GRAMÁTICA
A gramática pretende describir as estruturas das linguas, estudar como cambian, comparalas con
outras gramáticas de diferentes linguas.
1. Conxunto das características e normas seguidas polos usuarios dunha lingua para falala (e no
seu caso escribila) de forma comunmente aceptada pola súa comunidade de lingüística.
2. Disciplina científica que, dentro da lingüística, procura o estudo e descrición da estrutura
interna da lingua, dos elementos que a integran (fonemas, morfemas, palabras, frases...) e da
súa combinatoria.
3. Compendio, tradicionalmente en forma de libro, que reúne a descrición dunha lingua, coas
normas para falala e escribila correctamente.
Gramática descritiva /vs/ gramática prescritiva. A primeira comenta as diferenzas nunha mesma
lingua, a segunda establece unha norma estándar. Certas variacións do galego (*pantalois) son
incorrectas segundo a norma pero son gramaticais.
Disciplinas gramaticais:
• Fonética: estuda os sons na parte acústica
• Fonoloxía: estuda os sons e os fonemas na parte semántica
• Morfoloxía: estuda a estrutura das palabras (morfemas)
• Sintaxe: estuda a estrutura das partes e das oracións
• Semántica: estuda o significado de morfemas, palabras e oracións
• Pragmática: estuda a forma e o significado dos textos
MORFOLOXÍA
Morfoloxía, morfemas, morfos e alomorfos
Unidades do primeiro nivel de articulación: escur-idade – teñen significados
Unidades do segundo nivel de articulación: c,i,d,a,d,e – non están vencelladas a un significado
concreto
Morfema: cada unha das unidades mínimas compostas de significado e significante que conforman as
palabras. Son unidades biplanas, con singificado e signficante.
Nen – a – s, /nen/ é un morfo do morfema que significa persoa de curta idade.
As palabras fórmanse logo dun proceso de segmentación e conmutación /nen/ + o, a, os, as.
O morfema de plural ten como expresión /s/ ou /es/, que son diferentes morfos cun mesmo
significado. Este caso ten como nome alomorfia. Os alomorfos teñen unha distribución
complementaria /i/ diante de -s, -l, /im/ diante das bilabiais (p e b) e /in/ no resto.
Amálgama: unha palabra non sempre se pode segmentar doadamente en morfos individualmente
distintos
