Se os presocraticos se ocupaban de cuestions relacionadas ca natureza phusis enton os
filosofos que veñen despois, socrates e os seus coetaneos os sofistas abandonan este
problema e poñen en primeiro plano as cuestions relacionadas co ser humano, como son a
ética e a política. Vense moi influenciados pola democracia de pericles en atenas,
democracia corrupta que condena a mrote a socrates e e o motivo polo que platon se
dedeica a filosofia e nin a politica.
O termo sofista deriva do grego sophos igual a sabio. eles considerabanse como mestres
dos saberes e habilidaes , especialemnteme a retorica e a oratoria, indispensables para
desenvolver exitosamente a activiade politica e ser cidadans de exito.
As teses basicas da sua ensinanza eran: o escepticismo (Gorxias) (non é posible acadar un
coñecemento verdadeiro e absolutametne incuestionable), relativismo (non hay nada
absoluto e estable, xa que a verdade é relativa a cada individuo), polo tanto a verdade non
existe, cada individuo ten unha igual de valida que outro (subxectivismo) (Protagoras). En
relacion co anterior, un concencionalismo ético e xuridico (en relacion co relativismo, os
principios eticos -sexa bo ou malo- e as leis non son absolutas senon froito dunha
convencion ou acordo entre individios, polo que a validez e parcial, e mudable).
Finalmente, o humanismo (interese polos problemas etico politicos, e dicir, os problemas
practicos da polis no momento).
Protágoras de Abdera (V a.c) defende o subxectivismo e o relativismo dicindo que o home é
a medida de tódalas cousas, xa que cada verdade é subxectiva a cada individuo: todas as
opinións son aceptables. Ademais, non só se refire a un relativismo do coñecemento, senon
tamen dos valores morais, ao que se enfrontan Socrates e Platon posteriormente. Polo
tanto, para Protágoras toda opinión é verdadeira.
Pola contra, para Gorxias (Sicilia, V a.c) toda opinión é falsa. A este escepticismo
exagerado que defende tamen se lle chama nihilismo (nihil,nada)
Trala morte de Pericles, os sofistas da segunda xeracion comezaron a deostar o caracter
convencional das leis, e por tanto, da democracia (ainque que a maioria dos sofistas
aceptaban o caracter convencional das leis). Crian que por encima das leis convencionais
da polis (constitucion) atopabase a lei da da suprema natureza, e por tanto, a natureza
humana, que e o unico comun e inmutable a todolos individuos.
A partir de aqui, comezaron a surxir opinions como Antifonte (a favor da democracia) que
consideraba que a maioria das leis convencionais iban en contra da natureza humana. Con
isto pretendía defender o igualitarismo entre home libre e escravo.
Outros, como Calicles ou Trasímaco (en contra da democracia) crian que fronte as leis
convencionais da polis, creadas para defender aos mais debiles (a maioria, en democracia)
a natureza humana afirma o dereito natural dos mais fortes. Exemplifícao cun neno (que
busca o pracer) e un animal, prescindindo de elementos culturais adquiridos. Deste exemplo
deducen que só existen duas formas naturais de comportamento: a procura do pracer e o
dominio do mais forte como nos animais. Isto influe no seculo XIX en Nietzsche.
