Studiuj dzięki licznym zasobom udostępnionym na Docsity
Zdobywaj punkty, pomagając innym studentom lub wykup je w ramach planu Premium
Przygotuj się do egzaminów
Studiuj dzięki licznym zasobom udostępnionym na Docsity
Otrzymaj punkty, aby pobrać
Zdobywaj punkty, pomagając innym studentom lub wykup je w ramach planu Premium
Z. Nęcki definiuje komunikowanie interpersonalne jako wymianę werbalnych, ... Istnieje wiele różnych rodzajów komunikowania się: mówienie, słuchanie, ...
Typologia: Schematy
1 / 48
Ta strona nie jest widoczna w podglądzie
Nie przegap ważnych części!
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
1.1. Definicje Termin „komunikacja” wywodzi się od łacińskiego słowa communicare = dzielić /z kimś/, uczestniczyć /w czymś/. Z. Nęcki definiuje komunikowanie interpersonalne jako wymianę werbalnych, wokalnych i niewerbalnych sygnałów (symboli) w celu osiągnięcia lepszego poziomu współdziałania.^1
W teorii komunikacji pojawiają się następujące pojęcia: komunikować – 1. podawać coś do wiadomości 2. przekazywać komuś informacje w bezpośrednim kontakcie (Słownik języka polskiego); komunikować się - 1. utrzymywać z kimś kontakt 2. mieć połączenie z innym pomieszczeniem, miejscem (Słownik języka polskiego); komunikat - 1. krótka oficjalna informacja podana do powszechnej wiadomości;
2. informacja przekazywana w procesie bezpośredniej komunikacji z drugą osobą (Słownik języka polskiego); komunikatywny - 1. o tekście, dziele sztuki itp.: zrozumiały 2. dobrze porozumiewający się z innymi ludźmi 3. mający związek z przekazywaniem informacji (Słownik języka polskiego).
Wg A. Wiszniewskiego wyróżniamy następujące cele komunikowania się: 2
(^1) Z. Nęcki, Komunikacja międzyludzka, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1996, s.7. (^2) A. Wiszniewski, Sztuka mówienia, Katowice 2003.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
Język polski realizuje się w dwóch typach tekstów: tekstach mówionych oraz tekstach pisanych. Występują w nich różne środki językowe, co uwarunkowane jest samą formą przekazu, a także od charakterem tekstu i zakresem treści, które przekazują. Teksty pisane cechują się większą poprawnością gramatyczną i stylistyczną. Z tekstami pisanymi wiąże się zagadnienie ortografii i interpunkcji, która w języku mówionym zastąpiona jest intonacją. Tekst pisany jest bogatszy w treść, z racji tego, że jego nadawca nie ma, jak w przypadku komunikatu mówionego, do dyspozycji takich środków pomocniczych, jak: mimika, gesty itp. Tekst mówiony natomiast cechuje mniejsza spoistość zdań, częste są pauzy i powtórzenia. Sytuacja mówienia jest pierwotną formą kontaktów językowych. Sytuacją najbardziej typową dla języka mówionego jest bezpośredni kontakt mówiącego z słuchaczem. Nadawca widzi, bądź słyszy reakcję odbiorcy na swoje słowa. Wpływa to na sposób formułowania myśli, na metody ich przekazywania, pozwala też na dokonywanie zmian w wygłaszanym tekście. Mówiący może intonacją wyrażać własne stany emocjonalne, nadawać zdaniom charakter oznajmujący, nakazujący, bądź pytający. Również mimiką i gestykulacją można ukazywać stosunek do myśli wyrażanych słowami. Znamienną cechą komunikacji mówionej jest niemożliwość powrotu do tego, co już zostało powiedziane. Ten typ komunikacji charakteryzuje się również tym, że formułowanie zdań odbywa się jednocześnie z procesem myślowym. W języku mówionym o wiele częściej niż w pisanym używamy równoważników zdania (konstrukcji pozbawionych orzeczenia), liczymy bowiem, że słuchacz zrozumie je dzięki kontekstowi. Wypowiedzi mówione składają się ze zdań o wiele krótszych niż wypowiedzi pisane. Zdarzają się także zdania urwane, niedokończone. Nie powodują one zakłóceń w porozumiewaniu się, pod warunkiem, że mówiący uzupełni je gestem lub mimiką. Przykładem jest zdanie typu: boli mnie tu (ze wskazaniem palcem bolącego miejsca). Wypowiedzi mówione cechują się charakterystycznym słownictwem. Oczywiście dobór słownictwa zależy jest od stylu wypowiedzi (np. naukowy, potoczny, artystyczny, przemówień). W tekstach mówionych zdarzają się tzw. kolokwializmy ( kolokwializm to wyraz, wyrażenie lub forma składni stosowane wyłącznie w języku potocznym). Formy mówione obfitują także w regionalizmy i dialektyzmy, czyli wyrazy pochodzące z dialektu, gwary charakterystycznej dla danego regionu.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
Gdy mowa o komunikacji werbalnej, nie sposób nie wspomnieć także o takim jej aspekcie, jakim jest słuchanie. Sformułowane zostały zasady aktywnego słuchania, których zastosowanie czyni proces komunikowania się bardziej skutecznym i efektywnym.
9 koncentrowanie się na osobie mówiącej - zwracanie uwagi na wypowiadane słowa, brzmienie głosu, mimikę, gestykulację i układ ciała; 9 unikanie przerywania nadawcy; 9 nieocenianie przekazywanej informacji; 9 niedawanie rad; 9 unikanie emocjonalnych reakcji; 9 przedstawianie, jak rozumiemy nadawcę poprzez powtarzanie własnymi słowami tego, co usłyszeliśmy; 9 pomaganie nadawcy, by poczuł się swobodnie; 9 unikanie pochopnego wnioskowania z wypowiedzi nadawcy; 9 okazywanie zrozumienia osobie mówiącej; 9 okazywanie zainteresowania treścią przekazywaną przez nadawcę.
1.3. Bariery i zakłócenia komunikowania Niezwykle istotną rzeczą, gdy mowa o procesie komunikowania się, jest pamiętanie o tym, że na każdym jego etapie mogą wystąpić zakłócenia i bariery komunikowania. Rozróżniamy następujące typy zakłóceń^4 : 9 zakłócenia psychologiczne – występują one u odbiorcy w układzie dekodującym. Spowodowane one są odmiennością przekonań odbiorcy, co blokuje dostęp kodowanych przez nadawcę treści do umysłu odbiorcy. Są to: o negatywne nastawienie, o nieśmiałość, o brak zainteresowania problemem, o zbyt duże^ zaangażowanie^ emocjonalne,
(^3) J. Stankiewicz, Komunikowanie się w organizacji, Wrocław 1999. (^4) G. Łasiński, Sztuka prezentacji, Poznań 2000.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
¾ Przeciążenie informacyjne - do poszczególnych osób dociera więcej informacji niż mogą one odebrać. ¾ Emocje - każdy komunikat wywołuje określone reakcje odbiorcy. ¾ Dysonans pomiędzy przekazem werbalnym i niewerbalnym. ¾ Płeć – różnice pomiędzy kobietami a mężczyznami.
1.4. Istota i akty komunikowania niewerbalnego.
Michael Argyle^5 twierdzi, że zachowanie niewerbalne służy przede wszystkim: a) wyrażaniu emocji (zwężasz oczy, opuszczasz brwi, wpatrujesz się intensywnie, zaciskasz usta — jesteś zły); b) przenoszeniu postawy (np. „Lubię cię” — uśmiechasz się, nasilasz kontakt wzrokowy — albo „Nie lubię cię" — odwracasz wzrok, ton twojego głosu staje się bezbarwny, stajesz tyłem); c) informowaniu o cechach osobowości („Jestem otwarty" — twoje gesty są szerokie, modulujesz głos podczas mówienia, zdecydowany ton głosu); d) ułatwianiu komunikacji werbalnej (obniżasz głos i spoglądasz przed siebie, gdy kończysz wypowiedź, by wskazać partnerowi, że teraz on może mówić).
Na komunikację niewerbalną składają się takie elementy, jak:
(^5) M. Argyle, Psychologia stosunków międzyludzkich, Warszawa 2002.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
− szczęścia, − smutku, − strachu, − zaskoczenia, − gniewu, − odrazy (pogardy, obrzydzenia). Dowodem na to są badania Paula Ekmana i Waltera Friesena na Nowej Gwinei.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
osobą, czy też, że posiada określone cechy. Autoprezentacja odnosi się do repertuaru zachowań, które mają miejsce w sytuacjach kontaktów społecznych takich, jak pierwsze spotkanie (pierwsza randka, rozmowa kwalifikacyjna, pierwszy dzień pracy, pierwsze spotkanie biznesowe), kiedy aktywnie staramy się zrobić na rozmówcach dobre wrażenie (podczas sprzedaży, przemówienia), a także wtedy, gdy chcemy przejąć inicjatywę w sytuacjach współzawodnictwa (np. ubiegając się o awans) itd. Autoprezentacja rozumiana jest jako zachowanie podejmowane w celu tworzenia u osób z otoczenia pożądanego przez jednostkę obrazu własnej osoby, w celu uzyskania od innych pożądanych zachowań. Zachowania autoprezentacyjne nie muszą być świadome i zaplanowane, występują one również w świecie zwierząt. Autoprezentacja nie zawsze jest zjawiskiem negatywnym, opartym na czystej manipulacji. Warto sobie wyobrazić, co by było, gdyby ludzie nie dbali o to, jak postrzegają ich inni. Troska o wywierane wrażenie pomaga dostosować zachowanie do społecznych norm. Tabela 1. Powszechnie stosowane taktyki autoprezentacyjne wg Leary’ego^6
(^6) M. Leary, Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji, Gdańsk 1999.
1. Opisywanie siebie
Opisywanie siebie w taki sposób, aby wywrzeć na innych pożądane wrażenie.
2. Wyrażanie postaw Wyrażanie^ postaw^ sugerujących,^ że^ dana jednostka ma takie, a nie inne cechy. 3. Publiczna atrybucja Wyjazgodny z okreśnianie^ śwlonym wizerunkiem społasnego^ zachowania^ łwecznym.^ sposób 4. Pamimanipulacjeęciowe
Rzeczywiste lub udawane zapamiętywanie lub zapominanie w celach autoprezentacyjnych.
5.
Zachowania niewerbalne
Wyraz twarzy, gesty, przyjmowana pozycja oraz sposób poruszania się.
6. Kontakty społeczne Publiczne manifestowanie związków z pewnymi osobami i odcinanie się od innych. 7. Konformizm i uleganie Zachowywanie^ się^ zgodnie^ ze^ społecznymi normami albo z preferencjami innych ludzi 8. Dekoracje,i oświetlenie^ rekwizyty^ Wykorzystywanieautoprezentacyjnych.^ otoczenia^ do^ celów
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
ad.1 Opisywane siebie – najbardziej bezpośrednia metoda przekazywania informacji o własne osobie. Ta taktyka jest stosowana zazwyczaj w interakcji „twarzą w twarz”, ale także na piśmie, np. podczas pisania podania o przyjęcie do pracy, czy życiorysu. Daje nam możliwość selekcji faktów i informacji, które chcemy ujawnić. Nadinformowanie o niektórych faktach i niedoinformowanie o innych. Tworzenie „werbalnych portretów”. ad.2 Wyrażanie postaw – (postawy w tradycyjnej psychologii uważane są za wewnętrzne uczucia sympatii bądź antypatii). Demonstrując daną postawę, osoba przekazuje określony wizerunek samej siebie. ad.3 Publiczne atrybucje – (atrybucja to wniosek człowieka na temat przyczyny jakiegoś zdarzenia). Tłumaczenia, jakie przedstawiamy otoczeniu, wpływają na to, jak jesteśmy postrzegani Ludzie dzielą się swymi atrybucjami z otoczeniem. (Częściej deklarujemy osobistą odpowiedzialność za sukces niż za porażkę). ad.4 Pamięciowe manipulacje – ludzie często operują wywieranym wrażeniem za pomocą strategicznego zapamiętywania i zapominania. Przykładem jest sytuacja, gdy udajemy, że kogoś rozpoznajemy, bo chcemy być postrzegani jako osoba koleżeńska, życzliwa i z dobrą pamięcią. ad.5 Zachowanie niewerbalne – dzięki wyrazowi twarzy, wyglądowi zewnętrznymi, spojrzeniu, pozycji ciała, gestom człowiek przekazuje informacje o swojej osobowości, nastroju, opiniach, stanach fizycznych i psychicznych. Sposób, w jaki się ubierasz, wpływa na to, jak postrzegają Cię inni. Coraz częściej pracodawcy ustalają określone reguły ubioru w pracy, tzw. DRESS CODE. Nie ogranicza się on tylko do wskazania koloru garniturów, czy sukienek, ale także długości spódnic, odcienia krawatów, wymogów co do fryzury, noszenia rajstop, biżuterii, czy długości i koloru paznokci. W ramach tej techniki leży także jakość i sposób wokalizacji. Należy pamiętać, że głos jest naszą wizytówką, narzędziem komunikacji z ludźmi i najczęściej stosowanym narzędziem pracy. Bełkotanie, mamrotanie i inne nieprawidłowości wymowy stanowią barierę w komunikacji. Dobra i wyrazista dykcja podtrzymuje słuchacza i wzmaga jego zainteresowanie naszą wypowiedzią. Doskonaląc swój głos, zmieniasz siebie. ad.6 Kontakty społeczne - autoprezentacja przez kontakty z innymi polega na strategicznym sterowaniu informacją nie o własnej osobie, ale o ludziach i rzeczach,
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
Tworzenie własnego wizerunku zawodowego nieodłącznie związane jest z profesjonalizmem, który powinien się przejawiać w takich między innymi cechach, zachowania i zaleceniach, jak^7 : posiadanie odpowiednich kwalifikacji, bycie dobrze poinformowanym, dyskrecja, stany emocjonalne nieprzeszkadzające w pracy, punktualność, grzeczność, zawsze dobre przygotowanie, odpowiedni wygląd oraz wiele innych wartości. Na podstawie badań, przedstawionych w książce Public relations instytucji użyteczności publicznej , pod red. E. Hope 8 , do wizerunku zawodowego nauczyciela respondenci zaliczyli:
Cechy osobowościowe: 9 kultura osobista, 9 poczucie humoru, 9 życzliwość, 9 empatia, 9 sympatia do uczniów, 9 zaangażowanie w pracę.
Rzetelność : 9 dobre merytoryczne przygotowanie do zajęć; 9 ciekawy sposób prowadzenia zajęć; 9 zilustrowanie tematu przykładami
Rozległa wiedza szczególnie w zakresie przedmiotu, którym się zajmuje.
Stosunek do uczniów: 9 „dostępność” dla uczniów; 9 poświęcanie uczniom czasu; 9 brak skłonności do poniżania uczniów; 9 brak obaw przed dialogiem z uczniem.
(^7) J.Bieńkowski, Edukacja pedagogiczna w wyższej uczelni wojskowej , Warszawa 2003; s. 142. (^8) Public relations instytucji użyteczności publicznej, pod red. E. Hope, Gdańsk 2005, s.99-107.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
Sprawiedliwość: 9 Jasny i przejrzysty system oceniania; 9 Umiejętność sprawdzenia wiedzy
Kreowanie wizerunku zawodowego ma nierozerwalny związek z powstaniem w otoczeniu uzasadnionego wrażenia profesjonalizmu, które opiera się na: ¾ Kompetencji – zdolności, talenty, kwalifikacje, doświadczenie, określające, co już potrafimy zrobić oraz to wszystko, o czym wiemy, że umielibyśmy zrobić. Profesjonalizm wymaga, aby rozwijać te umiejętności, w których jest się najlepszym. ¾ Wiarygodności – należy wyglądać i mówić tak, jakby potrafiło się wykonać konkretne zadanie i wzbudzać przekonanie, że potrafi się zrobić wszystko, o czym się mówi. Niezbędne jest używanie języka i pojęć charakterystycznych dla danej specjalizacji, oraz znajomość konwencji obowiązujących w danym zawodzie i swobodne poruszanie się w nich. ¾ Opanowaniu – panowanie nad sobą dowodzi dojrzałości. Jeśli w pracy poddajemy się emocjom, tracimy kontrolę nad sobą, w efekcie tracimy też wiarygodność. Zachowanie profesjonalne polega na podjęciu wyzwania i zareagowaniu zamiast odreagowania. Inne zewnętrzne oznaki opanowania w pracy, które charakteryzują profesjonalistę, to: zdolność panowania nad innymi, co oznacza zdolności przywódcze, zdolność kierowania projektami, odpowiedzialność za środki do dyspozycji i budżet, zdolność do panowania nad własnymi sprawami, dobra organizacja. ¾ Pewności siebie – pochodzi z wnętrza, ale ujawnia się na zewnątrz. Istnieją fizjologiczne symptomy pewności siebie takie, jak wyprostowana postawa i swobodny oddech. Są też symptomy psychologiczne, wynikające z pozytywnego nastawienia i świadomości, że jest się dobrze poinformowanym i dobrze przygotowanym. Pewność siebie można okazać używając pojęć pozytywnych, nie negatywnych oraz właściwie oceniając (bez przeceniania i niedoceniania) własne możliwości. ¾ Stałości – umiejętnie stworzone wrażenie profesjonalizmu nie jest czymś, co można wkładać i zdejmować jak marynarkę. Wizerunek skuteczny musi być niezmienny. Ma
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
Nie zamieszczaj informacji nieistotnych. Wymienianie wszystkich prac sezonowych odbytych podczas studiów również nie jest konieczne.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
2.3.2. List motywacyjny
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
9 rozwiązywanie problemów (zebranie kadry kierowniczej), 9 podejmowanie decyzji (zebranie na temat strategii). Zebrania powinny: 9 być zorganizowane i posiadać własną strukturę organizacyjną, 9 mieć charakter formalny i odbywać się według określonego porządku obrad, 9 mieć jasno sprecyzowany temat, 9 być protokołowane.
3.2. Rodzaje zebrań
Rozróżnia się wiele typów zebrań: odprawy, posiedzenia, zgromadzenia, konferencje, narady, zjazdy, kongresy, seminaria, sympozja.
9 Odprawa - krótkie 15-60-minutowe zebranie o charakterze wewnętrznym, roboczym, mające cel instruktażowy. Spotkanie przełożonego z podwładnymi, na którym omawiane są sprawy bieżące oraz wydawane polecenia. Odbywają się dość często (codziennie, raz lub dwa razy w tygodniu). 9 Narada – krótkie - 60 minutowe zebranie pracowników o charakterze wewnętrznym, np. narada produkcyjna dotycząca nowego wyrobu. 9 Sympozjum - zgromadzenie reprezentantów określonej dziedziny nauki, twórczości lub naukowców i specjalistów - praktyków. Może być kilkudniowe. 9 Sesja - spotkanie organu samorządowego (sesja rady lub zgromadzenie przedstawicieli instytucji naukowych). Może trwać kilka godzin. 9 Seminarium - forma szkolenia mająca na celu zapoznanie się z nowymi problemami występującymi np. w technologii pracy biurowej. Często polega na dyskusji, opartej na przestudiowanej uprzednio literaturze. Dyskusja jest kierowana przez prelegenta. Seminarium może trwać kilka godzin lub kilka dni po kilka godzin. 9 Spotkanie - kilkugodzinne zgromadzenie określonych kręgów osób. 9 Posiedzenie - określenie używane zamiast słowa zebranie. Posiedzenia, zebrania odbywają się rzadziej niż odprawy (raz w miesiącu lub kwartale) i trwają dłużej (1- godziny), porusza się na nich sprawy obejmujące większe przedziały czasowe, a po dyskusji podejmowane są decyzje dotyczące funkcjonowania firmy.
"Nauczyciel przedmiotów zawodowych w zakresie organizacji usi hotelarstwa oraz architektury krajobrazu - studia podyplomowe"ług gastronomicznych projekt realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków
9 Konferencja - zgromadzenie przedstawicieli różnych dziedzin. Często odnosi się to do zgromadzeń międzynarodowych. 9 Zjazd - zjazd przedstawicieli pewnej grupy ludzi, np. zjazd absolwentów studium. Może trwać kilka dni.
3.3. Przygotowanie zebrania i porządek obrad
Prace wstępne
Bardzo ważnym elementem jest właściwe przygotowanie zebrania. Prace, które powinny poprzedzać organizację zebrania to:
9 ustalenie celu zebrania, jego terminu oraz tematu do referowania, 9 ustalenie listy uczestników zebrania i osób referujących, 9 zaproszenie osób referujących, ustalenie tematu wystąpienia oraz czasu potrzebnego na jego zreferowanie, 9 przygotowanie sali konferencyjnej, 9 ustalenie porządku obrad, 9 przygotowanie materiałów dla uczestników oraz rozesłanie ich, 9 przygotowanie zaproszeń, zawiadomień i ich rozesłanie, 9 wysłanie uczestnikom spotkań: o treści sprawozdania i materiałów statystycznych, o porządku obrad (jeżeli nie został wydrukowany w zaproszeniu).
Program zebrania powinien zawierać: 9 dokładny termin, miejsce i przewidywany czas trwania zebrania, 9 temat oraz sprawy, które mają być rozpatrywane na zebraniu, 9 nazwiska osób referujących oraz czas przewidziany na omówienie sprawy. Uczestnicy zebrania zobowiązani są do potwierdzenia swojej obecności własnoręcznym podpisem na liście obecności.
Przygotowanie sali
