Rynek cukru, Esej'z Analiza gospodarki. Lwów University
.10621
.10621

Rynek cukru, Esej'z Analiza gospodarki. Lwów University

3 str.
2Liczba pobrań
590Liczba odwiedzin
Opis
analiza rynku cukru
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 str. / 3
Pobierz dokument
Microsoft Word - 3CD13D0A-5D7F-2878.doc

RYNEK CUKRU

Burak cukrowy jest podstawowym surowcem do produkcji cukru we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Łączna powierzchnia uprawy tej rośliny wynosi prawie 2 mln ha. Stanowi to 2,5% gruntów ornych i 1,4% użytków rolnych.

System organizacji rynku cukru obejmuje cukier oraz izoglukozę. Izoglukoza to produkt hydrolizy skrobi zawartej w pszenicy i kukurydzy. Produkt ten zastępuje cukier z buraków cukrowych i trzciny cukrowej, ma zastosowanie przy produkcji napojów, lodów, przetworów owocowych i warzywnych.

Rynek branżowy cukru obejmuje następujące produkty: cukier z buraków cukrowych i trzciny cukrowej, buraki cukrowe, trzcinę cukrową, melasę, płynny cukier i syropy, sztuczny miód i karmel, pulpę buraczaną, produkty uboczne z cukru, izoglukozę, syropy z izoglukozy, syrop inulinowy.

Wspólnotowy rynek cukru opiera się na systemie interwencji w postaci cen i ścisłym systemie kontyngentowania. Limit produkcji cukru jest przydzielany przez UE poszczególnym państwom członkowskim. Kontyngent (kwota) A odpowiada wewnętrznej konsumpcji cukru, kontyngent (kwota) B ustalany na poziomie około 20% kwoty A, stanowi rezerwę przeznaczoną dla potrzeb konsumentów w przypadku obniżonych zbiorów. Subsydia do cen obejmują tylko kontyngent A i B. Wyprodukowana ilość cukru przekraczająca ustalony limit A i B, zwana kontyngentem C powinna być wyeksportowana poza terytorium Wspólnoty. Regulacje rynku cukru, pozwalają na przechowanie części kontyngentu C (ok.20% kwoty A) w kraju wyprodukowania do czasu wytworzenia cukru Z nowych zbiorów. Kontyngent C powinien być wyeksportowany do 31 grudnia, bez subwencji cenowych. Koszty eksportu pokrywają producenci buraków i cukrownie.

Państwa członkowskie są zobowiązane do przekazania opłat produkcyjnych z tytułu produkcji cukru do budżetu UE. System cen na cukier opiera się na cenie docelowej, która określa poziom cen oczekiwany przez producentów. Cena docelowa obowiązuje na cukier biały, nie pakowany, standardowej jakości, na bazie loco fabryka, załadowany na środek transportu wskazany przez nabywcę. Rada Ministrów UE ustala również co roku cenę interwencyjną dla cukru białego, w wysokości 95% ceny docelowej. Cena interwencyjna od sezonu 1993/94 wynosi 631,9 ECU/t. Cena interwencyjna na cukier surowy, O wydajności 92%, ustalana jest w oparciu o cenę interwencyjną na cukier biały z uwzględnieniem marzy przetwórczej. W rejonach deficytowych, pod względem produkcji cukru w stosunku do konsumpcji (Hiszpania, Portugalią Wielka Brytanią Włochy) cena interwencyjna jest wyższa o 2% do 4% od ceny podstawowej w celu zachęcenia miejscowych rolników do zwiększenia produkcji buraków cukrowych. W oparciu o cenę interwencyjną dla cukru białego, z uwzględnieniem marży przetwórczej, wydajności cukru z buraków, przychodów cukrowni ze sprzedaży melasy i kosztu dostawy buraków do cukrowni oblicza się cenę podstawową (bazową) buraków cukrowych o zawartości 16% cukru. Cena ta wynosi 47,67 euro/t i jest stała od sezonu 1983/84. Plantatorzy otrzymują za przywiezione do cukrowni korzenie cenę podstawową obniżoną o wielkość dopłat na dotowanie eksportu w postaci ceny minimalnej na buraki cukrowe. Cena ta jest zróżnicowana w zależności od tego, do jakiej kwoty będzie zaliczony wyprodukowany z nich cukier. Minimalna cena na buraki cukrowe, do produkcji cukru z kwoty A wynosi 98 % ceny podstawowej (46,72 euro/t). Cena minimalna za surowiec do produkcji cukru z kwoty B stanowi 60,5 do 98 % ceny podstawowej. Cukrownie zobowiązane są zapłacić plantatorom cenę minimalną lub wyższą za buraki standardowej

jakości, kontraktowane w ramach kwot A i B. Buraki dostarczone poza tymi kwotami tzw. kwota C jest kupowana po znacznie niższych cenach od cen minimalnych.

Bardzo ważną cechą cen urzędowych w Unii Europejskiej jest ich niezmienność w długich, wieloletnich przedziałach czasu. Pozwala to na stabilizację dochodów plantatorów buraka cukrowego i producentów cukru.

Subsydiowanie eksportu cukru pozwała na stabilizację rynku cukru poprzez zapobieganie wpływowi wahań cen światowych na ceny wewnętrzne Wspólnoty. Subwencja ustalana jest okresowo lub za pośrednictwem przetargów. Suma subwencji jest jednolita dla całego obszaru UE. Subwencja (dotacja, refundacja) wypłacana jest faktycznemu eksporterowi figurującemu na deklaracji celnej eksportowej. Stawki dopłat do eksportu cukru ustała Komisja Europejska dla każdego produktu podstawowego oddzielnie. Dopłaty wypłacane są do eksportu do krajów trzecich, czyli poza granice Wspólnoty.

Producenci cukru przekazują na dopłaty do eksportu opłaty podstawowe (podatekprodukcyjny) w wysokości 2% ceny interwencyjnej cukru wyprodukowanego w ramach kwot A i B oraz opłaty dodatkowe w wysokości 37,5% ceny interwencyjnej cukru z kwoty B. Jeżeli te opłaty są niewystarczające do pokrycia obciążeń eksportowych wprowadza się opłaty uzupełniające. Komisja dopuszcza także przeniesienie części podatku produkcyjnego (do 60%) z producentów cukru na plantatorów buraków cukrowych.

Gwarancją systematycznego zaopatrzenia rynku w cukier jest obok ustalonych kwot i cen funkcjonujący system magazynowania i utrzymania zapasów minimalnych. System magazynowania pozwala na regularne zaopatrzenie rynku w cukier po stabilnej cenie w ciągu całego roku. Zapasy minimalne zabezpieczają przed ryzykiem lokalnego niedoboru na zakończenie kampanii w jakimkolwiek regionie UE.

Wspólna Polityka Rolna UE określa zasady systemu magazynowania, tworzenia i gospodarowania zapasami cukru oraz zasadami zakupów interwencyjnych przez poszczególne agencje narodowe. Przechowywaniem cukru zajmują się cukrownie, licencjonowane składy i handlowcy. Firmy te mają zapewniony comiesięczny zryczałtowany zwrot kosztów magazynowania.

Producenci cukru zobowiązani są do stałego przechowywania zapasów minimalnych w wysokości od 3 do 5% ich ostatniej produkcji cukru z kwoty A.

Ochrona rynku wewnętrznego realizowana jest przez system licencji eksportowych i importowych, system ceł, dopłat eksportowych, subwencji importowych i pomoc narodową. Podstawowym elementem regulującym obrót cukrem z krajami trzecimi są licencje eksportowe i importowe. Każdy import i eksport poza „piętnastką” jest dopuszczony po przedłożeniu licencji importowej bądź eksportowej wydanej przez państwo członkowskie każdemu, kto złożył wniosek. Otrzymanie licencji wiąże się ze złożeniem wadium, które przepada, jeżeli przyznana licencja nie zostanie wykorzystana w określonym przepisami terminie. Licencja jest ważna na całym terytorium UE.

Import cukru do krajów „piętnastki” chroniony jest wysokimi stawkami celnymi. Stałe cła importowe nakładane są od zadeklarowanej władzom celnym ceny importu CIF, na zewnętrznej granicy Wspólnoty.

W imporcie obowiązuje cena progu. Utrzymaniu stabilności zaopatrzenia na krajowym rynku Unii służą także dopłaty eksportowe i opłaty importowe. Instrumenty te stabilizują rynek wewnętrzny oraz chronią go przed wpływem wahań cen światowych.

W Hiszpanii, Włoszech i Wielkiej Brytanii dużą rolę w regulacji rynku cukru odgrywają narodowe (krajowe) mechanizmy wsparcia.

Unia Europejska na bazie uzgodnień WTO została zobowiązana do zmniejszenia ilości o 21 % i wartości o 36% subwencjonowanego eksportu cukru w okresie od 1955 do 2000 roku. Wielkość dotowanego cukru w analogicznym okresie zmalała z 1506 tys. ton do 1277,4 tys. ton. W sezonie 2000/2001 ograniczenia w eksporcie ustalono na 1273,5 tys.ton, spowodowało to ograniczenie kwoty A + B średnio w każdym kraju Unii o 3,4%.

Rynek cukru w Polsce W Polsce wzorując się na przepisach Unii wprowadzono regulację rynku cukru mocą ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 roku. Ustawa o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym zwana „Ustawą cukrową” znowelizowana w 1996 roku określa zasady regulacji rynku cukru oraz zasady przekształceń własnościowych w przemyśle cukrowniczym. Tekst ustawy podano w Dz. U. nr 98 z dnia 16 września 1994 roku, poz. 473 oraz w Dz. U. nr 152 z 23 grudnia 1996 roku, poz. 724. Regulacja rynku cukru w Polsce nie jest identyczna z uregulowaniami obowiązującymi w Unii Europejskiej.

Powrót

Brak komentarzy
Pobierz dokument