Docsity
Docsity

Prepara tus exámenes
Prepara tus exámenes

Prepara tus exámenes y mejora tus resultados gracias a la gran cantidad de recursos disponibles en Docsity


Consigue puntos base para descargar
Consigue puntos base para descargar

Gana puntos ayudando a otros estudiantes o consíguelos activando un Plan Premium


Orientación Universidad
Orientación Universidad


practicas diferentes lenguas, Apuntes de Lengua y Literatura

Ejemplos de textos de distintas lenguas para repaso

Tipo: Apuntes

2025/2026

Subido el 25/09/2025

usuario desconocido
usuario desconocido 🇪🇸

1 / 4

Toggle sidebar

Esta página no es visible en la vista previa

¡No te pierdas las partes importantes!

bg1
La situación lingüística en España: Lenguas, dialectos históricos y dialectos. Textos.
Catalán: Lluis Lach: L´estaca
L'avi Siset em parlava
de bon matí al portal
mentre el sol esperàvem
i els carros vèiem passar.
Siset, que no veus l'estaca
on estem tots lligats?
Si no podem desfer-nos-en
mai no podrem caminar!
Si estirem tots, ella caurà
i molt de temps no pot durar.
Segur que tomba, tomba, tomba,
ben corcada deu ser ja.
Si jo l'estiro fort per aquí
i tu l'estires fort per allà,
segur que tomba, tomba, tomba,
i ens podrem alliberar.
Però, Siset, fa molt temps ja,
les mans se'm van escorxant,
i quan la força se me'n va
ella és més ampla i més gran.
Ben cert sé que està podrida
però és que, Siset, pesa tant,
que a cops la força m'oblida.
Torna'm a dir el teu cant:
Si estirem tots, ella caurà
i molt de temps no pot durar.
Segur que tomba, tomba, tomba,
ben corcada deu ser ja.
Si jo l'estiro fort per aquí
i tu l'estires fort per allà,
segur que tomba, tomba, tomba,
i ens podrem alliberar.
Gallego: Rosalía De Castro: ¡Adiós ríos,
adiós fontes! (Cantada por Amancio Prada;
En la página siguiente)
El viejo Siset me hablaba
al amanecer, en el portal,
mientras esperábamos
la salida del sol
y veíamos pasar los carros.
Siset: ¿No ves la estaca
a la que estamos todos atados?
Si no conseguimos
liberarnos de ella
nunca podremos andar.
Si tiramos fuerte, la haremos caer.
Ya no puede durar mucho tiempo.
Seguro que cae, cae, cae,
pues debe estar ya bien podrida.
Si yo tiro fuerte por aquí,
y tú tiras fuerte por allí,
seguro que cae, cae, cae,
y podremos liberarnos.
¡Pero, ha pasado tanto tiempo así !
Las manos se me están desollando,
y en cuanto abandono un instante,
se hace más gruesa y más grande.
Ya sé que está podrida,
pero es que, Siset, pesa tanto,
que a veces me abandonan
las fuerzas.
Repíteme tu canción.
Si tiramos fuerte ...
Si yo tiro fuerte por aquí ...
6
pf3
pf4

Vista previa parcial del texto

¡Descarga practicas diferentes lenguas y más Apuntes en PDF de Lengua y Literatura solo en Docsity!

La situación lingüística en España: Lenguas, dialectos históricos y dialectos. Textos.

Catalán: Lluis Lach: L´estaca

L'avi Siset em parlava

de bon matí al portal

mentre el sol esperàvem

i els carros vèiem passar.

Siset, que no veus l'estaca

on estem tots lligats?

Si no podem desfer-nos-en

mai no podrem caminar!

Si estirem tots, ella caurà

i molt de temps no pot durar.

Segur que tomba, tomba, tomba,

ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí

i tu l'estires fort per allà,

segur que tomba, tomba, tomba,

i ens podrem alliberar.

Però, Siset, fa molt temps ja,

les mans se'm van escorxant,

i quan la força se me'n va

ella és més ampla i més gran.

Ben cert sé que està podrida

però és que, Siset, pesa tant,

que a cops la força m'oblida.

Torna'm a dir el teu cant:

Si estirem tots, ella caurà

i molt de temps no pot durar.

Segur que tomba, tomba, tomba,

ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí

i tu l'estires fort per allà,

segur que tomba, tomba, tomba,

i ens podrem alliberar.

Gallego: Rosalía De Castro: ¡Adiós ríos,

adiós fontes! (Cantada por Amancio Prada;

En la página siguiente)

El viejo Siset me hablaba

al amanecer, en el portal,

mientras esperábamos

la salida del sol

y veíamos pasar los carros.

Siset: ¿No ves la estaca

a la que estamos todos atados?

Si no conseguimos

liberarnos de ella

nunca podremos andar.

Si tiramos fuerte, la haremos caer.

Ya no puede durar mucho tiempo.

Seguro que cae, cae, cae,

pues debe estar ya bien podrida.

Si yo tiro fuerte por aquí,

y tú tiras fuerte por allí,

seguro que cae, cae, cae,

y podremos liberarnos.

¡Pero, ha pasado tanto tiempo así!

Las manos se me están desollando,

y en cuanto abandono un instante,

se hace más gruesa y más grande.

Ya sé que está podrida,

pero es que, Siset, pesa tanto,

que a veces me abandonan

las fuerzas.

Repíteme tu canción.

Si tiramos fuerte ...

Si yo tiro fuerte por aquí ...

Adiós, ríos; adiós, fontes; adiós, regatos pequenos; adiós, vista dos meus ollos: non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra, terra donde me eu criei, hortiña que quero tanto, figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento, paxariños piadores, casiña do meu contento,

muíño dos castañares, noites craras de luar, campaniñas trimbadoras, da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras que eu lle daba ó meu amor, camiñiños antre o millo, ¡adios, para sempre adios!

¡Adios groria! ¡Adios contento! ¡Deixo a casa onde nacín, deixo a aldea que conozo por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños, deixo a veiga polo mar, deixo, en fin, canto ben quero... ¡Quen pudiera non deixar!...

adios adios que me vou herbiñas do camposanto onde meu pai se enterrou herbiñas que biquei tanto terriña que nos criou...

Xa se oien lonxe, moi lonxe as campanas do Pomar para min. ¡ai! coitadiño nunca mais han de tocar

Xa se oien lonxe moi lonxe cada balada é un dolor voume soio, sin arrimo miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!

Adiós tamén, queridiña adiós por sempre quizáis digoche este adiós chorando dende a beiriña do mar

Non me olvides queridiña si morro de soidás tantas légoas mar adentro miña casiña meu lar

Adiós, ríos; adiós, fuentes. adiós, riachuelos pequeños; adiós, vista de mis ojos; no sé cuándo nos veremos.

Mi tierra, mi tierra, tierra donde yo me crié, huertita que quiero tanto, higueritas que planté,

prados, ríos, arboledas, pinares que mueve el viento, pajaritos piadores, casita de mi contento,

molino de los castañares, noches claras de luz de luna, campanitas timbradoras, de la iglesita del lugar,

moritas de los zarzales que yo le daba a mi amor, caminitos entre el maíz, ¡adiós, para siempre adiós!

¡Adiós gloria! ¡Adiós contento! ¡Dejo la casa donde nací, dejo la aldea que conozco por un mundo que no vi!

¡Dejo amigos por extraños, dejo la vega por el mar, dejo, en fin, cuanto quiero bien… ¡Quien pudiera no dejarlo!…

Adiós, adiós, que me voy, hierbecitas del camposanto, donde mi padre se enterró, hierbecitas que besé tanto, tierrecita que nos crió. . Ya se oyen lejos, muy lejos, las campañas del Pomar, para mí, ¡ay! desventurado,, nunca más han de tocar.

Ya se oyen lejos, más lejos Cada campanada es un dolor; Me voy solo, sin amparo… Mi tierra, ¡adiós! ¡adiós!

¡Adiós también, queridita!… ¡Adiós por siempre quizás!… Te digo este adiós llorando desde la orillita del mar.

No me olvides, queridita, si muero de soledad… tantas leguas mar adentro… ¡Mi casita! ¡mi hogar!

Dialecto astur-leonés (Bable): Nacho Fonseca: El Cañicón

En un castañar del parque

Ficimos un cañicón

Como presta cañicarse

Ven, ven, ven

Ven a cañicate

Onde´el arboló

Cuando más taba prestando

l´asunto del cañicóm

enteróse´l guarda´l parque

y acabóse la función

Ven, ven , ven

Ven a cañicate

Onde´l arboló

Ven, ven, ven,

ven a cañicate

y en cuantu pase yo.

Dialecto andaluz: José Manuel Soto: Me enamoré de unos ojos

Por la noche me despierto

soñando con tu mirada,

como loco y medio muerto

contemplo la madrugada.

Tuvo la culpa aquel beso

que nunca debiste darme,

estoy malito y deshecho

sin ganas de ver a nadie

Me enamoré de unos ojos

con tan malita fortuna,

que me han dejadito solo,

solito, solito, solo

con mi guitarra y la luna

A tu mirada la veo

donde quiera que yo mire.

Cierro los ojos y creo

que por mi querer suspires

Pero cuando me despierto

nunca la encuentro a mi vera,

porque ha elegido a otro cuerpo

y otros ojos que la quieran

Me enamoré…

Cuando me cruzo contigo

tengo que mirar al suelo

porque la luna en tus ojos

me hace más daño que el fuego.

No me mires de esa forma

que vas a acabar conmigo;

que tengo bastante pena

con la cruz de tu martirio.

Me enamoré…

Le pregunto a mi guitarra

que me cuente los motivos

que destrozaron mi alma

cuando me crucé contigo,

y la luna me responde

que desde que el mundo es mundo,

se vuelven locos los hombres

cuando un amor es profundo.