PYTANIA  DO  EGZAMINU   Z   „PODSTAW  TURYSTYKI”, Poradnik'z Hotelarstwo i Turystyka. Uniwersytet Jagielloński (UJ)
.24832
.24832

PYTANIA DO EGZAMINU Z „PODSTAW TURYSTYKI”, Poradnik'z Hotelarstwo i Turystyka. Uniwersytet Jagielloński (UJ)

101 str.
41Liczba odwiedzin
Opis
PYTANIA DO EGZAMINU Z „PODSTAW TURYSTYKI”
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 101
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 101 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 101 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 101 str.
Pobierz dokument
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 101 str.
Pobierz dokument

PYTANIA DO EGZAMINU Z „PODSTAW TURYSTYKI”

1. Definicja - „turystyki”, „turysty” i „turyzmu”. 2. Wąskie i szerokie znaczenie pojęcia „turystyka” 3. Definicja pojęć: „ odwiedzający międzynarodowy, krajowy” 4. Definicja pojęć: „turysta”, „odwiedzający jednodniowy”. 5. Etapy rozwoju turystyki światowej 6. Turystyka światowa w XIX i XX wieku. 7. Okresy w historii turystyki w Polsce. 8. Historia Galicyjskiego /Polskiego/ Towarzystwa Tatrzańskiego do 1950

r. 9. Historia Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego do 1950 r. 10. Czynniki rozwoju współczesnej turystyki. 11. „Czas wolny” a turystyka. 12. Rodzaje „czasu wolnego”. 13. Definicja „ruchu turystycznego”. 14. Schemat podziału ruchu turystycznego pobytowego. 15. Definicja pojęcia „impreza turystyczna”. 16. Podział imprez turystyki kwalifikowanej. 17. Cele realizowane na imprezach turystyki kwalifikowanej. 18. Elementy racjonalnego wypoczynku na wczasach. 19. Podstawowe potrzeby ludzi zaspokajane podczas urlopu – wakacji. 20. Cele pobytów wczasowych. 21. Elementy składowe dobrego programu pobytu na wczasach. 22. Zasada opracowania racjonalnego programu wczasów. 23. Profile organizacyjno - programowe wczasów dzieci i młodzieży. 24. Wycieczki, ich rodzaje i zasady organizacji. 25. Turystyka weekendowa. 26. Rodzaje i formy turystyki. 27. Definicja „turystyki masowej” oraz jej formy. 28. Mankamenty „turystyki masowej” wg. R. Jungka. 29. Definicja „ekoturystyki”. 30. Definicja turystyki „alternatywnej”. 31. Definicja „agroturystyki”. 32. Główne idee „turystyki alternatywnej”. 33. Definicja „turystyki aktywnej” oraz jej przykładowe formy. 34. Pojęcie „turysta aktywny”. 35. Pojęcie „turystyka kwalifikowana”, pochodzenie tej nazwy. 36. Pojęcie „turysta kwalifikowany”. 37. Organizacje krzewiące „turystykę kwalifikowaną” w Polsce. 38. Jakie formy przyjmuje turystyka kwalifikowana na świecie? 39. Jakie reakcje u ludzi jest w stanie wywołać środowisko

przyrodnicze ? 40. Funkcje i dysfunkcje turystyki /wymienić/.

41. Funkcja zdrowotna turystyki. 42. Funkcja wypoczynkowa turystyki. 43. Funkcja edukacji kulturalnej turystyki. 44. Funkcja wychowawcza turystyki. 45. Funkcja poznawcza turystyki. 46. Funkcja ekonomiczna turystyki. 47. Dysfunkcje turystyki w środowisku społeczno – kulturowym. 48. Dysfunkcje turystyki w środowisku przyrodniczym. 49. Kultura turystyczna. 50. Obozy wędrowne młodzieży / PTSM/. 51. Turystyka aktywna. 52. Turystyka alternatywna. 53. Turystyka campingowa /PFC i C/ 54. Turystyka zdrowotna. 55. Turystyka przygodowa. 56. Turystyka przetrwania /survival/. 57. Tramping. 58. Turystyka ekstremalna i niekonwencjonalna. 59. Turystyka krajoznawcza. 60. Turystyka pątnicza. 61. Turystyka wodna. 62. Turystyka samochodowa. 63. Turystyka lotnicza. 64. Turystyka kolejowa 65. Turystyka dzieci i młodzieży. 66. Harcerstwo jako organizacja krzewiąca turystykę. 67. PTTK jak organizacja krzewiąca turystykę i krajoznawstwo. 68. Turystyka ludzi w starszym wieku. 69. Turystyka ludzi niepełnosprawnych. 70. Turystyka mieszkańców wsi.

Dysfunkcje turystyki

Turystyka będąc zjawiskiem tak powszechnym, obok funkcji pozytywnych pełni również funkcje negatywne.

Wynikają one z różnych sytuacji i uwarunkowań, które towarzyszą współczesnej turystyce „przepływającej na ogół z regionów bogatszych do biedniejszych, z krajów zaawansowanych przemysłowo do mniej rozwiniętych, ze społeczeństw zurbanizowanych do rolniczych, z Północy na Południe”.

Turystyka obok niewątpliwych korzyści przynosi również ewidentne straty zarówno w sferze ekonomicznej, społecznej imoże w największym stopniu w środowisku przyrodniczym /naturalnym/.

Dysfunkcje w środowisku społeczno – kulturowym.

Turystyka pełni wiele pożytecznych funkcji: wychowawczych, kształcących, wypoczynkowych, zdrowotnych i innych. Jednak jej oddziaływanie na środowisko społeczno-kulturowe ma również i negatywne skutki.

Oddziaływanie turystyki na środowisko społeczno – kulturowe przebiega dwoma torami: • przez turystów, przez infrastrukturę turystyczną.

Problemy w postaci konfliktów między turystami a ludnością miejscową występują gdy liczba turystów znacznie przekracza liczbę stałych mieszkańców. Występuje wówczas zjawisko „przeciążenia turystycznego”, które ma negatywne skutki również dla turystów w postaci wzrostu kosztów utrzymania, zwiększonego ruchu samochodów, zatłoczenia restauracji i tp.

Zwiększony ruch turystyczny powoduje wiele zmian niekorzystnych w środowisku mieszkańców terenów recepcyjnych przejawiają się one w:

• frustracji w związku z obserwacją bogatszych turystów nie liczących się z wydatkami,

• ograniczeniu miejscowej ludności w podejmowaniu decyzji w sprawach lokalnych,

• zanikaniu tradycyjnej gościnności czemu sprzyja powstawanie postaw konsumpcyjnych,

• zmianach w stylu życia miejscowej ludności wywołanych zróżnicowaniem dochodów z turystyki,

• wywoływaniu zjawisk patologii takich jak: pijaństwo, narkomania, prostytucja czy złodziejstwo,

• przenoszenie przez turystów zarazków chorób epidemicznych takich jak cholera, dyfteryt, tyfus, ospa i tp.

• wprowadzaniu wielu ograniczeń i niedogodności w życiu codziennym czyniąc je bardziej męczącym,

• ograniczeniu przez turystów zmotoryzowanych wolności pieszych, jednocześnie stanowiąc zagrożenie dla życia i zdrowia na drogach,

• nieprzestrzeganiu przez turystów lokalnych zwyczajów, • świadome wyrządzanie szkody zabytkom, • zubożeniu środowiska architektonicznego miejscowości

turystycznych przez wznoszenie budowli właściwych dla dużych miast a nie dla danego regionu,

• przypadkowym i bezplanowym osadnictwie niszczącym architekturę krajobrazu, Negatywne skutki ruchu turystycznego dotykają nie tylko środowiska terenów recepcyjnych, ich mieszkańców ale także samych turystów uczestniczących w tym ruchu.

Przejawia się to w:

• przedstawianiu przybyłym turystom fałszywej wersji folkloru i obyczajów dostosowanej do wyobrażeń i oczekiwań turystów,

• korzystanie z miejscowości na terenie gdzie przekroczona jest chłonność i td.

• częstym ograniczaniu możliwości poznawczych gdy program skoncentrowany jest na biernym wypoczynku lub gdy jest przeładowany w sposób przekraczający zdolności percepcyjne turystów,

• t.zw. „chorobach pourlopowych” występujących wówczas gdy wyjazd był niewłaściwie zorganizowany /przepełniona miejscowość, niski standard usług noclegowo- gastronomicznych, zły środek transportu i tp./,

• padaniu ofiarą przestępstw /gdyż dysponują pieniędzmi/, oszustw, jak również bywają przedmiotem ataku terrorystów.

Dysfunkcje w środowisku przyrodniczym .

Środowisko przyrodnicze jest istotnym czynnikiem rozwoju turystyki, stąd szczególny niepokój budzi fakt traktowania niektórych dóbr jako dobra wolne /woda i powietrze/ czyli niewyczerpywalne co w świetle ostatnich badań nie jest prawdą.

Mamy tu do czynienia z pewnym paradoksem a mianowicie - turystyka niszczy turystykę. Rozwój współczesnej turystyki prowadzi do zmiany charakteru środowiska przyrodniczego. Sytuacja ta powoduje zagęszczanie urządzeniami infrastruktury turystycznej i ogólnej takimi jak - hotele, kempingi, drogi, tereny sportowe i tp. wielu obszarów szczególnie atrakcyjnych turystycznie. Urządzenia turystyczne i rekreacyjne zajmują ogromne przestrzenie ciekawych turystycznie obszarów np. mamy tu również do czynienia z sytuacją taką że eksploatacja obiektów i urządzeń turystycznych przynosi ogromną ilość odpadów.

Jak stwierdza większość znawców przedmiotu największe zagrożenie dla środowiska naturalnego stwarza

turystyka masowa a szczególnie wówczas gdy jest żle zorganizowana.

Wielkie szkody w środowisku przyrodniczym powoduje turystyka narciarska. Utrzymanie tras narciarskich związane jest z koniecznością karczowania lasów, walcowaniem śniegu ciężkimi pojazdami /niszczenie trawy/. Wynikiem tego jest: erozja gleby, lawiny, osunięcia ziemi, powodzie, oraz niszczenie piękna krajobrazu.

Turystyka wodna ma również swój udział w wyrządzaniu szkód w środowisku naturalnym. Turyści motorowodni straszą ptactwo wodne używając łodzi z silnikami spalinowymi, turyści kajakowi i po części żeglarze zaśmiecają brzegi rzek i akwenów wodnych, biwakują w niedozwolonych miejscach.

Turystyka wędrowna i rowerowa także niejednokrotnie powodują degradację środowiska w wyniku nadmiernego zagęszczania tras turystycznych i dróg rowerowych, obniżając tym samym walory naturalne terenu.

Przeprowadzone badania dowodzą że turystyka wywołuje największe negatywne zmiany na terenach nadmorskich i górskich np. badania w Tatrzańskim Parku Narodowym wykazały że ruch turystyczny na tym terenie spowodował:

• I etap: niszczenie pokrywy roślinnej, • II etap: niszczenie pokrywy glebowej, • III etap: powstanie wydeptanej przez turystów ścieżki na

podłożu skalnym, • IV etap: pojawienie się procesów erozyjnych, • V etap: zmiany w rzeźbie terenu.

Jak zaznaczono wcześniej „turystyka zjada turystykę” przykrym przykładem w tym zakresie mogą być niektóre imprezy turystyki alternatywnej czy nawet ekologicznej uznawane za rodzaje turystyki przyjaznej środowisku

Znane są przekształcenia w środowisku przyrodniczym przez turystów uprawiających trekking w rejonie szczytów Annapurna oraz Mount Everest gdzie w wyniku masowego zbaczania turystów ze ścieżek doszło do poważnych zniszczeń w szacie roślinnej.

Kolejnym problemem w odwiedzanych przez turystów rejonach Nepalu jest zanieczyszczenie środowiska odpadami /np. puszkami, butelkami, workami foliowymi/.

Dysfunkcje w sferze gospodarczej.

Negatywne skutki turystyki w sferze gospodarczej odczuwane są szczególnie przez kraje recepcyjne.

Najistotniejszym momentem może być tu uzależnienie państw przyjmujących od państw wysyłających turystów, szczególnie w sytuacji gdy znaczna część dochodów wraca do krajów emisyjnych np. jako zapłata za importowane urządzenia niezbędne do obsługi turystyki zagranicznej przyjazdowej. Znaczna część hoteli należy do organizacji ponad państwowych i do nich trafia większość dochodów.

Rozwojowi turystyki w niektórych krajach może towarzyszyć upadek innych działów gospodarki.

Rozwój turystyki w obszarach recepcyjnych powoduje tam wzrost inflacji, a przez to wyższe ceny wielu dóbr i usług niż w pozostałych - nieturystycznych regionach tego kraju, co pośrednio obniża standard życia miejscowej ludności.

Okazuje się że wiele krajów słabo rozwiniętych gospodarczo znacznie inwestuje w infrastrukturę turystyczną a następnie intensywnie eksploatuje swe zasoby turystyczne niewiele w zamian uzyskując w wyniku czego turystyka przestaje być opłacalnym interesem.

Reasumując można stwierdzić że „ im biedniejszy i słabiej rozwinięty jest kraj recepcyjny, tym niekorzystniej wypada dla niego rachunek kosztów i zysków, związanych z rozwojem turystyki”.

Funkcje turystyki (do wykładu)

W. Alejziak stwierdza iż „Badania naukowe wskazują, że turystyka jest w stanie oddziaływać na bardzo wiele sfer życia współczesnego człowieka. Geografowie udowodnili, że jest zjawiskiem zdolnym do przekształceń środowiska przyrodniczego, ekonomiści – że oddziaływuje prawie na całą gospodarkę, socjologowie wskazują, że w istotny sposób wpływa na kulturę, a psychologowie dodają, że wpływa również na ludzi, i to zarówno na samych turystów, jak i na mieszkańców terenów recepcyjnych” [...]. Problematyką następstw ruchu turystycznego zajmują się również przedstawiciele takich dyscyplin jak socjologia, etnologia, pedagogika, prawo i inne. W literaturze opisywane są najczęściej następujące funkcje

turystyki: zdrowotna, łączona czasami z funkcją

profilaktyczną i rehabilitacyjną, wypoczynkowa zwana też

rekreacyjną, edukacji kulturalnej, wychowawcza,

poznawcza zwana też kształceniową lub edukacyjną,

urbanizacyjna (miastotwórcza), etniczna określana często

jako sentymentalna, kształtowania świadomości

ekologicznej, ekonomiczna i polityczna.

Jak podkreślają niektórzy autorzy początkowo w rozwoju turystyki widziano same korzyści, które stawały się udziałem turystów ( regeneracja sił, poprawa zdrowia, realizacja celów poznawczych itp.) jak i terenów recepcyjnych, które pod wpływem ruchu turystycznego rozwijały się gospodarczo. Dopiero w wyniku rozwoju turystyki masowej w latach sześćdziesiątych XX wieku zaczęto zwracać na negatywne skutki jakie również przynosi turystyka. Dlatego też zaczęto sobie zadawać pytania na które brak jednoznacznej odpowiedzi:

• Czy turystyka integruje, czy dzieli?

• Czy chroni przyrodę, czy ją niszczy?

• Czy przyczynia się do rozwoju regionów, czy

prowadzi do ich degradacji?

• Czy właściwie kształtuje osobowość, zwłaszcza

młodych ludzi, czy też demoralizuje?

Odpowiedź na te pytania może sprawiać pewne trudności

wydaje się jednak że rozwój turystyki jest zjawiskiem

korzystnym pod warunkiem że odbywa się w sposób

zaplanowany, dobrze zorganizowany i kontrolowany.

Funkcje zdrowotno – rekreacyjne turystyki

1.Funkcja zdrowotna Zdrowotne znaczenie turystyki polega na wyrwaniu

człowieka z niezdrowego zurbanizowanego środowiska i wyprowadzenie w taki teren, gdzie działalność gospodarcza nie doprowadziła jeszcze do wystąpienia czynników szkodliwych, godzących w zdrowie ludzkie. Celem tej formy turystyki jest doprowadzenie do tego aby człowiek w maksymalny sposób korzystał z walorów środowiska naturalnego takich jak: słońce, lasy, śnieg, morze, góry, zbiorniki wodne.

Aby zrealizować cele zdrowotne turystyka powinna w zakresie wychowania zdrowotnego zapewnić człowiekowi:

ogólny rozwój, rozwój sprawności i wydolności fizycznej, umacnianie zdrowia, uodpornienie przeciw chorobom, zahartowanie na negatywne wpływy pogody, przeciwdziałanie procesom starzenia się organizmu,

regenerację sił fizycznych i psychicznych. 2.Funkcja wypoczynkowa Życie współczesnego człowieka to w większości

przypadków ograniczenie aktywności ruchowej. Niedostatek

ruchu staje się zagrożeniem dla zdrowia, gdyż nawet niewielki wysiłek powoduje:

zmęczenie, będące zjawiskiem fizjologicznym, przemęczenie, to jest zmniejszenie sprawności całego ustroju,

wyczerpanie, będące stanem bliskim wystąpienia choroby.

W trakcie codziennej pracy i innych zajęć powstaje zmęczenie, które winno być likwidowane także codziennie tj. bezpośrednio po tym jak powstało. Jest to warunkiem zachowania zdrowia człowieka. Każdy człowiek powinien zapewnić sobie równowagę w układzie praca –zmęczenie – wypoczynek. Odpowiednio dobrane formy wypoczynku mają decydujący wpływ na rozwój sił życiowych. Każdy człowiek powinien posiadać całoroczny program aktywności ruchowej obejmujący działalność rekreacyjną w: czasie wolnym krótkim (codzienna aktywność rekreacyjna

usuwająca zmęczenie), • czasie wolnym średnim (aktywność rekreacyjna

weekendowa usuwająca przemęczenie), • czasie wolnym długim (aktywność urlopowa i wakacyjna

pozwalająca na powrót do pełnej sprawności psychofizycznej). Działalność rekreacyjno – turystyczna przeciwdziałająca

niedoborom ruchu musi uwzględniać: • dostępność form ruchu i mały stopień trudności

zalecanych ćwiczeń, • dostosowanie intensywności zajęć ruchowych do wieku,

płci, stanu zdrowia, sprawności fizycznej oraz rodzaju pracy zawodowej,

• oszczędność czasu polegającą na stosowaniu krótkotrwałych form aktywności ruchowej o maksymalnej skuteczności,

• wszechstronność ruchu tj. podejmowanie takich działań, które mają wpływ na wszystkie układy fizjologiczne człowieka.

II. Funkcje społeczno – wychowawcze turystyki

1.Funkcja edukacji kulturalnej Kultura jest to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości,

wytworzonego w ogólnym rozwoju historycznym lub w jego określonej epoce.

Związki turystyki z kulturą są oczywiste i powszechnie zauważalne. Kultura inspiruje ludzi do podejmowania działalności turystycznej, natomiast turystyka popularyzujedobra kultury. Turystyka i krajoznawstwo mając ścisły związek z kulturą wychowują dla niej poprzez kontaktowanie ludzi z jej dobrami.

Turysta uczestnicząc w różnych formach ruchu turystycznego spotyka się z obiektami zabytkowymi, miejscami pamięci narodowej, dziełami sztuki, instytucjami kulturalnymi, zjawiskami życia kulturalnego oraz kulturą ludową. To wszystko kształtuje osobowość człowieka jego wrażliwość emocjonalną i umiłowanie kultury.

2.Funkcja wychowawcza Podstawowym celem wychowawczym turystyki jest

kształtowanie osobowości człowieka i przygotowanie go dożycia w społeczeństwie. Rolę tę spełniają głównie turystyka krajoznawcza i kwalifikowana wyrabiając wiele pozytywnych cech zwłaszcza u młodzieży.

Poprzez krajoznawstwo i różne formy turystyki wpaja się młodym ludziom szereg pozytywnych postaw takich jak:

postawy ideowe (humanizmu, demokratyzmu, umiłowania wolności, szacunku do pracy, patriotyzmu),

postawy społeczne (zaangażowania, społecznej otwartości dyscypliny, gospodarności, odpowiedzialności),

postawy interpersonalne (tolerancji, poszanowania życia i zdrowia, poszanowanie godności człowieka),

postawy intrapersonalne (osobistej godności, optymizmu, samokontroli, odpowiedzialności za siebie, odwagi),

postawy pronaturowe (szacunek dla życia, opiekuńczość wobec dzieł natury, umiłowanie jej piękna),

postawy prokulturowe (zainteresowanie kulturą kontakt z nią, umiłowanie jej piękna i wielkości).

3.Funkcja poznawcza (kształcąca) Funkcja ta pozwala zaspokajać jedną z ważnych potrzeb

człowieka – poznanie świata, która jest ciągle nie spełniona do końca. Turystyka uczy, poszerza wiedzę a także przysparza wielu umiejętności praktycznych.

Funkcja poznawcza – kształcąca turystyki pozwala rozszerzyć wiedzę o kraju i świecie. Szczególne znaczenie funkcja ta ma w działalności młodych turystów i powinna spełniać następujące role:

• zaspakajać i kształtować potrzeby poznawcze, • sprzyjać rozwojowi zainteresowań, • kształcić umiejętności obserwacji, • być składnikiem kształcenia politechnicznego, • wzbogacać wiadomości i umiejętności, • wiązać naukę szkolną z życiem, • spełniać postulat wielostronnego nauczania i uczenia się, • być sposobem poglądowego nauczania, • uczyć samodzielnego i racjonalnego myślenia i

krytycyzmu.

III. Funkcja urbanizacyjna (miastotwórcza) Wielu autorów podkreśla związki między turystyką a urbanizacją. Występują tu

dwustronne zależności:

• rozwój funkcji turystycznych w danym regionie powoduje wzrost zatrudnienia czego konsekwencją jest osiedlanie się i powiększanie liczby mieszkańców,

• rozwój procesów urbanizacyjnych wpływa na tempo i kierunki rozwoju turystyki.

Ruch turystyczny powoduje niejednokrotnie na obszarach posiadających bogate walory silne przekształcenia, tworząc całe aglomeracje turystyczne (urbanizacja turystyczna) np.: Lazurowe Wybrzeże (Francja), Włoska Riviera itd.

Funkcja urbanizacyjna ściśle łączy się z innymi funkcjami a najbardziej z funkcją ekonomiczną.

IV. Funkcja etniczna

Jednym z motywów podróży jest szukanie swych „korzeni”, czyli jest to tak zwana turystyka etniczna.

Funkcja ta ma szczególne znaczenie dla emigrantów poprzez stworzenie możliwości bezpośredniego kontaktu z krajem ojczystym, bądź krajem pochodzenia przodków.

Etniczne funkcje turystyki mają szczególne znaczenie gdy emigrant wykazuje zainteresowanie sferą gospodarczą kraju ojczystego (lub pochodzenia przodków).

V. Funkcja kształtowania świadomości ekologicznej

Środowisko naturalne jest podstawowym surowcem dla przemysłu turystycznego.

Dlatego też generalnym założeniem organizatorów turystyki winna być dbałość o zachowanie walorów turystycznych środowiska przyrodniczego w jak najlepszym stanie.

Działacze turystyczni - turyści byli prekursorami ochrony przyrody - inicjowali zakładanie rezerwatów, parków narodowych i td.

Kształtowanie świadomości ekologicznej we współczesnej turystyce powinno przebiegać w trzech kierunkach:

1. problem środowiska przyrodniczego i społecznego należy do najważniejszych zagadnień współczesnego życia,

2. turyści, organizatorzy i świadczący usługi turystyczne powinni mieć właściwy stosunek do narastających problemów środowiska,

3. trzeba zmniejszyć różnice między świadomością ekologiczną a postępowaniem ekologicznym podmiotów turystycznych.

VI. Funkcja ekonomiczna turystyki

Funkcje ekonomiczne (gospodarcze) wynikają z konsumpcji

Turystycznej. Konsumpcja ta składa się z czterech etapów i w każdym z tych etapów występują funkcje pozytywne.

Etap pierwszy – przygotowanie, odbywa się ono w miejscu stałego zamieszkania potencjalnego turysty. Ekonomiczne skutki wyjazdu turystycznego pobudzają gospodarkę regionu wysyłającego.

Etap drugi i czwarty – podróż do celu i powrót . Występują tu korzyści zarówno dla regionu wysyłającego jak i recepcyjnego zwłaszcza w gospodarce transportowej choć nie tylko.

Etap trzeci – turystyka w miejscu pobytu czasowego . Napływ środków pieniężnych, aktywizacja zawodowa lokalnych społeczności, pobudzenie szeroko rozumianego popytu, wzrost dochodów miejscowej ludności.

VII. Funkcja polityczna

Turystyka, zwłaszcza międzynarodowa jest istotnym czynnikiem osiągania i poszerzania różnych celów politycznych, może to następować m. in. poprzez poszerzanie międzynarodowych stosunków z innymi krajami, budowanie wizerunku swojego kraju za granicą, aktywizację turystyki etnicznej, np. polonijnej.

Turystyka jest takim rodzajem zjawiska, które może wnieść duży wkład w politykę pokojową i propagowanie współpracy między narodami. Sprawy te były przedmiotem obrad konferencji ONZ w Shanon (1987 r.), która odbyła się pod hasłem „Turism – Passport to Peace”.

Rola turystyki w kształtowaniu polityki światowej omawiana była także na wspólnym posiedzeniu Unii Międzyparlamentarnej (IPU) i Światowej Organizacji Turystyki (WTO), w Hadze w kwietniu 1989 roku. Efektem tych obrad była Deklaracja Haska w sprawie Turystyki, w której napisano m. in.:

„Uznając, że jest w interesie wszystkich krajów ułatwianie podróży turystycznych tak pojedynczym osobom jak grupom, co sprzyja rozwojowi gospodarczemu, społecznemu i kulturalnemu, przyczynia się do tworzenia klimatu zaufania i wzajemnego zrozumienia między państwami – członkami międzynarodowej społeczności, do rozwoju współpracy międzynarodowej, a stąd do trwałego pokoju na świecie.”

Turystyka etniczna

Turystyka etniczna jest takim rodzajem turystyki, który wynika

z chęci kontaktu z krajem pochodzenia turysty, lub jego

przodków.

Turystyka socjalna

Turystyka socjalna to taka forma turystyki, w której udział biorą

warstwy społeczne o niskich dochodach, a udział ten

umożliwiają lub ułatwiają świadczenia socjalne wnoszone przez

państwo, instytucje lub organizacje.

Turystyka pielgrzymkowa

Pielgrzymka jest to wędrówka odbywana zbiorowo lub

indywidualnie z motywów religijnych do miejsca uznanego za

święte ze względu na szczególne działanie w nim Boga lub

bóstwa, aby tam spełnić określone akty religijne, pobożności i

pokuty.

Turystyka krajoznawcza

Turystyka krajoznawcza jest to taki rodzaj turystyki w którym

dominuje cel poznawczy. Formami turystyki krajoznawczej są

m.in. turystyka przemysłowa oraz edukacyjna.

Turystyka przemysłowa – tym mianem określa się wycieczki

poznawcze – krajoznawcze, których celem jest zwiedzanie

obiektów przemysłowych. W ramach tej turystyki odbywa się

zwiedzanie zakładów przemysłowych będących zarówno

obiektami zabytkowymi / pokazanie rozwoju określonej gałęzi

produkcji/, jak również zakładów stosujących najnowsze

technologie.

Turystyka edukacyjna – występuje ona wówczas gdy

podstawowym motywem wyjazdu jest uczestnictwo w różnych

formach kształcenia – głównie kursowych.

Turystyka a środki lokomocji

Związek turystyki ze środkami lokomocji wynika z faktu że

aktywność turystyczna związana jest z czasową zmianą miejsca

pobytu.

Rolę transportu w turystyce można rozważać w trzech

aspektach:

1. zapewnienia możliwości dotarcia do miejsca

docelowego z miejsca pochodzenia turysty i z

powrotem.

2. zapewnienia turystom możliwości poruszania się po

miejscu docelowym.

3. transport może być głównym elementem podróży turystycznej, kiedy sam środek transportu jest jednym z

głównych powodów podjęcia podróży /np. rejs statkiem

wycieczkowym po Morzu Karaibskim lub Śródziemnym/.

Mając na uwadze przestrzeń w której poruszają się środki

transportu możemy podzielić go na:

transport lądowy /kolejowy, samochodowy,

autobusowy, autokarowy/,

transport wodny /morski, śródlądowy/,

transport powietrzny /lotniczy/.

Turystyka biznesowa

Jest to podróż w szeroko pojętych celach służbowych a także handlowych. Osoby te odbywające podróż służbową lub handlową, w czasie wolnym podejmują niejednokrotnie działalność rekreacyjno – turystyczną. Z punktu widzenia skutków ekonomicznych w sferze obsługi ruchu turystycznego tego rodzaju podróżnych można zaliczyć do grona turystów. Do podróży biznesowych zaliczane są także turystyka: motywacyjna, kongresowa i handlowa.

Turystyka motywacyjna.

Turystyka motywacyjna jest podróżą - nagrodą. Celem tych

podróży będących nagrodami za uzyskanie pomyślnych wyników

ekonomicznych jest również motywowanie pracowników do

dalszej wydajnej pracy oraz przywiązanie ich do

przedsiębiorstwa.

Turystyka kongresowa Jest to forma ruchu turystycznego związana z podróżami w

celu uczestniczenia w kongresach.

Kongresem nazywa się zebranie o charakterze sesji plenarnej

zwoływane na ogół co kilka lat w którym bierze udział znaczna

liczba uczestników /nawet kilka tysięcy/, rozpatrujące problemy o

istotnym znaczeniu, w którym uczestnictwo jest dostępne dla

wszystkich organizacji i osób spełniających określone kryteria,

które działa niezależnie, w okresie przewidzianym programem i

którego wyniki są szeroko popularyzowane.

Mniejsze zgromadzenia /liczące od kilkudziesięciu do kilkuset osób / są nazywane konferencjami, zjazdami, sympozjami i

seminariami.

Turystyka handlowa

Szczególnym rodzajem turystyki biznesowej odbiegającym swym charakterem od poprzednio przedstawionych jest turystyka handlowa. W wymianie turystycznej między niektórymi, zwłaszcza

sąsiadującymi ze sobą krajami, odgrywa ona istotną rolę.

Związek między turystyką a handlem występował już w

czasach antycznych i był widoczny na wszystkich etapach

rozwoju ruchu turystycznego. W obecnych czasach motywy

handlowe są również bardzo widoczne a czasem są jedynym

powodem podróży.

Turystyka przemysłowa /wstawka na stronę 180 do Prop. Tur./ W ramach tej turystyki odbywa się zwiedzanie zakładów przemysłowych będących zarówno obiektami zabytkowymi / pokazanie rozwoju określonej gałęzi produkcji/, jak również zakładów stosujących najnowsze technologie. Jak zauważa Kowalczyk za Mansfeldem /str 108/ turystyka związana z odwiedzaniem

obiektów lub kompleksów przemysłowych może być traktowana również jako element

polityki rewaloryzacyjnej obszarów przemysłowych pozostających w głębokim kryzysie

i podlegających restrukturyzacji. Wydaje się że tego typu polityka może być w

przypadku Polski zastosowana np. w Łodzi czy na Śląsku.

Turystyka morska / wstawka na str 181 do Prop. Turystyki/ Turystyka morska przeżywa swój renesans od lat osiemdziesiątych i jest jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się segmentów ruchu turystycznego. Jak podaje WTO w 1997r w rejsach morskich uczestniczyło 7 mln osób a w 2000r

liczba ta ma wzrosnąć do 9 mln, natomiast rozmiary tego rynku szacuje się na 35-50

mln pasażerów rocznie. Obecnie buduje się na świecie 42 morskie statki wycieczkowe

nowej generacji czego przykładem jest niedawno oddany do eksploatacji statek „Grand

Princes” o wyporności 109 tys. ton, zabierający na pokład 3000 pasażerów i 2000

członków załogi. Do dyspozycji pasażerów znajduje się na nim pięć basenów

pływackich, pole golfowe, dwie sale teatralne, trzy sale jadalne, dwie restauracje, trzy

bary, kasyno, dwa domy handlowe, sala dyskotekowa, sala zabaw dla dzieci oraz

kaplica /Alejziak str 229/

Inną rozwijającą się formą turystyki morskiej są wycieczki podmorskie organizowane

przez kilka firm turystycznych dysponujących turystycznymi łodziami podwodnymi zbudowanymi z przezroczystych materiałów dających bardzo dobrą widoczność pod

wodą. Warto zaznaczyć że w 1996r w imprezach organizowanych przy użyciu tych

łodzi udział wzięło 2 mln osób.

Nowe rodzaje turystyki na rynku turystycznym

Jedną z nowości jest turystyka wirtualna organizowana przez firmy turystyczne w

postaci podróży w rzeczywistości wirtualnej, w czasie której można uczestniczyć np. w niebezpiecznych wyprawach rwącymi rzekami, bądż pływać w towarzystwie

cybernetycznych delfinów na Wyspach Bahama. Takie podróże mają wielu

zwolenników ponieważ wirtualny turysta nie musi obawiać się o swe bezpieczeństwo,

unika wielu uciążliwości i kłopotów takich jak nagła choroba, brzydka pogoda ,

kradzieże i tp. Istotne są także nieporównywalnie niskie koszty podróży wirtualnej w

stosunku do podróży prawdziwej. Podróże te zapewne będą się cieszyły w przyszłości

dużym zainteresowaniem ale będą tylko uzupełnieniem tradycyjnej turystyki opierającej

się przecież na bezpośrednim kontakcie ze środowiskiem przyrodniczym, kulturowym i

społecznym /Alejziak str 198/

Inną nowością w niedalekiej przyszłości może stać się kosmoturystyka .

Badania wykazały że już dziś są chętni do podróży w kosmos / 1998r 70% Japończyków i 42 % Amerykanów/. Amerykańska agencja kosmiczna NASA obecnie współpracuje ze Stowarzyszeniem Transportu Kosmicznego nad projektem dotyczącym kosmoturystyki. Już dziś powstają kosmiczne biura podróży oraz projekty orbitalnych hoteli. Szef

jednego z tych biur „Space Tours Gmbh” uważa że pierwsze kosmiczne wycieczki

odbędą się za około 10 lat a koszt od osoby będzie się kształtował początkowo na

poziomie 250 do 350 tys USD a następnie będzie się szybko obniżał. /Alejziak str

230/

RODZAJE I FORMY TURYSTYKI

Kryterium podziału - stopień aktywności turystycznej oraz jakie skutki wywołuje ta turystyka w środowisku społeczno – kulturowym i przyrodniczym:

MASOWA 1950

ALTERNATYWNA 1970

AKTYWNA 1990

KWALIFIKOWANA 1950

EKSTREMALNA 1970

Turystyka służy trzem celom które informują dlaczego została podjęta działalność turystyczna, to znaczy jakiemu celowi służy:

Poznawczemu (krajoznawcza, edukacyjna, kulturalna, religijna, przemysłowa itd.),

Zdrowotnemu (lecznicza, wypoczynkowa, rekreacyjna itd.),

Wychowawczemu (krajoznawcza, pielgrzymkowa, etniczna itd.).

Cele na ogół nie występują samodzielnie lecz łączą się ze sobą.

TURYSTYKA AKTYWNA

Turystyka aktywna jest to taki rodzaj turystyki, w której głównym lub ważnym elementem wyjazdu – niezależnie od czasu trwania działalności turystycznej - jest podejmowanie szczególnych form aktywności rekreacyjnej lub hobbystycznej.

Turystą aktywnym jest więc osoba, która udaje się poza miejsce

zamieszkania dla podjęcia rekreacji ruchowej w wybranych

dyscyplinach turystycznych lub sportowych. Działalność może przybrać

Brak komentarzy
To jest jedynie podgląd.
3 wyświetlane ||| 3 wyświetlanych na 101 str.
Pobierz dokument