INFORME HOLOCAUSTO: Luna Rodríguez Lojo 4º B
O odio hacia os xudeus (antisemitismo) non tiña unha base relixiosa, senón que
consideraban que ser xudeu era unha condición innata, racial, que non
desaparecía por moito que tratasen de integrarse na sociedade e polo tanto
debían ser segregados e excluídos dela. E ademais, o nacionalismo só creía na
idea dunha nación caracterizada pola homoxeniedade cultural e lingüística da
súa poboación.
Tras a crisis económica do 29, necesitaban buscar un inimigo ao que botarlle as
culpas de todo o que sucedía, así consideraron que os xudeus eran os inimigos
e por tanto eran a orixe de todos os seus males (internacionalismo, pacifismo,
democracia e marxismo)
A “solución final” foi un plan levado a cabo polo Partido Nazi en 1942 durante a
Conferencia de Wannsee que consistía na eliminación masiva e planificada dos
xudeus en cámaras de gas e a súa desaparición nos fornos crematorios dos
campos de exterminio.
Os campos de concentración eran plantexados como simples prisións para a
opinión pública e internacional, o réxime nazi ofrecía unha fachada
completamente distinta do que en realidade estaba pasando. A través de
carteis e artículos se recordaba á poboación alemá que a propaganda aliada
difundira atrocidades sobre os alemáns durante a Primeira Guerra Mundial.
Nun folleto impreso en 1941 se informaba que na Polonia ocupada, as
autoridades alemás puxeran a traballar aos xudeus, construíran hospitais,
estableceran comedores comunitarios para os xudeus e ofrecido capacitación
vocacional.
Antes e despois do sucedido, os alemáns utilizaron eufemismos para explicar e
xustificar as deportacións de xudeus a guetos ou a campos de exterminio.
A situación económica en Alemania mellorou debido a política de roubo,
extorsión e exterminio a os xudeus (ademais dos comunistas, socialistas,
socialdemócratas, estranxeiros ou non nazis en xeral) de todos os seus bens,
riquezas e propiedades, do uso do sistema monetario en divisas nos bancos
alemáns ao antollo de Hitler e a expansión a outros territorios que dotaban de
recursos económicos a Alemania. Por outra parte, nos campos de exterminio, as
empresas para as que traballaban os prisioneiros tiñan que pagar a SS 6 marcos
diarios polos obreiros cualificados e 4 marcos polo non cualificados, algo que
lles saía ben a ambas partes xa que o custo de mantemento por obreiro non
chegaba ao marco diario.
Nos campos de exterminio eran obrigados a traballos forzosos, neles pasaban
revista dúas veces ao día e podía chegar a durar horas, apenas comían, a
comida era racionada en 3 comidas ao día e en moi malas condicións. A súa
xornada laboral consistía en labores agrícolas, mineiras, industrias… A hora de
