¡Descarga Morte Celular: Tipos, Causas y Mecanismos de la Apoptosis - Prof. Rodicio Rodicio y más Apuntes en PDF de Biología Celular solo en Docsity!
TEMA 24: MORTE CELULAR
24.1. TIPOS DE MORTE CELULAR
Tanto a necrose como a apoptose son dous extremos controlados por ATP: se hai un cese na produción de ATP producirase necrose, se hai ATP ponse en marcha a apoptose.
NECROSE
A célula libera todo o seu contido ao medio, amplicando o dano ás células veciñas.
APOPTOSE
A célula encóllese, condénsase e fragméntase nos chamados corpos apoptóticos, limitado por membrana. Pode haber só unha célula afectada por apoptose rodeada de tecido san. As células apoptóticas son eliminadas por macrófagos, sen danar ás células veciñas.
A apoptose ocorre:
Durante o desenrrollo embrionario (por exemplo a cola dos renacuajos, que morre mediante apoptose; tamén se da na metade das neuronas). Como mecanismo para o mantemento de poblacións adultas suxeitas a renovación (as células teñen un programa de morte e logo renóvanse). Mecanismo de defensa nas reaccións inmunitarias. Cando as células son lesion adas ou sufriron danos irreparables. Células que carecen de sinais para manter a súa actividade normal.
Causas
Lesións ou privacións de factores de crecemento (hormonas).
Etapas
Sinalización: emisión de sinais que desencadean a apoptose e receptoes para esas sinais. Regulación: familia de proteínas Bcl2 (proapoptóticas ou antiapoptóticas, deciden se a célula morre ou non) e IAPs (inhibidoras). Adaptación: Apaf 1. Execución: caspasas. Eliminación das células mortas: fagocitose por macrófagos.
BASES MOLECULARES DA MORTE CELULAR POR APOPTOSE
A familia Bcl2 é a principal reguladora da apoptose, xa que xogan un papel importante na activación das caspasas e na regulación da integridade da membrana mitocondrial e reticular. Hai dous tipos fundamentais de proteínas Bcl2: antiapoptóticas (Bcl-2, Bcl-XL) e proapoptóticas (Bak, Bax), que interaccionan entre sí para que a regulación sexa a favor ou en contra da
apoptose. As proapoptóticas son proteínas transmembrana que ao interaccionar entre elas forman un canal polo que o citocromo C e outros factores apoptóticos son liberados cara o citosol, desencadeando a apoptose. As que posúen actividade antiapoptótica atópanse ben asociadas á membrana, impedindo que as proapoptóticas se unan á membrana e formen un canal, ou ben secuestradas no citosol, permitindo que as proapoptóticas interaccionen cas antiapoptóticas de membrana (non se produce apoptose).
A formación do canal é o que desencadea a apoptose, pois permite a liberación do citocromo C. Só se forman cando os antiapoptóticos non se unen aos antiapoptóticos de membrana e non están secuestrados no citosol). A saída do citocromo C a través do canal desencadea a apoptose. O citocromo C precisa unha proteína adaptadora (Apaf 1).
As caspasas son unha familia de proteínas con residous de cisteína nos seus centros activos que degradan proteínas. Escinden tras redisuos de ácido aspártico nas súas proteínas sustrato, activando a proteína. As capasas poden ser de iniciación ou de execución.
A eliminación da célula lévase a cabo mediante fagocitose. Exprésase fofatil serina, o que produce un cambio de cargas (negativas fóra e positivas dentro) detectado polos macrófagos.
INDUCCIÓN DA APOPTOSE POR LESIÓNS NO ADN VÍA P
p53 (xen supresor de tumores) é un factor de transcripción que se une a secuencias reguladoras do ADN. Pouca concentración de p53 afecta á regulación do ciclo, deténdoo. Se non se corrixen os posibles fallos que poden ter lugar durante a replicación do ADN, sintetízase máis p53, que se vai unir a xens proapoptóticos da familia Bcl2. Dependendo da gravedade do dano, póñense en marcha distintas respostas.
INHIBICIÓN DA APOPTOSE POR FACTORES DE SUPERVIVENCIA
Os factores de supervivencia activan unha vía de sinalización que fosforila e inactivan proteínas que promoven a apoptose.
SINALIZACIÓN DA APOPTOSE POR SINAIS DE MORTE
Únense a receptores específicos que forman trímeros (algúns requieren proteínas adaptadoras).
VÍAS ALTERNATIVAS Á MORTE CELULAR PROGRAMADA (APOPTOSE)
o Autofagia: proceso mediante el cual una célula o alguno de sus orgánulos son secuestrados en vesículas de doble membrana (vesículas autofágicas) para su descomposición y eventual reciclado. La célula dispara autofagia inicialmente como mecanismo de supervivencia ante situaciones adversas (falta de nutrientes, exceso de radicales libres, etc). Sin embargo, si a pesar de estos esfuerzos, la célula no consigue hacer frente a la situación, la autofagia se continúa hasta provocar la muerte. Por lo tanto, autofagia y apoptosis pueden coexistir, de hecho algunos autores consideran esta vía como Muerte Celular Programada tipo II.
