ststem ochorony zdrowia w polsce, Notatki'z Zdrowie publiczne. Akademia Pedagogiczna im. K.E.N.
dmytro_kostiuk
dmytro_kostiuk20 marca 2017

ststem ochorony zdrowia w polsce, Notatki'z Zdrowie publiczne. Akademia Pedagogiczna im. K.E.N.

PPTX (441 KB)
35 strona
62Liczba odwiedzin
Opis
ststem ochorony zdrowia w polsce
20 punkty
Punkty pobierania niezbędne do pobrania
tego dokumentu
Pobierz dokument
Podgląd3 strony / 35

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument

SYSTEM OCHRONY ZDROWIA W POLSCE

Dmytro Kostiuk, Yurchenko Oleksii, 1 rok, 1 gr.

System ochrony zdrowia to zespół osób i instytucji mający za zadanie zapewnić opiekę zdrowotną ludności. Polski system opieki zdrowotnej oparty jest na modelu ubezpieczeniowym. Zgodnie z artykułem 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy obywatel Polski ma prawo do ochrony zdrowia. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa.

Historia Początki polskiego sektora zdrowia sięgają okresu międzywojennego (1918– 1939). Ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym, która weszła w życie w 1920 roku, obejmowała swoim zasięgiem jedynie pracowników najemnych, czyli około 7% populacji. Wzorowana była na niemieckim systemie kas chorych (tzw. model Bismarka), chociaż kładła większy akcent na terytorialną strukturę kas oraz ich samorządność. Po drugiej wojnie światowej działania publiczne w dziedzinie zdrowia koncentrowały się na zwalczaniu epidemii chorób zakaźnych. Powstałe w 1945 roku Ministerstwo Zdrowia początkowo opierało się na doświadczeniach przedwojennych, jednak po kilku latach, ochrona zdrowia została zorganizowana (w roku 1950) na wzór sowieckiego modelu komisarza Siemaszki.

Świadczenia opieki zdrowotnej oferowane były bezpłatnie wszystkim pracownikom sektora państwowego w zakładach pracy (przychodnie zakładowe) oraz w przychodniach rejonowych.

Właściciele prywatnych gospodarstw rolnych i ich rodziny nie mieli dostępu do bezpłatnej publicznej ochrony zdrowia aż do 1972 roku.

Ponadto, tworzone były spółdzielnie lekarskie (lekarzy specjalistów) z intencją dostarczania świadczeń grupom ludności nieobjętych państwowym systemem opieki zdrowotnej, które de facto powszechnie uzupełniały system państwowy.

W okresie PRL nastąpiły istotne zmiany w organizacji udzielania świadczeń zdrowotnych. W 1972 roku dokonano zespolenia organizacyjnego lecznictwa szpitalnego i ambulatoryjnego, tworząc tzw. Zespoły Opieki Zdrowotnej (ZOZy).

Z dniem 1 stycznia 1999 roku weszła w życie Ustawa z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Na mocy tejże ustawy dotychczasowy system opieki zdrowotnej zastąpiono systemem ubezpieczeniowym. Do życia powołano kasy chorych jako publiczne instytucje ubezpieczeniowe. Na mocy Ustawy z dnia 23 stycznia 2003 roku o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia utworzono centralę NFZ oraz 16 oddziałów, po jednym w każdym z województw. W celu wyeliminowania regionalnych różnic w dostępie do świadczeń ustawa wprowadziła jednolite procedury kontraktowania świadczeń oraz kontyngentowania świadczeń – limity punktowe na kontraktowane usługi.

 Celem kolejnej Ustawy – o działalności leczniczej, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 roku, było przekształcenie szpitali publicznych (oraz innych publicznych świadczeniodawców) w spółki prawa handlowego. Ustawa ta stanowi kontynuację wcześniejszych prób skomercjalizowania publicznych szpitali, które miały na celu poprawę zarządzania ich gospodarką finansową oraz redukcję zadłużenia. Ustawa o działalności leczniczej zastąpiła pojęcie „zakład opieki zdrowotnej” pojęciem „podmiot leczniczy”.

Uczestników systemu można podzielić na kategorie:

 Instytucję ubezpieczenia zdrowotnego pełniącą funkcję płatnika - czyli Narodowy Fundusz Zdrowia.

 Świadczeniodawców: ◦ zakłady opieki zdrowotnej, które można podzielić ze względu na organ założycielski na publiczne (SPZOZ) oraz niepubliczne (NZOZ), ◦ praktyki lekarskie, lekarsko- dentystyczne, pielęgniarskie oraz położnych, ◦ apteki, ◦ innych świadczeniodawców.

 Świadczeniobiorców - czyli pacjentów  Organy kontroli i nadzoru: ◦ Państwową Inspekcję Sanitarną ("Sanepid"), ◦ Inspekcję Farmaceutyczną, ◦ wojewodów i działające przy nich wojewódzkie centra zdrowia publicznego oraz konsultantów wojewódzkich w poszczególnych specjalnościach medycznych.  Ministerstwo Zdrowia, które wytycza

kierunki polityki zdrowotnej kraju oraz posiada uprawnienia kontrolne, a także działających przy nim konsultantów krajowych w poszczególnych specjalnościach medycznych.

Narodowy Fundusz Zdrowia

 Głównym zadaniem NFZ – głównego płatnika – jest finansowanie świadczeń zdrowotnych (z pobranych składek ubezpieczeniowych) dla uprawnionych do nich osób. NFZ negocjuje i podpisuje ze świadczeniodawcami umowy o udzielanie świadczeń (ustala ich wartość, ilość i strukturę), monitoruje wywiązywanie się z warunków tychże umów oraz odpowiada za ich rozliczanie. Jakość i dostępność świadczeń opieki zdrowotnej są do pewnego stopnia uzależnione od warunków wynegocjowanych w kontraktach z NFZ. Zadaniem płatnika jest również pokrywanie kosztów opieki zdrowotnej udzielonej polskim obywatelom w innych państwach członkowskich UE.

 Działalność NFZ nadzoruje Rada Funduszu, która składa się z członków powołanych przez Prezesa Rady Ministrów na pięcioletnią kadencję.

 Samorządy terytorialne są odpowiedzialne za określenie potrzeb zdrowotnych, dbałość o infrastrukturę opieki zdrowotnej, za promocję i profilaktykę zdrowotną (szczególnie w obszarze medycyny pracy, ochrony zdrowia psychicznego, problemów alkoholowych i konsumpcji wyrobów tytoniowych).

Narodowy Fundusz Zdrowia

 Jako, że za bieżące finansowanie świadczeń zdrowotnych odpowiada NFZ, to w praktyce samorządy terytorialne mają nieznaczny wpływ na dochody świadczeniodawców i ich ogólną sytuację finansową. Jednocześnie, w przypadku gdy zadłużony szpital nie jest w stanie pokryć strat we własnym zakresie, organy założycielskie (najczęściej są to powiaty) zobowiązane są przejąć jego zobowiązania finansowe i mogą zainicjować procedurę przekształcenia SPZOZ-u w spółkę prawa handlowego lub go zlikwidować

Narodowy Fundusz Zdrowia

Źródła finansowania

 System społecznego ubezpieczenia zdrowotnego finansowany przez NFZ pokrywa ponad 80% publicznych wydatków na ochronę zdrowia i prawie 60% wydatków ogółem. W 2009 r. NFZ sfinansował 64,7% bieżących wydatków na ochronę zdrowia. Drugim najważniejszym publicznym źródłem finansowania ochrony zdrowia jest budżet państwa, a następnie budżety JST. Jak już przedstawiano wcześniej, około 30% wydatków na ochronę zdrowia pochodzi ze źródeł prywatnych.

Źródła finansowania

Świadczeniodawcy  Zgodnie z ustawą z 2011 roku o

działalności leczniczej, świadczenia opieki zdrowotnej udzielane są przez publiczne i niepubliczne podmioty lecznicze, jak również indywidualne i grupowe praktyki lekarskie. W podstawowej i specjalistycznej opiece ambulatoryjnej (POZ i AOS) dominują świadczeniodawcy niepubliczni (wcześniejsze Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej – NZOZ) oraz indywidualne praktyki.

Zarys finansowania ze środków publicznych

 Podstawowym aktem prawnym regulującym finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej jest Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Bardzo niewiele grup ludności jest zwolnionych z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenie zdrowotne. Większość środków publicznych przeznaczonych na ochronę zdrowia (83,5% ) jest rozdzielana przez NFZ, który jest głównym płatnikiem w systemie.

Zakres podmiotowy  Artykuł 68 Konstytucji RP przewiduje, że wszyscy

obywatele, niezależnie od ich sytuacji materialnej, mają prawo równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ponadto władze publiczne mają szczególny obowiązek zapewnienia opieki dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku. Obowiązkiem państwa jest również zwalczanie chorób epidemicznych i zapobieganie negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska oraz wspieranie rozwoju kultury fizycznej, szczególnie wśród dzieci i młodzieży.

 Dla większości polskich obywateli i osób legalnie przebywających na terytorium RP uczestnictwo w społecznym systemie ubezpieczeń zdrowotnych jest obowiązkowe.

Zakres przedmiotowy  Zgodnie z art. 15 Ustawy o

świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych osoby ubezpieczone w ramach społecznego ubezpieczenia zdrowotnego w NFZ oraz inne grupy osób wymienione powyżej są uprawnione do szerokiego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej.

Gwarantowane świadczenia opieki zdrowotnej

 Podstawowa opieka zdrowotna  Ambulatoryjna opieka specjalistyczna  Leczenie szpitalne  Opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień  Rehabilitacja lecznicza  Świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach

opieki długoterminowej  Leczenie stomatologiczne  Lecznictwo uzdrowiskowe  Zaopatrzenie w wyroby medyczne będące

przedmiotami ortopedycznymi oraz środki pomocnicze

 Leki  Programy zdrowotne

Zakres współpłacenia  Rola współpłacenia w ramach

społecznego ubezpieczenia zdrowotnego, jak już wspomniano wcześniej, jest ograniczona. Wyjątki obejmują: dopłaty do leków, produktów medycznych i środków pomocniczych, jak również świadczeń lecznictwa uzdrowiskowego oraz niektórych zabiegów i materiałów stomatologicznych.

Pobieranie składek  Składki są zbierane przez dwie instytucje

pośredniczące – ZUS i KRUS a następnie przekazywane do NFZ. Za swoje usługi ZUS i KRUS pobierają niewielką opłatę w wysokości 0,2% wartości wszystkich przekazywanych składek.

 Od 2007 roku stopa składki wynosi 9% podstawy wymiaru. Składka ubezpieczeniowa ma formę podatku potrącanego u źródła, którego pełny koszt ponosi pracownik (bez obciążania pracodawcy). Dla osób pobierających emeryturę lub rentę podstawę wymiaru składki stanowi wysokość świadczeń pieniężnych brutto. Dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą składkę wylicza się na podstawie zadeklarowanej kwoty dochodów brutto, jednak nie niższej niż 75% średniego krajowego wynagrodzenia w roku poprzednim.

Gromadzenie i podział środków

• Składki zdrowotne zebrane wcześniej przez ZUS i KRUS są następnie gromadzone przez centralę NFZ i rozdzielane pomiędzy oddziały wojewódzkie NFZ zgodnie z algorytmami podziału definiowanymi corocznie przez rząd.

• Decyzje alokacyjne NFZ w znacznym stopniu determinują terytorialną strukturę publicznych wydatków na opiekę zdrowotną

Regulacja i kontrola płatników  Listy świadczeń finansowanych ze źródeł

publicznych (NFZ i innych), w tym poziomy współfinansowania przez pacjentów, limity cenowe oraz warunki, w jakich usługi te powinny być świadczone (takie jak wymagania dotyczące personelu i sprzętu medycznego), zostały określone w trzynastu aktach wykonawczych Ministra Zdrowia z 2009 roku.

komentarze (0)

Brak komentarzy

Bądź autorem pierwszego komentarza!

To jest jedynie podgląd.

3 shown on 35 pages

Pobierz dokument