¡Descarga Técnicas da expresión tema 4 y más Apuntes en PDF de Derecho solo en Docsity!
TEMA 4 A COMUNICACIÓN ORAL APLICADA AO DEREITO
Retórica é o arte de persuadir. Serve para defender mediante unha exposición pública acerca dun determinado tema.
Oratoria: materialización da capacidade persuasiva. É o arte de falar con elocuencia- facilidade para explicar, expoñer con claridade…etc. Dentro da capacidade persuasiva é fundamental avivar o interese do público.
Dialéctica: arte de conversar.
Guillermo Ballenato considera que por medio da dialéctica e retórica aprendemos a expresarnos con facilidade, explicar con claridade, demostrar con rigor, argumentar con eficacia...
ASPECTOS A TER EN CONTA PARA EXPOÑER
• Autoconfianza
• Orientación persoal positiva
• Claridade na expo das ideas
• Preparación previa
• Empatía
• Práctica
• Autocontrol
MEDO A FALAR EN PÚBLICO
A acción libéranos. O medo é previo ao acto en si.
Cando unha persoa sente medo, o nivel de adrenalina aumenta, xunto coa presión en sangue.
TICS que delatan nerviosismo: moverse excesivamente, tremor na voz, rascarse, tapar a boca, evitar o contacto visual, golpear co bolígrafo.
MANIFESTACIÓNS FISIOLÓXICAS ANTE FALTA DE PRÁCTICA
Aumento do ritmo cardíaco, coloretes, respiración alterada, suor nas mans....
A chave da exposición oral está na respiración. A respiración abdominal é a adecuada.
A dicción distingue dúas características fundamentais: articulación (emisión das consoantes, e das sílabas) e a pronunciación (referido ás vogais). (60 fonemas e 28 letras.)
CUALIDADES DA VOZ
Son as mesmas cas das ondas sonoras: intensidade, ton (grave, agudo), timbre (en función da idade e do sexo. Caracterízase pola cor da voz (claras e escuras), volume (débil, potente), groso da voz (delgada ou espesa) e o brillo da voz) e duración.
SOBRE A AUDIENCIA
Coñecer á audiencia implica poder axustarse as súas necesidades. As estratexias básicas que permiten controlar a audiencia son:
• Silencio (enfatizar)
• Preguntas (deben usarse para facer ó público partícipe do discurso, recadar información)
• Mirada
• Proximidade física
Para coñecer a audiencia debemos coñecer o número de persoas, as características persoais, como é a asistencia (voluntaria, obrigatoria e casual).
Podemos distinguir seis tipos de público:
• Positivo (que asinte ca cabeza)
• Ofensivo
• Distraído
• Tímido
• Locuaz (que intervén demasiado)
• Discutidor
LINGUAXE CORPORAL
O 93% da comunicación transmítese a través das actitudes non verbais: ton da voz, a mirada, xestos, forma de vestir e sentarse, expresarse. A imaxe persoal ou a presenza física é a carta de presentación, xa que a indumentaria é a primeira que capta a atención. Esa indumentaria percíbese de xeito global, pero tamén se interpreta segundo o contexto da comunicación.
A mirada transmite a seguridade, confianza...dependendo do público ao que se dirixa. Normalmente a economía de movementos axuda nos discursos. Os xestos axudan a enfatizar pero non deben usarse de maneira improcedente. Mans fora dos bolsillos, non movementos esaxerados, non tics...etc. A man debe estar estendida, para evitar xestos inadecuados. A postura debe ser cómoda e relaxada. Tense maior dominio de pé ca sentado. A redución da proximidade física aproxima ao discurso. É importante non cruzar os brazos polo que transmiten.
EXPOSICIÓN ORAL NA PRÁCTICA XURÍDICA
O argumento.
A diversidade de opinións constitúe a base da argumentación.
O contexto.
Ter en conta: quen fala, que contidos se abordan, cal é a finalidade, con que medios (probas), a que público, onde se fala e en que momento.
CLAVES DA ORATORIA
• Ter competencia para falar do tema.
• Comunicabilidade.
• Confianza.
• Proximidade
• Convición.
PERSONALIDADE DO ORADOR
• Prepotencia e autosuficiencia vs humildade
• Medo e temor vs seguridade e confianza
• Impulsividade vs autocontrol
CLARIDADE LINGÜÍSTICA
• Comprender totalmente para comunicar con claridade
• Polémica: debate con maiores doses de agresividade. Valóranse as posicións entre vencedores e
vencidos.
• Controversia: unha especie de polémica na que a diverxencia de opinións non conflúe de
maneira terminante.
• Diatriba: intercambio de natureza erudita que non busca obxectivos dinámicos e se realiza en
termos polémicos.
• Antiloxía: intercambio no que se contrapoñen os argumentos coa mesma solidez pero para
defender posturas opostas, o que obrigaría a suspender o xuízo.
Sempre que hai calquera controversia debemos de falar dos protagonistas e antagonistas. Quen defende a verdade ou quen a nega é o protagonista, quen mantén a posición contraria é o antagonista. Por exemplo, en materia penal, o fiscal asume o papel de protagonista porque debe probar a culpabilidade do imputado. O defensor xoga o papel de antagonista intentando poñer en dúbida a posición do fiscal.
Aínda que se coñeza o significado das palabras, debemos facer sempre referencia dúas posicións ou elementos que aparecen sempre do significado das palabras: definiendum (expresión cuxo significado se pretende indicar) e definiens (é o conxunto de palabras co que se indica a regra táctica que rexe o seu uso). Por exemplo se digo: laranxa (definiendum), froita redonda e laranxa (definiens).
FUNCIÓNS DOS DEBATES
Aristóteles diferencia tres funcións fundamentais:
• Disputa didáctica (o debate ten finalidade de ensinar e aprender)
• Disputa agonal ou erística (derrotar ao adversario)
• Disputa de indagación (finalidade de coñecer)
Por tanto os debates diferencianse das discusións porque os interlocutores intentan convencer ao contrario do seu punto de vista, mentres que no debate se busca xulgar a un terceiro sobre quen ten a razón.
Nos debates xudiciais todas as intervencións se regulan por un código de procedementos pero a terceira posición deses debates está sempre ocupada por un órgano xurisdicional.
A construción dese discurso séguese unha secuencia lóxica:
• Obxectivo
• Idea central
• Título
• Guión
• Os contidos
• Datos
A estrutura de calquera discurso divídese en tres partes fundamentais:
• Intro
• Corpo e desenvolvemento
• Conclusión
EFECTOS DE PRIMACÍA E RECENCIA
No campo da psicoloxía. Refírese a que as persoas recordan o que se di ao principio e ao final (intro por primacía, conclusión por recencia)
