Conceptos S.XIX:
Conceptos S.XIX:
Afrancesados: Españois colaboracionistas co goberno de Xosé I, irmán de Napoleón. Uns,
influídos pola Ilustración aceptaron o cambio dinástico convencidos de que a colaboración con
Napoleón era útil para a modernización de España, pois os últimos Borbóns demostraran unha
notable incapacidade de goberno, outros son simples arribistas que aproveitan a oportunidade para
poder ocupar postos importantes. Co regreso de Fernando VII serán perseguidos.
Abdicacións de Bayona: Renuncias obrigadas ao trono do Reino de España efectuadas por Carlos
IV e por Fernando VII ante o emperador Napoleón Bonaparte na cidade francesa de Bayona, o 5 de
maio de 1808. O trono pasaría a Xosé I Bonaparte. Nunca foron coñecidas polas cortes de Cádiz.
Tratado de Valençay: Acordo da localidade francesa de Valençay, o 11 de decembro de 1813, onde
o emperador Napoleón I recoñecía a Fernando VII como rei de España, como consecuencia das
derrotas sufridas na Guerra da Independencia. Permítese o regreso de Fernando VII a España e
efectuábase o intercambio de prisioneiros. Tamén se establecía que os colaboradores do rei Xosé I
non serían perseguidos. Este tratado non foi respectado na súa totalidade polas Cortes españolas.
Manifestación dos Persas: Documento asinado por deputados (69) absolutistas das Cortes de
Cádiz solicitando ao rei Fernando VII -que volveu, derrotado de do seu exilio- a nulidade da
Constitución Liberal de Cádiz de 1812 e a volta ao absolutismo, o 12 de abril de 1814 en Madrid, a
cuxa cabeza se atopaban Bernardo Mozo de Rosales e Juan López Reina.
Pronunciamento: Tentativa revolucionaria, empregada polas faccións liberais, que pretende
derrubar ó Goberno ou facer presión sobre el para que adopte reformas ou cambie o sistema político
vixente. Tiña que contar co apoio de determinados xefes e forzas militares que se manifestaban e
pronunciaban a favor desas peticións de cambio. Podía ir acompañado de revoltas populares nas
cidades. Propia da España do s. XIX.
Pragmática Sanción: Chamada así a Pragmática Sanción de 1830. Disposición do rei con rango de
lei (Pragmática) que fora disposta por Carlos IV e aprobada polas Cortes en 1789, pero que non
entrara en vigor pola falta de sanción real. Fernando VII a firma e fai pública no contexto de
asegurar a descendencia para os seus futuros fillos/as. Vólvese á lei de sucesión tradicional española
que permite reinar ás mulleres se non hai herdeiros homes elimínase a Lei Sálica imposta por Filipe
V en 1713.
Estatuto Real de 1834: Carta outorgada ou autolimitación do poder que fai a rexenta María
Cristina. O seu artífice foi o liberal Martínez de la Rosa, ao que a rexenta confiara o Goberno para
salvar o trono ante o avance carlista. O Estatuto fundaméntase nas leis tradicionais da monarquía,
aínda que recoñecía algunhas liberdades, non foi elaborado nin aprobado polas cortes. Establecía un
réxime baseado na soberanía do rei. As Cortes estaban formadas por dúas cámaras: a de próceres
constituída por nobres, clérigos, e burgueses designados pola Coroa, e a de procuradores cuxos
membros eran elixidos, por sufraxio censatario, entre as persoas que tiñan unha renda anual
elevada.
