No presente caso encontrámonos cunha expropiación forzosa dos Bancos e Sociedades
que conformaban o holding Rumasa, mediante o Real Decreto Ley 2/1983 del 23 de
febrero, neste decreto explícase que as causas que motivaron esta decisión foron os
riesgos desproporcionados e prácticas arriesgadas das que as autoridades monetarias
expresaron a súa preocupación, incumplimento de requerimentos e auditiorías e ignorar as
advertencias e continuar coas prácticas arriesgadas, entre outras.
Tal e como recolle o art.86.2 CE este decreto ley foi convalidado polo Congreso dos
Diputados nun plazo menor a 30 días. No obstante neste caso existe una vontade do
congreso de convertir este nunha ley, de maneira que atenderán ao art. 86.3 CE que
permite a tramitación como proxectos de ley polo procedemento de urxencia durante o
plazo establecido tamén polo xa mencionado art.86.2 CE.. Este procedemento de urxencia
non está regulado na CE, pero sí nos reglamentos do Congreso e Senado. Nel corresponde
á Mesa do Congreso a petición ou ben do Goberno, dos grupos parlamentarios ou dunha ⅕
parte dos diputados acordar que unha iniciativa lexislativa se tramite polo procedemento de
urxencia. Unha vez aprobado, os plazos do procedimiento lexislativo común redúcense a
mitade. Cando o texto chuegue ao Senado este só dispondrá de 20 días naturales. Así
pasaría a aprobarse a Ley 7/1983, de 29 de junio de Expropiación por razones de utilidad
pública e interés social.
Tras isto, aparece un recurso de inconstitucionalidade promovido por don José María Ruiz
Gallardón, como representante e comisionado de cincuenta e cuatro deputados máis,
fundamentando principalmente que este regula materias de propiedade privada, e o art.86.1
CE sinala que entre outras, os Decretos non poden afectar aos dereitos, deberes e
liberdades dos cidadáns regulados no Título I da CE. Pois ben, o art.33 CE encóntrase nese
mesmo título e é o que defende o dereito á propiedade privada. Esta é a idea que
exprésase no fundamento xurídico 8 da STC 111/1983.
Non obstante cabe apuntar que o mesmo art.33 CE matiza que este pode verse limitado
pola función social de estos dereitos de acordo coas leis. Neste mesmo sentido o FJ5 da
STC 6/1983 o Fiscal Xeral do Estado entendeu que o art.9 CE que consagra á seguridadea
xurídica non consagra necesariamente a inalterabilidade das normas, asegurandose eso si
nese caso, a irretroactividade da norma constitucional.
Baixo o meu punto de vista, a expropiación forzosa está xustificada nos casos excepcionais
para protexer o interese público e considero que esto foi o que se tratou de facer, non
obstante non é algo que deba facerse de maneira frecuente porque pode afectar á
seguridade xurídica que todo ordenamento debe proporcionar aos cidadáns.