VOCABULA DISCAMUS III
Atalanta et Hippomenes
Contexto: A Atalanta la pretendían muchos hombres, pero ella no deseaba casarse.
Como era muy rápida corriendo, retó a sus pretendientes a ganarle en una carrera. Si
ella los vencía, podía matarlos, en cambio, si alguno lograba vencerla, ella se casaría
con él.
Fuit olim pulcherrima puella, nomine Atalanta (Atalanta, ae f.), cui plurimi viri,
qui eam ita amabant ut uxorem ducere vellent, multa et pretiosissima dona ex variis
orbis terrarum partibus ferre solebant. Atalanta autem nullum ex illis viris amabat nec
dona eorum accipere volebat; qui vero, cupidi eam uxorem ducendi, iterum iterumque
salutatum adibant eiusque pulchritudinem verbis magnificis laudabant. Hoc igitur
consilium eos dimittendi causa excogitavit: viros omnes, qui eam uxorem petebant, ad
cenam apud se vocavit.
Postquam omnes adfuerunt, servi vinum in pocula fuderunt, quod viri, qui parati
erant ad audiendum, cupide biberunt. Dum vero cibum in mensa appositum sumunt,
Atalanta “O viri”, inquit, “usque ad hunc diem nullum maritum habere volui, neque
quisquam efficere potuit ut me uxorem duceret nolentem. Non ignoratis tamen me tam
celerem esse in currendo ut nemo umquam me currentem adhuc consequi posset. Si
igitur me in matrimonium ducere cupitis, parati estote ad currendum: ita currite ut me
vincatis, si potestis! Sin vero ipsa vincam, continuo faciam ut interficiamini!”.
Haec verba locuta, servos arcessivit, qui locum ad currendum idoneum
ostenderunt, cuius in ultima parte duo saxa magna posuerant. Omnes valde timebant:
nam, etsi bene artem currendi didicerant, sciebant Atalantam vento celerius currere,
neque facile vinci posse; eius tamen pulchritudine capti, ac sperantes se, diis
adiuvantibus, eam uxorem ducturos esse, quamquam perterriti, currendo vincere conari
voluerunt.
Sedebat haud procul ab eo loco adulescens nomine Hippomenes (Hippomenes, -
ae m.), qui viros illos ad currendum paratos spectabat, hic, cupidus eos propius
aspiciendi, sine mora ad campum accessit quo omnes currendi causa convenerant.
Postquam autem audivit complures ex illis adulescentibus ad mortem certam ire,
“Nimis magnum” inquit, “est huius amoris pretium! Temerarii mihi hi omnes iuvenes
videntur esse, si vera sunt, quae de Atalantae celeritate narrantur!”
