uszkodzenia ciała, lub utraty życia, wymagający natychmiastowego podjęcia medycznych czynności ratunkowych i leczenia. Pielęgniarka, zgodnie z artykułem 19 Ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, ma obowiązek udzielić pomocy w każdym przypadku niebezpieczeństwa utraty życia, poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. Pielęgniarki i położne są zobowiązane do udzielania pomocy w takich samych okolicznościach jak lekarze, różnią się jedynie zakresem kompetencji , zobligowano do udzielenia pomocy w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego. Lekarz, pielęgniarka lub ratownik medyczny nie mogą odmówić pomocy osobie, która znajduje się w stanie niecierpiącym zwłoki i grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a udzielenie pomocy nie powoduje zagrożenia dla ich zdrowia lub życia. Możliwości odstępstwa od udzielenia pomocy ofierze wypadku w rozumieniu prawa są ściśle określone i nieliczne. Art. 12. Obowiązki pielęgniarki i położnej 1. Pielęgniarka i położna są obowiązane, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi, do udzielenia pomocy w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego. 2. Pielęgniarka i położna mogą odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z ich sumieniem lub z zakresem posiadanych kwalifikacji, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie przełożonemu lub osobie zlecającej, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, pielęgniarka i położna mają

obowiązek niezwłocznego uprzedzenia pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego o takiej odmowie i wskazania realnych możliwości uzyskania tego świadczenia u innej pielęgniarki, położnej lub w podmiocie leczniczym. 4. W przypadku odstąpienia od realizacji świadczeń zdrowotnych z przyczyn, o których mowa w ust. 2, pielęgniarka i położna mają obowiązek uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 5 pages

Pobierz dokument