Depresja - prezentacja, Prezentacje z Psychologia

Pobierz Depresja - prezentacja i więcej Prezentacje w PDF z Psychologia tylko na Docsity!

DEPRESJA

PIELĘGNIARSTWO OPIEKI DŁUGOTERMINOWEJ

DEPRESJA

• (^) Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja jest wiodącą przyczyną niesprawności i niezdolności do pracy na świecie oraz najczęściej spotykanym zaburzeniem psychicznym. Choruje na nią w ciągu całego życia kilkanaście procent populacji osób dorosłych. Choroba ta dotyka dwa razy częściej kobiet. Co dziesiąty pacjent zgłaszający się do lekarza pierwszego kontaktu z powodu innych dolegliwości ma pełnoobjawową depresję, a drugie tyle osób cierpi z powodu pojedynczych objawów depresyjnych.

LECZENIE DEPRESJI

• (^) Farmakoterapia
• (^) Psychoterapia i psychoedukacja
• (^) Fototerapia
• (^) Elektrowstrząsy
• (^) Dieta i aktywność fizyczna

ZADANIA PIELĘGNIARKI PSYCHIATRYCZNEJ

• (^) Zadania diagnostyczno-terapeutyczne = to czynności rozszerzające i kontynuujące aktywność lekarską
• (^) Zadania organizacyjne = pacjent w kontakcie ze służbą zdrowia powinien czuć się bezpieczny i mieć zapewnioną dobrą opiekę
• (^) Zadania psychoterapeutyczne
• (^) Przebywanie, wsparcie i akceptacja pacjenta

DEKALOG PIELĘGNIAREK WEDŁUG R. L.

MESSNER

• (^) 1. Wysłuchaj mnie.
• (^) 2. Zapytaj o moje zdrowie.
• (^) 3. Zawsze patrz na mnie, a nie na moją chorobę; nie lekceważ moich skarg.
• (^) 4. Mów do mnie, a nie przy mnie.
• (^) 5. Zachowaj dyskrecję.
• 6. Nie każ mi czekać na siebie.
• 7. Nie mów mi, co mam robić, zanim nie powiesz, jak mam to robić.
• (^) 8. Informuj mnie zawsze.
• (^) 9. Pamiętaj, kim byłem.
• (^) 10. Pozwól mi doznać i przeżyć ciepło twojej opieki.

KOMUNIKACJA Z RODZINĄ PACJENTA

• Umiejętność komunikowania się z rodziną osoby chorującej psychicznie jest pod wieloma względami podobna do ogólnych zasad komunikacji. Uważne słuchanie, empatia, postawa szacunku – tego oczekują zarówno pacjenci, jak i ich rodziny. Od strony pacjenta lub jego rodziny na komunikację wpływają:
• (^) przekonania, mity i wyobrażenia związane z chorobą i leczeniem,
• znajomość zagadnień medycznych,
• (^) sprawność komunikacyjna,
• (^) dekodowanie komunikatu – interpretacja, ocena, reakcja,
• spójność postaw pacjenta i rodziny pacjenta wobec chorowania i leczenia,
• (^) nastawienie emocjonalne pacjenta i rodziny.

KOMUNIKACJA Z RODZINĄ PACJENTA

• (^) Informowanie na bieżąco o stanie chorego = o perspektywach leczniczych, o przewidywalnych konsekwencjach leczenia. W wielu przypadkach rodzina czuje się zagubiona w nowej sytuacji. Potrzebuje przystępnie podanej informacji dotyczącej tego na czym polega zaburzenie psychiczne, które dotknęło jednego z jej członków, na czym ma polegać leczenie, gdzie szukać pomocy. Oczywiście, w przypadku lżejszych zaburzeń psychicznych często właściwą placówką jest gabinet lekarza POZ, jednak w przypadku wystąpienia cięższych zaburzeń psychicznych należy umieć pokierować do lekarza psychiatry.

KOMUNIKACJA Z RODZINĄ PACJENTA

• (^) Edukacji – są rodziny, które wyraźnie potrzebują wiedzieć więcej niż tylko to, co dotyczy aktualnej sytuacji ich chorego. Lekarz, który wielokrotnie doświadczał nieprzewidywalności leczenia może mieć trudność w „uśrednianiu” wypowiedzi, a z kolei rodzina może wtedy nabywać przekonania, że lekarz coś przed nimi ukrywa.

KOMUNIKACJA Z RODZINĄ PACJENTA

• (^) Rolą pielęgniarki jest zadbanie o to, by rodzina czuła się współuczestnikiem procesu leczenia, a pacjent miał możliwość odreagowania nagromadzonych emocji, by nie blokował wszystkiego w sobie, a miał możliwość podzielenia się z życzliwymi bliskimi.
• (^) Przedstawienie przez personel problemu medycznego w sposób zrozumiały dla rodziny, czyli używając przystępnego języka.

DIETA W LECZENIU DEPRESJI

• (^) Dietoterapia powinna być uwzględniona w zapobieganiu i leczeniu depresji. W najnowszych publikacjach zauważono, że nadwaga i otyłość znacząco zwiększają ryzyko wystąpienia depresji (nawet o 50-150%). Pozytywne działanie ma natomiast zastosowanie restrykcji kalorycznych, które jest związane m.in. z oddziaływaniem na aktywację peptydów oreksygennych i wydzielaniem endorfin. Dieta redukująca wpływa również na zmniejszenie masy ciała, co wiąże się z zanikiem niektórych symptomów depresji, szczególnie u kobiet.

ZDROWIE PSYCHICZNE W UNII EUROPEJSKIEJ

• (^) W 2011 r. European College of Neuropsychopharmacology (ECNP) i European Brain Council (EBC) opublikowały raport pt. „Zakres i częstotliwość występowania chorób i zaburzeń psychicznych w Europie w 2010 r.”2. który aktualizował i rozszerzał raport z 2005 r. Jest on wynikiem trzyletniego wielowymiarowego projektu, który miał na celu pokazanie skali zaburzeń psychicznych w Europie. Badaniem objęto wszystkie państwa Unii Europejskiej oraz Szwajcarię, Islandię i Norwegię o łącznej populacji 514 milionów ludzi. Analiza dotyczyła zaburzeń psychicznych, w tym: depresji, zaburzeń dwubiegunowych, zaburzeń lękowych, bezsenności, uzależnień oraz schizofrenii, a także szeregu zaburzeń neurologicznych, w tym udaru, epilepsji, choroby Parkinsona i stwardnienia rozsianego.

ZDROWIE PSYCHICZNE W UNII EUROPEJSKIEJ

• (^) Badanie wykazało, że każdego roku 164,8 miliona mieszkańców Unii Europejskiej (38,2%) cierpiało z powodu zaburzeń zdrowia psychicznego. Jak wynika z wyników badań, najczęstszymi zaburzeniami zdrowia psychicznego były: zaburzenia lękowe (14%), bezsenność́ (7%), depresja (6,9%), zaburzenia somatyczne (6,3%), zaburzenia spowodowane używaniem alkoholu oraz substancji psychoaktywnych (>4%), ADHD u dzieci i młodzieży (5%), demencja (1-30% w zależności od wieku). Raport stawia diagnozę że zaburzenia psychiczne stały się największym wyzwaniem zdrowotnym w Europie w XXI wieku.

W badaniu przeanalizowano cztery podstawowe grupy zaburzeń: − Zaburzenia nerwicowe, charakteryzujące się występowaniem lęku i zachowań mających na celu uniknięcie ekspozycji na „lękotwórczą sytuację” − Zaburzenia związane z nadużywaniem przyjmowania i uzależnieniem od substancji psychoaktywnych (alkoholu, tytoniu, narkotyków); − Zaburzenia nastroju, w tym epizody depresji, manii oraz trwające ponad dwa lata depresyjne zaburzenia nastroju tj. dystymię; − Zaburzenia zachowania o charakterze wybuchowym, impulsywnym, z konsekwencjami w zakresie współżycia społecznego.

W badanej próbie u 23,4% osób rozpoznano przynajmniej jedno zaburzenie psychiczne z 18 zaburzeń zdefiniowanych wg Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD- i Klasyfikacji Zaburzeń Psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego DSM-IV. Wśród nich, co czwarta przebadana osoba doświadczała więcej niż jednego zaburzenia, a co dwudziesta piąta – trzech i więcej. Grupę̨ tych ostatnich pacjentów, mających doświadczenia z kilkoma zaburzeniami, oszacowano na blisko ćwierć miliona osób. Można przyjąć, że na zaburzenia nerwicowe cierpi co dziesiąty Polak w wieku produkcyjnym, jest to grupa 2,5 miliona osób. Zaburzenia nastroju wśród zgłaszanych dolegliwości stanowiły łącznie 3,5%, (w tym aż 3% stanowiła depresja), czyli mogą one dotyczyć blisko 1 miliona Polaków w wieku produkcyjnym. Impulsywne zaburzenia zachowania rozpoznawano u 3,5% respondentów co