¡Descarga Critica literaria esquema y más Esquemas y mapas conceptuales en PDF de Crítica Literaria solo en Docsity!
Claro! Aquí vai a explicación en galego , agora co termo correcto: Literatura Comparada. Todo organizado e claro 👇
📚 Teoría da Literatura
É a disciplina que estuda como funciona a literatura. Analiza os elementos que compoñen os textos literarios:
● Narrador
● Tempo
● Espazo
● Personaxe
● Linguaxe literaria Tamén se pregunta que é a literatura , cales son os seus límites e funcións.
🧐 Crítica Literaria
Consiste en analizar, interpretar e valorar obras concretas. O crítico:
● Estuda o sentido do texto
● Observa a forma en que está escrito
● Fai xuízos sobre o seu valor estético, ético ou cultural Usa ferramentas da teoría da literatura para facer unha análise profunda dunha obra.
📖 Historia Literaria
Estuda a evolución da literatura ao longo do tempo. Ocúpase de:
● Identificar os períodos ou movementos literarios (como o Romanticismo, o Realismo...)
● Relacionar as obras co seu contexto histórico, político e social
● Estudar os autores e obras representativos de cada época
🌍 Literatura Comparada
É o estudo da literatura en relación con outras literaturas ou disciplinas. Pode:
● Comparar obras de diferentes países ou linguas
● Analizar como a literatura se relaciona con outras artes (cine, música, pintura)
● Estudar temas comúns (amor, morte, guerra...) en culturas distintas Busca comprender os vínculos entre textos, culturas e contextos diversos.
Se che parece útil, podo facer unha táboa comparativa ou un mapa conceptual destas catro áreas. Queres?
1. Versificación y Ritmo
● Versificación : Es la organización del discurso en segmentos que están determinados por pausas y principios rítmicos. Depende de los elementos lingüísticos repetidos, como la cantidad de sílabas, el acento y la pausa.
● Ritmo : Se refiere a la recurrencia de intervalos en el tiempo o en unidades sonoras (como las sílabas) que se repiten, generando un flujo rítmico en el discurso.
● Metro : Es la medida de la equivalencia de los segmentos rítmicos dentro de un verso. Establece el principio que rige la estructura del verso.
● Verso : Es la unidad básica creada por la segmentación rítmica, como una "pieza" dentro del patrón de métrica.
2. Modelos de Versificación
● El ritmo y el metro pueden entenderse como dos conceptos que corresponden a la distinción entre "modelo de verso" (una estructura rítmica fija) y "ejemplo de verso" (las variaciones dentro del modelo).
● El acento rítmico o axis rítmico suele caer en la penúltima sílaba de un verso, afectando la estructura métrica.
● El verso se clasifica como:
○ Oxítono (agudo) : Acento en la última sílaba.
○ Paroxítono (grave) : Acento en la penúltima sílaba.
○ Proparoxítono (esdrújulo) : Acento en la antepenúltima sílaba.
6. Pausa en el Verso
● Pausa : Una característica esencial del verso, que lo diferencia de la prosa. Existen varios tipos de pausas:
○ Pausa media o interna (potestativa).
○ Pausa versal (al final del verso).
○ Pausa estrófica (al final de la estrofa).
○ Cesura : Pausa que divide el verso en dos hemistiquios.
7. Rima
● Rima : Repetición de sonidos en los versos, puede ser:
○ Rima consonántica (perfecta) : Coincidencia total de las consonantes y vocales a partir de la última vocal acentuada.
○ Rima asonante (parcial) : Solo coincide la vocal a partir de la última vocal acentuada.
● Rima medial : Repetición de sonidos en una pausa interna (la mitad del verso).
8. La Estrofa
● Es un conjunto de versos organizados de manera regular, con un esquema fijo de rima.
● Existen varias formas de estrofas, como:
○ Romance : Versos de balada con rima asonante en los versos pares.
○ Redondillas : Estrofas de cuatro versos con rima ABBA.
○ Soneto : Compuesto por 14 versos, con dos cuartetos (ABBA ABBA) y dos tercetos (CDE CDE).
9. Verso Libre
● El verso libre no sigue reglas métricas tradicionales, pero mantiene un ritmo propio, más espontáneo y adecuado al contenido del poema. La repetición es clave en este tipo de verso.
Na pasaxe que compartiches, Aristóteles refírese a varios conceptos básicos da Poética. Aquí tes os principais, explicados de forma clara e relacionados coa súa teoría:
1. Pathos (paixón ou sufrimento)
É o elemento que debe provocar compaixón e temor no espectador.
A desgraza do protagonista debe conmover, non resultar repulsiva nin indiferente.
Aristóteles sinala que o pathos funciona mellor cando o personaxe non é totalmente bo nin totalmente malo.
2. Hamartía (erro trágico)
A causa da caída do heroe non debe ser a maldade, senón un erro cometido sen intención maliciosa.
É un concepto central para explicar por que un personaxe digno pode acabar na desgraza.
En resumo, nesta pasaxe Aristóteles está explicando como debe ser o personaxe trágico e que tipo de trama é máis efectiva para lograr o obxectivo central da traxedia: provocar pathos e, con iso, a catarsis.
O concepto central na pasaxe que compartiches é a fábula (míthos), é dicir, a trama da traxedia.
Por que a fábula é o concepto central?
Aristóteles insiste en que non é o personaxe o máis importante, senón a organización dos feitos.
A súa prioridade está en como se desenvolven os acontecementos para provocar pathos (temor e compaixón).
A fábula debe ser complexa, incluíndo elementos como a hamartía (erro), a peripecia (xiro) e a anagnórise (recoñecemento).
A eficacia da traxedia depende de que o paso da felicidade á desgraza se produza de forma lóxica e conmovedora.
Como el mesmo di na Poética:
“A traxedia é imitación dunha acción e non de persoas [...] sen acción non hai traxedia, pero sen personaxes si a podería haber.”
Así que, aínda que conceptos como pathos, hamartía ou catarsis son fundamentais, a fábula é o eixo ao redor do cal xiran todos eles.
¿Gustaríache ver este concepto aplicado a unha obra concreta ou facer un esquema comparativo?
Aristóteles dá moita máis estima á fábula (míthos) que ao espectáculo (opsis).
Por que a fábula é máis importante?
- É a alma da traxedia:
- Aristóteles afirma que a fábula é o elemento esencial, pois é a estrutura da acción, aquilo que move as emocións do espectador.
- Provoca as emocións principais (temor e compaixón):
- A través da organización dos feitos (pathos, hamartía, peripecia, anagnórise), a fábula consegue provocar catarsis, que é o obxectivo final da traxedia.
- Non depende de recursos externos:
- O espectáculo é visual e máis superficial; pode impactar, pero non garante a profundidade emocional nin a calidade poética.
- O espectáculo pode impresionar sen ser bo arte:
- Aristóteles considera que o impacto visual pode enganar, pero unha boa traxedia debe conmover mesmo sen posta en escena, só coa lectura do texto.
