Podmiotowość osoby niepełnosprawnej - Notatki - Etyka, Notatki'z Etyka. Uniwersytet Gdański (UG)
xena_90
xena_90

Podmiotowość osoby niepełnosprawnej - Notatki - Etyka, Notatki'z Etyka. Uniwersytet Gdański (UG)

4 str.
14Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
100%na 2Liczba głosów
1Liczba komentarzy
Opis
Notatki z zakresu etyki dotyczące podmiotowości osoby niepełnosprawnej jak również jej potrzeby edukacyjne i zdrowie społeczne.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 4
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument
Podmiotowość osoby niepełnosprawnej

Podmiotowość osoby niepełnosprawnej

(potrzeby edukacyjne, zdrowie społeczne)

Zainteresowanie osobami z różnymi rodzajami dysfunkcji, ich potrzebami i możliwościami podlega ciągłej ewolucji. Analizując dane z literatury omawiającej problemy osób

niepełnosprawnych w ciągu ostatnich stu lat, można zaobserwować zmiany w podejściu do procesu terapii, edukacji, socjalizacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością.

Obecnie, pogląd na funkcjonowanie osób niepełnosprawnych wskazuje na celowość i trafność w podejmowaniu przez nie same decyzji i branie odpowiedzialności za swoje postawy i rozwój. Rozważania na temat poczucia jakości życia niepełnosprawnych, pozytywnych

postaw społecznych warunkujących skuteczną rehabilitację, to tylko niektóre tematy i problemy poruszane.

Edukacja, rehabilitacja i socjalizacja osób niepełnosprawnych są przedmiotem licznych dyskursów na gruncie medycyny, psychologii, socjologii, prawa, antropologii, pedagogiki i pedagogiki specjalnej. Rezultatem tego jest wzmocnienie troski o osoby będące w gorszej

sytuacji rozwojowej, czy społecznej. Trudno jednak obecny stan uznać za zadowalający.

Czym zatem jest podmiotowość? Literatura pedagogiczna i psychologiczna określa ,,podmiot” jako człowieka mającego ,,tożsamość” wyróżniającą go od innych ,że jego własna działalność zależy w znacznym

stopniu od niego samego. W ostatnich kilkunastu latach wzrosło zainteresowanie problemem człowieka. Podejmują ją

między innymi różne nauki szczegółowo próbując określić podmiotowość. I tak np.: mówi się o poczuciu podmiotowości , potrzebie podmiotowości , podmiotowym traktowaniu wychowanka, ucznia, niepełnosprawnego, pracownika. Jednocześnie wskazuje się na cechy

człowieka, świadczące o jego podmiotowym bycie. W związku z tym podkreśla się wolność, możność decydowania, niezależność i w tym związaną emancypację, posiadanie praw,

równości w relacjach. Wartym wytłumaczenia byłoby również samo pojęcie niepełnosprawności. Według ustawy o pomocy społecznej niepełnosprawność oznacza niezdolność do pracy w

rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do grupy inwalidów lub legitymowanie się stopniem niepełnosprawności w

rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wyróżnia się ponadto:

inwalidztwo – częściowa niezdolność do wykonywania pracy zawodowej, spowodowana długotrwałym lub trwałym naruszeniem sprawności organizmu. O inwalidztwie mówi się,

gdy choroba trwa powyżej sześciu miesięcy. kalectwo – niedorozwój, brak lub nieodwracalne uszkodzenie narządu lub części ciała (trwałe uszkodzenie organizmu). Może, ale nie musi spowodować zmniejszenia lub utraty zdolności

do pracy zawodowej.

W Polsce, podobnie jak w wielu krajach świata, podejmowane są działania, których celem jest stworzenie osobom niepełnosprawnym warunków do rozwoju i udziału w życiu społecznym na równi ze sprawnymi obywatelami. Działania na rzecz integracji tej grupy osób

prowadzone są w dwóch obszarach. Jeden obszar, który jest skierowany bezpośrednio na osoby z ograniczoną sprawnością, obejmuje opiekę medyczną, leczenie indywidualne,

profesjonalną pomoc (np. system rehabilitacji, pomocy społecznej). Druga płaszczyzna to działania dotyczące środowiska społecznego i fizycznego, w którym osoby niesprawne funkcjonują (np. pomoc w adaptacji mieszkań, dostępność komunikacji, urzędów, placówek

kulturalnych, odpowiednie zatrudnienie, współtworzenie prawa). Ukształtowany w Polsce model kompleksowej rehabilitacji zakłada uwzględnienie wszystkich

rodzajów potrzeb osoby niepełnosprawnej w procesie rehabilitacyjnym. Postępowanie terapeutyczne łączy rehabilitację psychologiczną, medyczną, społeczną i zawodową. Podział ten ma znaczenie jedynie metodyczne, ponieważ w praktyce rehabilitacja jest procesem

ciągłym, a poszczególne jej etapy nakładają się i uzupełniają. Dzięki założeniom wypracowanym przez Polską Szkołę Rehabilitacji, tj. powszechność, wczesne

zapoczątkowanie, kompleksowość, ciągłość – rehabilitacja odgrywa istotną rolę w integracji niepełnosprawnych ze społeczeństwem. Ważnym zagadnieniem jest podmiotowy charakter samego procesu wychowania, a więc

konieczność takiego doboru metod, środków, form pracy i oddziaływania wychowawczego, by wspomagały kształtowanie się podmiotowego, osobistego charakteru aktywności osoby

niepełnosprawnej . Uznanie podmiotowości osób uczestniczących w procesie wychowania możliwe jest dzięki przyjęciu, iż jest to proces, w którym wychowawca i uczeń są równie ważni . Wielicki,

uważa , że podmiotem jest ten, kto: pełni rolę społeczną, kieruje swoimi stanami psychicznymi i swoją aktywnością, ma wpływ na zdarzenia, pozostaje w stałym procesie samodoskonalenia się, przekraczania ,,samego siebie” i własnych granic, rozszerza stale

zakres podmiotowości swojej i środowiska społecznego; ułatwia realizację podmiotowości drugiemu człowiekowi.

Natomiast Gorlach i Seręga uważają, że człowiek będący podmiotem posiada zdolność do pobierania, przetwarzania i generowania informacji, zdolność do wchłaniania wpływów otoczenia, do transformacji tych wpływów, określony system wiedzy ,informacji

dotyczących świata, system wartości i ocen, programów działania, nawyków i umiejętności .

Podmiotowość w edukacji odnosi się najczęściej do uczniów i nauczycieli, rzadziej do rodziców. Inaczej jednak jest w przypadku osób niepełnosprawnych, gdzie w większości przypadków to właśnie rodzic pełni funkcje również nauczyciela. Cechami zasadniczymi

podmiotowości zespołu edukacyjnego, tworzącymi kontakt aksjologiczny, organizacyjny, etyczno-moralny i wychowawczy są:

1.Autonomia - zależność . 2.Pluralizm - wyłączność. 3.Partnerstwo i demokratyzm - indywidualizm i autorytaryzm.

4.Samodzielność i swoboda działania - ograniczanie samodzielności i swobody działania. 5.Zmiana - stagnacja.

6. Integracja - dezintegracja. 7.Tolerancja - swoista ksenofobia. Powyższe cechy, nie wyczerpują oczywiście wszystkich kontekstów podmiotowości.

Podmiotowość osób niepełnosprawnych w tworzeniu odpowiednich warunków edukacyjnych

ma miejsce wtedy, gdy: -korzystają z możliwości doboru treści, form i technik pedagogicznego działania;

-podejmują decyzje optymalizujące pracę szkoły(likwidacja barier architektonicznych), klasy(oddziały integracyjne), uczniów(wzajemna, indywidualna pomoc); -podejmują szeroko pojętą samokontrolę(dać, nie tylko brać)

-dominującym elementem oceny mikrosystemu wychowawczego jest opinia samych uczestników kształcenia, uznania, że są podmiotem działania systemu, regulującym jego

funkcjonowanie. Nauczyciel w procesie wychowania i nauczania przekazuje uczniom wiadomości , wspomaga w odkrywaniu wartości, kształtuje ich umiejętności. Wyniki jego pracy zależą nie tylko od

jego wiedzy rzeczowej i umiejętności specjalistycznych, ale także od stosunków łączących go z uczniami oraz jego postawy wobec uczniów.

Te dwa podmioty: nauczyciel i uczeń, wychowawca i wychowanek, muszą zawsze być traktowani razem, tak jak razem ujmuje się proces nauczania i uczenia się, wychowania i samowychowania. Te dwa podmioty: nauczyciel i uczeń wspólnie się rozwijają.

Wartym zaznaczenia jest, że osoba czująca się jako podmiot odczuwa potrzebę działania, to

wiąże się z umiejętnością wyrażenia siebie i własnych potrzeb. Dlatego też tworząc program edukacyjny dla osób z niepełnosprawnością ważne jest: respektowanie innych(nie wszyscy są tacy sami), zdolność do empatii(znajomość, rozumienie

problemów i potrzeb) oraz wrażliwość pedagogiczna. ,,Dobry pedagog dostrzega w swoich uczniach różnorodne wartości pozytywne, chce pomóc

w ich rozwoju, dostosowując swoje oddziaływania do indywidualnych właściwości uczniów... dobry pedagog to artysta wrażliwy na wszystko, co dzieje się w sferze stosunków międzyludzkich, w których uczestniczy i umiejętnie dostosowujący swoje postępowanie.”

Jest coś, o czym trzeba pamiętać-to nauczanie zintegrowane stanowi pierwszy szczebel kształcenia ogólnego, obejmując w ten sposób dzieci w młodszym wieku szkolnym. Pierwszy okres nauki w szkole jest dla dziecka bardzo ważny, zmienia się bowiem sytuacja społeczna

dziecka, jego prestiż i status w środowisku. Tajemnica powodzenia pedagogicznego tkwi nie tylko w idealnych programach, ale także w osobie nauczyciela i podejścia grupy do osób

niepełnosprawnych. Na tym szczeblu doniosłe znaczenie mają elementy komunikowania niewerbalnego, stosunki emocjonalne i szybkie zawieranie przyjaźni pozwala naturalnie przebrnąć przez pierwszy okres edukacji.

Wyniesione ze szkoły, właściwe przekazane wartości pozwalają osobom niepełnosprawnym

wierzyć w ich normalność intelektualną. Świadomość własnej podmiotowości nakazuje głośne wyrażanie sprzeciwu i wołanie o pomoc, pomoc w budowaniu społeczeństwa bez barier. ,,Być podmiotem” oznacza nieustanne stawanie się nim, gdyż tak długo, dopóki

człowiek żyje i działa świadomie, może stać się podmiotem. Wprowadzany od najmłodszych lat system nauki w zespołach integracyjnych zwiększa szanse

na podjęcie aktywnego trybu życia i pracy przez osoby niepełnosprawne. Może mieć to również ogromny wpływ na podniesienie świadomości i konieczności wzięcia odpowiedzialności za samego siebie we własne ręce.

W mojej opinii niepełnosprawność nie powinna być zwolnieniem od codziennych obowiązków. W dużej mierze osoby schorowane, których możliwości motoryczne są w

sposób znaczny ograniczony nie powinny zamykać się w domach. Niestety brak jest miejsc i placówek, które podnosiły by aktywność osób niepełnosprawnych w późniejszym wieku.

Paweł Księżopolski II rok fizjoterapia

Temat: Podmiotowość osoby niepełnosprawnej

(potrzeby edukacyjne, zdrowie społeczne)

Bibliografia:

Encyklopedia PWN Rehabilitacja medyczna rozdz.3 Współczesne poglądy na rehabilitację Jerzy Kiwerski

Wybrane aspekty pracy z niepełnosprawnymi. Tom I serii "Problemy edukacji, rehabilitacji i socjalizacji osób niepełnosprawnych" red. Jerzy Rottermund Rehabilitacja w praktyce numer 4/2007, październik-grudzień Artykuł: Opieka domowa

W stronę podmiotowości osób niepełnosprawnych red. Klinik Anna Portal edukacja i dialog (www.eid.edu.pl)

Bardzo pomocne, Dzięki.
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 4 str.
Pobierz dokument