TEMA 9: REXIÓN CEFÁLICA II (arquitectura craneana)
Veremos como a Caixa craneana de homínidos está implicada na evolución. Comecemos co
maxilar (superior-inferior, co borde alveolar)/dentición. Nunha Caixa craneana baixa e alargada a
mandíbula (o maxilar inferior) proxectarase cara adiante, se se acurta antero-posteriormente non. A
(DEBUXO APUNTES CLASE) redución do olfacto levaba a un acurtamento do esplacnocráneo, e
isto refléxase na mandíbula. Hai que ter en conta que a fórmula dentaria é igual en ambos
(2123/2123), isto ocorre xa que aínda que se acurte anteroposteriormente, prodúcese un
ensanchamento lateral, polo que hai ramas mandibulares converxentes (isto é tipicamente homínido).
En pónxidos serán ramas paralelas ou en U, será morfoloxía upsiloide. Nun patrón upsiloide a
distancia entre 1 e a 2 son practicamente iguais. Nunha morfoloxía de ramas converxentes a distancia
2 é maior que a distancia 1. Isto tamén serve para saber se restos achados poden ser humanos ou non.
Esta morfoloxía é típica dende o comezo dos homínidos.
Adqirense rapidamente na linaxe dos homínidos, pero non no punto nodal. Polo que os
primeiros exemplares presentarán valores intermedios, con certo(DEBUXO APUNTES CLASE)
predominio da D2 sobre a D1.
A fórmula dentaria fun homínido é igual que en tódolos
catarhinii, pero a dentición presentará rasgos propios. En
primeiro lugar haberá incisivos planos, espatulares de
implantación vertical. Noutros exemplares implántanse cara
adiante (procumbencia). Haberá caninos cónicos, que non
sobrepasan a media altura das outras pezas dentarias. En
pónxidos sí que hai diferencias polo que ten que haber
diastemas (ocos intercalares para alonxar o canino oposto). Os
homínidos carecen de diastemas, ten unha fileira dentaria continua. Os premolares adoptan unha
estrutura e forma molariforme (recordar--- Mammalia--- dentición heterodonte--- cada peza dentaria
ten estruturas e formas diferenciadas para a función que desempeñan). (o caso contrario é a
difiodonte, que é máis primaria).
(DEBUXOS APUNTES CLASE) A dentición posterior ( premolares e molares) serve para
triturar. De aí que os premolares adopten formas molariformes. Adoptan un recubrimento de esmalte,
para protexer a dentina, tamén ocorre en molares. Tanto premolares como molares, aumentarán a
superficie de trituración. Os molares (hai que ter en conta que homínidos teñen menor potencia
trituradora que os pónxidos), pero non perden a eficacia trituradora, por aumentar a superficie de
trituración. Os molares serán pentacúspides.
Os molares como tal presentarán nas cúspides individuais, non como cen cercopithecoideos, onde as
cúspides estarán unidas por ponte de esmalte (serán bilofodonte, haberá 2 grandes crestas e unha
depresión no medio onde se tritura).
A articulación maxilo-temporal será o punto da panca de trituración. A medida que nos
acercamos ao punto de (DEBUXO APUNTES CLASE) apoio da panca e se incrementa a eficacia
trituradora. Entón a redución do olfacto tamén repercute na eficacia trituradora. Nos masticamos con
movementos circulares (antero-posterior e lateralmente). A erupción diferencial marca un atributo
propio de homínidos, isto ocorre nos molares (M1,M2,M3). En pónxidos primeiro aparece M1, máis
tarde M2 e ao final M3, con pouco tempo de espazo entre eles. En homínidos premeiro aparece M1,
máis tarde aparece M2 e moito máis tarde aparecerá M3. Isto imlica unha maduración somática
