Docsity
Docsity

Prepara tus exámenes
Prepara tus exámenes

Prepara tus exámenes y mejora tus resultados gracias a la gran cantidad de recursos disponibles en Docsity


Consigue puntos base para descargar
Consigue puntos base para descargar

Gana puntos ayudando a otros estudiantes o consíguelos activando un Plan Premium


Orientación Universidad
Orientación Universidad


MEMBRANA PLASMÁTICA, Apuntes de Biología Celular

Asignatura: Biología Celular, Profesor: Jesus Lamas, Carrera: Biología, Universidad: USC

Tipo: Apuntes

2016/2017

Subido el 01/11/2017

prmvr
prmvr 🇪🇸

3.5

(20)

19 documentos

1 / 7

Toggle sidebar

Esta página no es visible en la vista previa

¡No te pierdas las partes importantes!

bg1
TEMA 3: COMPOSICIÓN E ESTRUTURA DA MEMBRANA
PLASMÁTICA
3.1. COMPOÑENTES DA MEMBRANA PLASMÁTICA
A estrutura básica da membrana plasmática consiste nunha
bicapa lipídica con proteínas asociadas (e carbohidratos).
Esta estrutura determina unha dobre función: illamento da
célula (a membrana dene o límite da célula e determina
a composición do citoplasma) e interacción entre a célula
e seu medio. A maioría das membranas biolóxicas están
formadas polos mesmos compoñentes: lípidos, proteínas e
hidratos de carbono (glícidos).
Dentro dos lípidos que compoñen a membrana
diferéncianse varios tipos:
Fosfolípidos: esngolípidos (as súas colas son máis
longas e polo tanto a membrana é máis ancha; teñen
menos de dous enlaces) e fosfoglicéridos.
Glicolípidos: lípidos que constan de dúas colas de ác.
graxos unidos a unha cabeza polar que contén
carbohidratos. Son os licoglicerolípidos e
glicoesngolípidos.
Esterois: toesterois e colesterol (normalmente non
están en procariotas).
O carácter anpático ou anfílico dos lípidos é o
responsable de que éstes formen espontáneamente
bicapas lipídicas en solución acuosa. Cando as moléculas
anpáticas se atopan rodeadas por un ambiente acuoso,
tenden a agregarse de tal xeito que as súas partes
hidrofóbicas ou apolares (colas) se esconden no interior e
as súas partes hidrofílicas ou polares (cabeza) quedan
expostas á auga. Dependendo da súa forma, poden
conseguir esta disposición formando micelas esféricas, cas
colas cara ao interior, ou poden formar láminas
bimoleculares ou bicapas, cas colas hidrofóbicas
escondidas entre dúas capas de cabezas hidrofílicas.
Debido á súa forma cilíndrica, a maioría dos fosfolípidos de
membrana forman bicapas en medio acuoso.
pf3
pf4
pf5

Vista previa parcial del texto

¡Descarga MEMBRANA PLASMÁTICA y más Apuntes en PDF de Biología Celular solo en Docsity!

TEMA 3: COMPOSICIÓN E ESTRUTURA DA MEMBRANA

PLASMÁTICA

3.1. COMPOÑENTES DA MEMBRANA PLASMÁTICA

A estrutura básica da membrana plasmática consiste nunha bicapa lipídica con proteínas asociadas (e carbohidratos). Esta estrutura determina unha dobre función: illamento da célula (a membrana define o límite da célula e determina a composición do citoplasma) e interacción entre a célula e seu medio. A maioría das membranas biolóxicas están formadas polos mesmos compoñentes: lípidos, proteínas e hidratos de carbono (glícidos). Dentro dos lípidos que compoñen a membrana diferéncianse varios tipos:

  • (^) Fosfolípidos: esfingolípidos (as súas colas son máis longas e polo tanto a membrana é máis ancha; teñen menos de dous enlaces) e fosfoglicéridos.
  • Glicolípidos: lípidos que constan de dúas colas de ác. graxos unidos a unha cabeza polar que contén carbohidratos. Son os licoglicerolípidos e glicoesfingolípidos.
  • Esterois: fitoesterois e colesterol (normalmente non están en procariotas).

O carácter anfipático ou anfifílico dos lípidos é o responsable de que éstes formen espontáneamente bicapas lipídicas en solución acuosa. Cando as moléculas anfipáticas se atopan rodeadas por un ambiente acuoso, tenden a agregarse de tal xeito que as súas partes hidrofóbicas ou apolares (colas) se esconden no interior e as súas partes hidrofílicas ou polares (cabeza) quedan expostas á auga. Dependendo da súa forma, poden conseguir esta disposición formando micelas esféricas, cas colas cara ao interior, ou poden formar láminas bimoleculares ou bicapas , cas colas hidrofóbicas escondidas entre dúas capas de cabezas hidrofílicas. Debido á súa forma cilíndrica, a maioría dos fosfolípidos de membrana forman bicapas en medio acuoso.

3.2. A BICAPA LÍPIDICA: ASIMETRÍA E FLUIDEZ

A distribución dos distintos tipos de lípidos é a responsable das propiedades das bicapas lipídicas (e por extensión da membrana plasmática):

■ Son extensas. ■ (^) Péchanse sobre si mesmas, formando compartimentos herméticos para evitar a entrada de auga. ■ Son autorreparables, pola razón anteriormente explicada. ■ Son impermeables a moléculas polares grandes e ións, pero permeables a moléculas pequenas non cargadas (polares ou non polares). ■ Transición de fase (punto de conxelación). ■ Son cristais líquidos. Están máis ou menos empaquetadas, dependendo da temperatura (a menos temperatura, menos movemento e máis empaquetamento). Isto débese aos movementos que poden levar a cabo os lípidos, grazas ao aporte de enerxía en forma de calor: poden difundir lateralmente na súa propia capa, mover as colas debido aos dobre enlaces (flexión), rotar e flip-flop (necesita aporte de enerxía; é raro que se produza, xa que a parte hidrofílica tería que atravesar a parte hidrofóbica debido a que se cambia de capa). Estes movementos provocan que a membrana sexa lixeira e flexible.

está distribuído en ambas capas. A capa interna contén fosfatidiletanolamina, fosfatidilserina e fosfatidilinositol. As cabezas destes dous últimos están cargadas negativamente, de forma que a súa predominancia na cara interna resulta nunha carga neta negativa na cara citoplasmática da membrana. Ademais, desempeñan funcións importantes na sinalización e na morte celular: cando unha célula morre por apoptosis (morte celular programada ou provocada polo mesmo organismo, co fin de autocontrolar o seu desarrollo e crecimiento), é fagocitada polos macrófagos, pero para iso é necesario que a célula teña cargas negativas no exterior celular (cando normalmente as ten no interior).

*Funcións fosfolípidos: son a base estrutural formada polos lípidos, interveñen na sinalización e no tráfico entre compoñentes. Da súa distribución depende as propiedades da membrana plasmática.

3.3. AS PROTEÍNAS DE MEMBRANA: PROTEÍNAS INTEGRAIS E PERIFÉRICAS

Aínda que a estrutura básica das membranas biolóxicas está determinada pola bicapa lipídica, a maioría das súas funcións específicas están desempeñadas por proteínas. Éstas poden actuar como transportadoras de moléculas a través da membrana, como áncoras entre proteínas extracelulares e proteínas do citoplasma (conectoras), como receptores e por suposto como encimas.

Como os lípidos de membrana, é común que as proteínas de menbrana leven adosadadas cadeas de oligosacáridos. Así, a superficie que a célula presenta o exterior posíe unha gran cantidade de carbohidratos, o que forma o denominado glicocálix.

As proteínas son sintetizadas nos ribosomas do R.E.R. Existen unhas reglas para que se inserten as proteínas. O movemento de flip-flop non se da nas proteínas.

Os hidratos de carbono únense ou a lípidos ou a proteínas. O lugar onde ten lugar esa unión é o retículo endoplasmático e o aparello de Golgi. Cos enzimas que os

unen a lípidos e proteínas pasa o contrario, teñen o centro activo no interior luminal, co que todos se sintetizan na cara luminal.

TIPOS DE PROTEÍNAS

  • Periféricas ou extrínsecas: non ocupan totalmente o interior hidrofóbico da bicapa, senón que están unidas a unha ou outra cara da membrana mediante enlaces débiles con outras proteínas de membrana. Poden ser eliminadas da membrana mediante procedimientos de extracción relativamente suaves que non rompen a membrana (exposición a solucións de pH extremo).
  • Integrais ou intrínsecas: poden estar atravesando a bicapa, de xeito que parte da súa masa se sitúa a cada lado da membrana (carácter anfipático). Este tipo de proteínas denomínanse proteínas transmembrana. Outras proteínas de membrana non atravesan a bicapa lipídica, pero están unidas a ela mediante cadeas de ácidos graxos e algunhas outras proteínas íntimamente unidas á membrana. Para extraer as proteínas integrais, a membrana tería que ser destruida, xa que só se poden liberar da membrana se se tratan con deterxentes anfipáticos, que rompen as interaccións hidrófobas da bicapa fosfolipídica.

O córtex celular é o conxunto da membrana plasmática e do citoesqueleto. Sitúase no lado interno da membrana e

molecular, ancoramento de encimas e cambios na carga eléctrica do medio extracelular.