Strukturalizm, antropologia kulturowa - Notatki - Kulturoznawstwo, Notatki'z Kultura. Uniwersytet Gdański (UG)
xena_90
xena_90

Strukturalizm, antropologia kulturowa - Notatki - Kulturoznawstwo, Notatki'z Kultura. Uniwersytet Gdański (UG)

RTF (39 KB)
2 str.
2Liczba pobrań
1000+Liczba odwiedzin
Opis
Kulturoznawstwo: notatki z zakresu kulturoznawstwa opisujące strukturalizm oraz antropologię kulturową.
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd2 str. / 2
Pobierz dokument

Strukturalizm - Antropologia Kulturowa

Strukturalizm Prekursorzy:Ferdynand De Saussure i semiotykaprzedmiotem jego zainteresowania są reguły i konwencje organizujące język (language) a nie przypadku jego użycia z życiu codziennym (parole)diachroniczne i synchroniczne badanie językarelacje syntagmatyczne i asocjacyjne (paradygmatyczne) to pierwsze relacje w obrębie zdania, to drugie to skojarzenia np. czerwony koloroznaczające (słowo lub symbol) i oznaczane (rzecz, którą słowo lub symbol zastępuje) tworzą się znaki z cechą jaką jest arbitralność Strukturalizm w antropologii Claude Levi-Strauss Strukturalizm zakłada, że rzeczywistość jest uporządkowana i zorganizowana, inaczej ustrukturyzowana i tylko przez badanie struktur można odkryć sens i funkcje elementów rzeczywistości struktury są zróżnicowane, ale również samowystarczalne, posiadają one ogólne i konieczne cechy struktura ma potrójny charakter: całości, przekształceń i samosterowania (trwałość i niezmienność), człowiek istnieje w ugrupowaniach społecznych, które są całościami; całości te ulegają przekształceniom, czyli transformacjom, a istnienie norm i sankcji społecznych to zapewnienie samoregulacji systemu społecznego;kształt stosunków społecznych i kultury tj. obserwowalna rzeczywistość społeczna i kulturowa jest zewnętrznym wyrazem, znakiem nie uświadamianych przez ludzi struktur. Struktury te są odnajdywane dzięki transformacyjnej analizie strukturalnej.struktury: 1) reguły zawierania małżeństw krążenie kobiet i wymiana ekonomiczna, 2) mit mit jest słowem, czyli całością znaczącą nie jest tym co zawiera przekaz, ale sposobem znaczenia, formą, - jest wtórnym elementem semiologicznym, tworzącą znak całość Mit nie jest wyrazem podstawowych uczuć człowieka, nie jest przejawem archetypów, nie jest tłumaczeniem zjawisk niezrozumiałych i nie jest protohistorią mit jak język ujmuje świat, tylko że na innym poziomie istnieje logiczna spójność myślenia mitycznego i myślenia naukowego, a różnice dotyczą charakteru rzeczy, do których odnoszą się operacje umysłowe elementem konstytutywnych mitu jest mitem jak fonem, morfem czy sememistnieje logika myślenia nieracjonalnego i wyraża się ona w mitach wszystkie mity mówią to samo ; obecność mitu jest stałym atrybutem myślenia ludzkiego; Dygresja i kontynuacja antropologii strukturalnej: Roland Barthes i mitologiadenotacja odnosi się do opisowego i dosłownego poziomu znaczenia, wspólnego dla praktycznie wszystkich członków danej kultury konotacja dotyczy znaczeń, które powstają dzięki odniesieniu elementów znaczących do szerszych kontekstów kulturowych; znaczenie znaku

obejmuje tu skojarzenia z innymi kulturowymi kodami znaczeniakiedy konotacja się naturalizuje tzn. zostaje przyjęta jako normalne i naturalne , zaczynają funkcjonować jako pojęciowe mapy znaczenia, dzięki którym świat uzyskuje sens. Są to mity. Mity są konstruktami kulturowymi, mogą jednak sprawiać wrażenie zastanych prawd uniwersalnych, osadzonych w zdrowym rozsądku.mit to system semiologiczny II rzędu

POSTSTRUKTURALIZM Michael Foucault dyskurs wytwarzanie wiedzy poprzez język, dyskurs nadaje znaczenie obiektom materialnym i praktykom społecznym (które istnieją poza językiem, ale język nadaje im znaczenie i wciąga w pole widzenia )dyskursy dostarczają sposobów mówienia o konkretnym temacie dzięki powtarzalnym motywom czy zbiorom idei, praktyk i rodzajów wiedzy jest to formacja dyskursywnadyskurs i dyscyplina następuje regulacja tego co się mówi, kto mówi, kiedy i w jakich okolicznościachpojawia się władza i techniki dyscyplinarne ciało podatne które można podporządkować, używać, przekształcać i doskonalićprocesy regulacji kulturowej, podczas których wytwarza się podmioty pasujące do tego porządku, konstytuujące go i reprodukujące. reżim prawdy Pierre Bourdieu odrzuca założenia de Saussure a na rzecz nowego porządku opartego na habitusie (środowisko lub stan przyzwyczajenia, zwłaszcza ciała)struktura ma charakter dynamiczny,habitus jest pomiędzy czymś obiektywnym i subiektywnym, między tym co jednostkowe i zbiorowe,jest on zdefiniowany kulturowo i jest osadzony w umyśle jednostki to struktura działania społecznego urzeczywistnianego przez kulturowo kompetentnego wykonawcę. Habitus to system trwałych i nadających się przetransponować dyspozycji, ustrukturyzowanych struktur funkcjonujących jako struktury tzn. jako zasady generujące i organizujące praktyki oraz reprezentacje, które mogą być obiektywnie dopasowane do celów, jednak bez świadomego ich zakładania oraz wyraźnego władania operacjami koniecznymi do ich osiągnięcia, obiektywnie regulowanymi i regularnymi , nie będącymi w żadnej mierze rezultatem poddania się regułom .Władza to ludzie, którzy mogą narzucać innym praktyczną taksonomię świata

Brak komentarzy
Pobierz dokument