Docsity
Docsity

Prepara tus exámenes
Prepara tus exámenes

Prepara tus exámenes y mejora tus resultados gracias a la gran cantidad de recursos disponibles en Docsity


Consigue puntos base para descargar
Consigue puntos base para descargar

Gana puntos ayudando a otros estudiantes o consíguelos activando un Plan Premium


Orientación Universidad
Orientación Universidad


interactivas lenguaje cinematográfico, Apuntes de Historia del Arte

Clases interactivas de cine en primero

Tipo: Apuntes

2017/2018

Subido el 22/11/2018

tamaraloureiro
tamaraloureiro 🇪🇸

3.8

(5)

5 documentos

1 / 2

Toggle sidebar

Esta página no es visible en la vista previa

¡No te pierdas las partes importantes!

bg1
19/02/18 Interactiva
#La noche americana (La nuit amèricane, François Truffaut, 1972)
No 73 gañou o Óscar á mellor película de fala inglesa. Os decorados de ''Les
presento a Pamela'', o filme do que trata La noche americana son os dunha
película anterior. Coproducción franco-estadounidense.
O propio Truffaut vai a interpretar ao director de esa película.
O título fai referencia a unha técnica cinematográfica. Adoitábase filmar esceas
nocturnas de día. Ese efecto chámase coma o título.
1. Secuencia de créditos. Este concepto non xurde ata despóis do cine
clásico. Truffat remite ao propio soporte, escoitamos a grabación da
música. (Non é o mesmo música que banda sonora, banda sonora inclúe
música e máis cousas). A música, que se constrúe a partir dun late
motive é aquela que ten un tema base que sempre identificamos con
algo do cine. Vemos o fotograma en negro e a banda de son a un lado.
*A posta en escea é aquela forma de escrita peculiar que cada autor
cinematográfico ten.
A película se abre con un gran plano secuencia (rodado dunha soa
toma), unha secuencia de exteriores.
*Un traveling é un desprazamento da cámara. Unha grúa nos permite
combinar o traveling cunha panorámica (xirar a cámara sobre un exe,
vertical ou horizontal)
*A script é aquela persona que leva o planing do rodaxe, a que manexa a
claqueta, fai notas, leva un cronómetro...
Plano á antena facendo referencia á televisión.
*Xeralmente unha película non se roda en orde cronolóxico.
Jean Pierre Leaurd (interpretando neste caso a Antoine Doinel) vai
aparecendo en distintas etapas da vida de Truffaut, como unha especie
de alterego fílmico.
*Normalmente o son engádese posteriormente, menos no cine francés en
interiores e casos concretos de exteriores.
*O fotofixa fotografía a rodaxe para o material promocional do filme, as lobby
cards → Na época das salas de pantalla única (ata os anos 80 aprox), a parte
que rodeaba a taquilla do cine estaba decorada con lobby cards, fotografías da
película.
A claqueta tiña normalmente o título da película, o director, o operador
xefe (director de fotografía), número de plano e número de toma. A
claqueta axuda posteriormente á montaxe.
*O estandar clásico de 90min de filme é un kilómetro e medio de celuloide.
*O atrezzista é quen consegue todos os complementos para a filmación.
*O rexedor é a conexión entre o equipo de dirección e de producción.
A película ten dous rexistros linguísticos: unha planificación sintética, uns
cortes que non percibimos como tal. Este tipo de linguaxe contrasta
radicalmente có linguaxe da rodaxe. Posta en escena clásica/moderna.
*O director artístico. Tiña un deseño para interior e outro para exterior. Sempre
que deseñamos un set/decorado temos que ter en conta como se vai mover a
cámara.
*Ao director de fotografía chámaselle moitas veces operador.
*Rushes → Cando se filma en celuloide hai que envialo a revelar. Cando iso
pf2

Vista previa parcial del texto

¡Descarga interactivas lenguaje cinematográfico y más Apuntes en PDF de Historia del Arte solo en Docsity!

19/02/18 Interactiva

La noche americana (La nuit amèricane, François Truffaut, 1972)

No 73 gañou o Óscar á mellor película de fala inglesa. Os decorados de ''Les presento a Pamela'', o filme do que trata La noche americana son os dunha película anterior. Coproducción franco-estadounidense. O propio Truffaut vai a interpretar ao director de esa película. O título fai referencia a unha técnica cinematográfica. Adoitábase filmar esceas nocturnas de día. Ese efecto chámase coma o título.

  1. Secuencia de créditos. Este concepto non xurde ata despóis do cine clásico. Truffat remite ao propio soporte, escoitamos a grabación da música. (Non é o mesmo música que banda sonora, banda sonora inclúe música e máis cousas). A música, que se constrúe a partir dun late motive é aquela que ten un tema base que sempre identificamos con algo do cine. Vemos o fotograma en negro e a banda de son a un lado. *A posta en escea é aquela forma de escrita peculiar que cada autor cinematográfico ten.
  • A película se abre con un gran plano secuencia (rodado dunha soa toma), unha secuencia de exteriores. *Un traveling é un desprazamento da cámara. Unha grúa nos permite combinar o traveling cunha panorámica (xirar a cámara sobre un exe, vertical ou horizontal) *A script é aquela persona que leva o planing do rodaxe, a que manexa a claqueta, fai notas, leva un cronómetro...
  • Plano á antena facendo referencia á televisión. *Xeralmente unha película non se roda en orde cronolóxico.
  • Jean Pierre Leaurd (interpretando neste caso a Antoine Doinel) vai aparecendo en distintas etapas da vida de Truffaut, como unha especie de alterego fílmico. *Normalmente o son engádese posteriormente, menos no cine francés en interiores e casos concretos de exteriores. *O fotofixa fotografía a rodaxe para o material promocional do filme, as lobby cards → Na época das salas de pantalla única (ata os anos 80 aprox), a parte que rodeaba a taquilla do cine estaba decorada con lobby cards, fotografías da película.
  • A claqueta tiña normalmente o título da película, o director, o operador xefe (director de fotografía), número de plano e número de toma. A claqueta axuda posteriormente á montaxe. *O estandar clásico de 90min de filme é un kilómetro e medio de celuloide. *O atrezzista é quen consegue todos os complementos para a filmación. *O rexedor é a conexión entre o equipo de dirección e de producción.
  • A película ten dous rexistros linguísticos: unha planificación sintética, uns cortes que non percibimos como tal. Este tipo de linguaxe contrasta radicalmente có linguaxe da rodaxe. Posta en escena clásica/moderna. *O director artístico. Tiña un deseño para interior e outro para exterior. Sempre que deseñamos un set/decorado temos que ter en conta como se vai mover a cámara. *Ao director de fotografía chámaselle moitas veces operador. *Rushes → Cando se filma en celuloide hai que envialo a revelar. Cando iso

chega positivado, vese na sala de producción. *O montador. *A cortinilla como enlace entre secuencias.

  • Existen dous tipos de elipsis: Temporal e espacial (exemplo do actor agochado tras o arbusto) Sempre que algo sae ben sae un late motiv musical. Tamén ocorre visualmente, como o exemplo da actriz asociada ao espello e este a Pamela, o seu persoaxe.
  • Todo o filme é un homeaxe a Hitchcock. *O plano dende a nuca é moi hitchcockiano.
  • O guión é aberto no sentido de que pode modificarse sobre a marcha e incluso na montaxe. *Plano de reencadramento: Exemplo da ventana. *Un análise textual no cine consiste en coller un plano e descompoñer os seus elementos.
  • Atopamos dous rexistros linguísiticos superpostos na película: ◦ Cine clásico (o da película que se filma dentro da outra película) ◦ Cine carácteristico de Truffaut (o da crónica de esa filmación) *Zoom → traveling óptico.
  • Estructura circular. A peli remata no lugar inicial.
  • Travelling diverxente. Fai un efecto similir ao actual dron.