…
19/02/18 Interactiva
#La noche americana (La nuit amèricane, François Truffaut, 1972)
No 73 gañou o Óscar á mellor película de fala inglesa. Os decorados de ''Les
presento a Pamela'', o filme do que trata La noche americana son os dunha
película anterior. Coproducción franco-estadounidense.
O propio Truffaut vai a interpretar ao director de esa película.
O título fai referencia a unha técnica cinematográfica. Adoitábase filmar esceas
nocturnas de día. Ese efecto chámase coma o título.
1. Secuencia de créditos. Este concepto non xurde ata despóis do cine
clásico. Truffat remite ao propio soporte, escoitamos a grabación da
música. (Non é o mesmo música que banda sonora, banda sonora inclúe
música e máis cousas). A música, que se constrúe a partir dun late
motive é aquela que ten un tema base que sempre identificamos con
algo do cine. Vemos o fotograma en negro e a banda de son a un lado.
*A posta en escea é aquela forma de escrita peculiar que cada autor
cinematográfico ten.
•A película se abre con un gran plano secuencia (rodado dunha soa
toma), unha secuencia de exteriores.
*Un traveling é un desprazamento da cámara. Unha grúa nos permite
combinar o traveling cunha panorámica (xirar a cámara sobre un exe,
vertical ou horizontal)
*A script é aquela persona que leva o planing do rodaxe, a que manexa a
claqueta, fai notas, leva un cronómetro...
•Plano á antena facendo referencia á televisión.
*Xeralmente unha película non se roda en orde cronolóxico.
•Jean Pierre Leaurd (interpretando neste caso a Antoine Doinel) vai
aparecendo en distintas etapas da vida de Truffaut, como unha especie
de alterego fílmico.
*Normalmente o son engádese posteriormente, menos no cine francés en
interiores e casos concretos de exteriores.
*O fotofixa fotografía a rodaxe para o material promocional do filme, as lobby
cards → Na época das salas de pantalla única (ata os anos 80 aprox), a parte
que rodeaba a taquilla do cine estaba decorada con lobby cards, fotografías da
película.
•A claqueta tiña normalmente o título da película, o director, o operador
xefe (director de fotografía), número de plano e número de toma. A
claqueta axuda posteriormente á montaxe.
*O estandar clásico de 90min de filme é un kilómetro e medio de celuloide.
*O atrezzista é quen consegue todos os complementos para a filmación.
*O rexedor é a conexión entre o equipo de dirección e de producción.
•A película ten dous rexistros linguísticos: unha planificación sintética, uns
cortes que non percibimos como tal. Este tipo de linguaxe contrasta
radicalmente có linguaxe da rodaxe. Posta en escena clásica/moderna.
*O director artístico. Tiña un deseño para interior e outro para exterior. Sempre
que deseñamos un set/decorado temos que ter en conta como se vai mover a
cámara.
*Ao director de fotografía chámaselle moitas veces operador.
*Rushes → Cando se filma en celuloide hai que envialo a revelar. Cando iso
