DEFINICJE
Rekultywacja
(ochrona lasu), działalność mająca na celu przywrócenie wartości
użytkowej glebom zniszczonym przez przemysł, zwłaszcza górniczo-hutniczy. Polega ona
na właściwym ukształtowaniu rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i
chemicznych gleby, uregulowaniu stosunków wodnych, wzmacnianiu skarp, zbudowaniu
dróg i niezbędnych obiektów gospodarczych lub turystycznych, zasianiu traw i kwiatów
oraz zadrzewieniu połączonym z wysianiem odpowiednich grzybów itp. Obowiązek
rekultywacji spoczywa na użytkowniku, który zniszczył glebę wykorzystując ją do celów
pozarolniczych. Rekultywacja powinna być wykonana w ciągu 4 lat od ustania
pozarolniczej eksploatacji gruntów.
Rekultywacja (ekologia lasu, podstawowe pojęcia z zakresu ekologii), [łac. re- = znów,
z powrotem + cultivare = uprawiać], proces przywracania pierwotnego stanu danego
ekosystemu zniszczonego w wyniku działalności człowieka lub, w przypadku silnej
degradacji środowiska, jeśli odtworzenie stanu wyjściowego ekosystemu nie jest
możliwe, jego racjonalne zagospodarowanie i zapewnienie maksymalnej w danych
warunkach aktywności biologicznej.
Rekultywacja (Gleboznawstwo leśne), systemowa działalność zmierzająca do
przywrócenie pierwotnego wyglądu i właściwości glebom, środowisku i krajobrazom
zniszczonym przez przemysł, zwłaszcza górniczo-hutniczy. Podstawowy zakres prac
rekultywacyjnych to ukształtowanie rzeźby terenu, poprawa właściwości fizycznych i
chemicznych gleby, uregulowanie stosunków wodnych, wzmacnianie skarp, zbudowanie
dróg i infrastruktury gospodarczej, zadrzewienie, zakrzewienie i obsianie trawą.
Obowiązek rekultywacji spoczywa na sprawcy zniszczeń. Określają to akty prawne:
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. nr
121, poz. 1266 z późniejszymi zmianami), Ustawa z 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. z 2007 r. nr 75, poz. 493).
Rekultywacja gruntów (prawo ochrony środowiska i polityka leśna), nadanie lub
przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub
przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości
fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb,
umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg.
Rekultywacja przyrodnicza (Ochrona przyrody), przywracanie wartości
przyrodniczych i użytkowych terenom zdewastowanym i zdegradowanym poprzez
działalność człowieka, przede wszystkim o charakterze leśnym i rolniczym. Do metod
rekultywacji należą: zalesianie, zalewanie, zasypywanie terenów kopalnianych,
odpowiadające trzem podstawowym kierunkom rekultywacji: leśnemu, wodnemu i
rolnemu.
Rekultywacja wód podziemnych - regradacja wód podziemnych(inżynieria leśna,
hydrologia), w zanieczyszczonych zbiornikach wód podziemnych przywracanie wody do
stanu pierwotnego i/lub umożliwiającego racjonalne wykorzystanie gospodarcze. Jest to
zespół zabiegów obejmujących oczyszczanie warstwy wodonośnej. Przeciwieństwem
jest degradacja wód podziemnych.ang. aquifer reclamation
Rekultywacja zniekształconego siedliska przyrodniczego lub biotopu
(ochrona przyrody, natura 2000), działalność mająca na celu przywrócenie ochronie
przyrody, gospodarce leśnej, rolnej oraz wodnej terenów zdegradowanych lub
zdewastowanych po eksploatacji, głównie górniczej, lub zniszczonych w wyniku innej
aktywności człowieka, w tym w wyniku katastrof ekologicznych, podejmowana po
ustaniu lub wyeliminowaniu przyczyn sprawczych tej degradacji, dewastacji oraz
zniszczeń, polegająca na:
a) czynnościach technicznych oraz agrotechnicznych (rekultywacja techniczna),
obejmująca w szczególności:
- kształtowanie, w tym odtwarzanie rzeźby terenu,
- lokalną regulację stosunków wodnych,
- budowę dróg dojazdowych,
