Pobierz Wykład programowy Tarczyca 2 i więcej Publikacje w PDF z Endokrynologia tylko na Docsity!
XVIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Kraków, 22-25.09.
WYKŁADY
w grupie I przed rozpoczęciem terapii, a następnie po 3 i 6 cyklu Solu-Medrolu oraz po zakończeniu doustnego leczenia prednizonem stężenia obu cytokin oznaczano metodą ELISA. W grupie kontrolnej badania IL-13 i IL- wykonywano jednorazowo. Wyniki: W grupie I wyjściowe stężenia IL-13 były nieznacznie wyższe w porównaniu do grupy II (46,22±11,66 vs 34,14±12,17 pg/ml; p>0,05). Cyklicz- ne, dożylne leczenie metylprednizolonem nie wpłynęło w sposób znaczący na zmiany średniego stężenia IL-13, które po 6 cyklach było porównywalne z początkowym (46,22±11,66 vs. 45,66±11,5 pg/ml, p>0,05). Terapia pred- nizonem stosowana przez okres 4 miesięcy, spowodo- wała istotne obniżenie poziomu IL-13 do wartości istotnie niższej niż u osób zdrowych (16,18±7,47 vs 34,14±12, pg/ml, p>0,05). Początkowe stężenia IL-16 o obu grupach nie różniły się istotnie (184,4±14,38 vs 195,1±25,44 pg/ ml, p<0,05). Podobnie jak w przypadku IL-13, cykliczne leczenie metylprednizolonem nie powodowało istotnych zmian stężeń IL-16 (184,4±14,38 vs 162,9±18,48 pg/ml, p>0,05), a istotny spadek średnich stężeń IL-16, do warto- ści niższych niż w grupie II obserwowano po zakoń- czeniu terapii prednizonem (131,4±13,71 vs 195,1±25, pg/ml, p<0,05) Wnioski: 1. Pulsacyjne leczenie metylprednizolonem wydaje się nie zaburzać w sposób istotny czynności układu immunologicznego. 2. Doustne przyjmowanie prednizonu wiąże się z zahamowaniem funkcji zarówno limfocytów Th2 CD4+^ jak i T CD8+ Słowa kluczowe: choroba Gravesa-Basedowa, oftalmopatia tarczycowa, interleukina-13, interleukina-16, glikokortykosteroidy
Wykład programowy
PR
PRZECIWCIAŁA STYMULUJĄCE TARCZYCĘ A
FENOTYP CHOROBY GRAVESA-BASEDOWA
NA POCZĄTKU CHOROBY
Janusz Nauman^1 , Marta Jonas^1 , Urszula Makowska^2 ,
Krzysztof Chojnowski^2
(^1) Zakład Endokrynologii Instytutu Medycyny Doświadczalnej 2 i Klinicznej PAN, Klinika Chorób Wewnętrznych i Endokrynologii Akademii Medycznej w Warszawie.
Etiopatogeneza choroby Gravesa-Basedowa (G-B) jest wieloczynnikowa i złożona. Celem niniejszej pracy było ustalenie, czy i w jakim stopniu przeciwciała reagu- jące z receptorem TSH wpływają na rozwój i nasilenie objawów, a więc na fenotyp tej choroby. Badania prze- prowadzono u 144 dotychczas nie leczonych chorych z hipertyreozą, w tym 117 kobiet i 27 mężczyzn w wieku od 17 do 55 lat. Średni wiek w momencie zachorowa- nia wynosił 34,18 lat. U chorych oznaczono poziomy
TBII (test II generacji) i TSI (komórki CHO z transfeko- wanym receptorem TSH), a uzyskane wyniki odnoszono do płci, wieku, rodzinnego występowania choroby G-B oraz objawów klinicznych choroby GB, w tym do obję- tości tarczycy i oftalmopatii, oraz do poziomów TSH, FT 4 , FT 3 i stosunku FT 3 /FT 4. Dodatkowo chorych podzie- lono na młodszych (53 chorych do 25 r.ż.) i starszych ( chorych po 25 r.ż.). W całej grupie średni poziom TBII był wysoki i wynosił 14,46±18,4 mIU/ml, u młodszych był niższy i wynosił 12,4±18,16 mIU/ml, a u starszych nieco wyższy – 15,7±18,59 mIU/ml. Występowanie choroby G- B w rodzinie stwierdzano częściej u młodszych niż star- szych (40% vs 26%), a współistnienie oftalmopatii częściej u starszych niż młodszych (77% vs 21%). Palili częściej starsi niż młodsi (30,8% vs 7,5%) i u palaczy częściej współistniała oftalmopatia. Dodatkowo poziomy TBII u chorych z oftalmopatią były wyższe niż u pozostałych (18,47 vs 11,19 mIU/ml, p<0,05). U młodszych stężenie TBII wykazywało korelację z objętością tarczycy (R=0,49; p<0,002) i ze wskaźnikiem FT 3 /FT 4 (R=0,52; p<0,0004). Jeszcze silniejszą korelację stwierdzano między objętością tarczycy a wskaźnikiem FT 3 /FT 4 (R=0,61; p<0,0004). W konkluzji stężenie TBII znacząco wpływa na fenotyp i przebieg choroby G-B
THYROID STIMULATING
IMMUNOGLOBULINES AND GRAVES`
DISEASE PHENOTYPE AT THE ONSET OF THE
DISEASE.
Janusz Nauman^1 , Marta Jonas^1 , Urszula Makowska^2 ,
Krzysztof Chojnowski^2
(^1) Department of Endocrinology of Institute of Experimental and 2 Clinical Medicine, Polish Academy of Sciences Chair and Department of Internal Medicine and Endocrinology, Warsaw Medical University
Introduction. Graves’ disease (GD) etiopathogenesis is multi-factorial and complicated. The aim of this study was to assess if antibodies reacting with TSH receptor influence manifestation and the severity of symptoms, as so the phenotype of GD, and their importance in that process. Material and methods. 144 patients with the first onset of Graves’ hyperthyroidism were included into the study (117 female and 27 male) in age 17 to 55. Mean age in the time of disease onset was 34.18 years. TBII (II generation assay) and TSI (CHO cells transfected with TSH recep- tor) levels were assessed and correlated with age, gender, family history of GD and clinical symptoms, including thyroid volume, ophtalmopathy (GO), TSH, FT 3 , FT (^4) concentrations and FT 3 /FT 4 index. Patients were also divided into younger (up to 25 years of age – 53 patients) and older (over 25 years – 91 patients) groups. Results. In the whole population mean TBII level was high, reaching 14.46 IU/L ±18.40, in the young group was lower, reaching 12.40 IU/L ±18.16, and in the old group was slightly higher – 15.70 IU/L ±18.59. Family history of GD was found more often in the younger than in the older group (40 % vs. 26%), coexistence of GO was more frequent in the older than in the younger group (77% vs. 21%). Older patients more often were tobacco smokers (30.8% vs 7.5%) and it was correlated with GO. Moreover TBII level in patients with GO was higher (18.47 vs. 11.
S-06 Tarczyca 2
Przewodniczący sesji: Jan Komorowski, Zbigniew Szybiński
Endokrynologia Polska / Polish Journal of Endocrinology 2005; 4 (56)
WYKŁADY
IU/L, p<0.05). In the young group TBII concentration was correlated with the thyroid volume (R=0.49, p<0.002). and FT 3 /FT 4 index (R=0.52, p<0.0004). Even stronger correla- tion was seen between thyroid volume and FT 3 /FT 4 index (R=0.61, p<0.0004).
In conclusion TBII significantly influences the phenotype and course of GD.
Doniesienia ustne
S06-
ZASTOSOWANIE JEDNORAZOWEJ NISKIEJ
DAWKI REKOMBINOWANEJ LUDZKIEJ
TYREOTROPINY (rhTSH) UMOŻLIWIA
LECZENIE 131 I CHORYCH Z WOLEM
GUZOWATYM NADCZYNNYM I NISKĄ
JODOCHWYTNOŚCIĄ
Małgorzata Gietka-Czernel, Helena Jastrzębska,
Wojciech Zgliczyński, Grażyna Waśniewska,
Małgorzata Wróblewska, Katarzyna Wernic,
Beata Cybulska, Elżbieta Karpińska
Klinika Endokrynologii CMKP, Warszawa
Leczenie wola guzowatego nadczynnego radiojodem jest metodą z wyboru, ale w części przypadków niemoż- liwą do zrealizowania z powodu niskiej jodochwytności tarczycy.
Cel: ocena przydatności zastosowania jednorazowej niskiej dawki rhTSH 0,05 mg w przygotowaniu do lecze- nia 131 I chorych z wolem guzowatym nadczynnym i niską jodochwytnością.
Materiał: 22 chorych; 19 kobiet i 3 mężczyzn w wieku 41- 72 lata, śr. 66,2±9,77 z wolem wieloguzkowym nadczyn- nym. Wstępnie oceniana jodochwytność tarczycy wyno- siła T 24 6-39%, śr. 21,1±8,44 %, a objętość wola 24,8- 109, ml, śr. 64,14±22,49 ml. W ciągu ostatnich 6 miesięcy chorzy nie przyjmowali leków wpływających na jodo- chwytność tarczycy.
Metody: badania przeprowadzano w warunkach szpi- talnych. Stosowano jednorazową dawkę 0,05 mg rhTSH im (Thyrogen, Genzyme). Po upływie 24 godzin poda- wano aktywność diagnostyczną 131 I i oceniano jodo- chwytność tarczycy po 6, 24, 48 i 72 godzinach. Następnie chorzy otrzymywali dawkę leczniczą 131 I. Krew do ozna- czeń TSH, fT 3 i fT 4 pobierano wstępnie, po 2, 5, 8, 24, 48, 72 i 96 godzinach od podania rhTSH, oraz w 3 dobie po leczeniu 131 I.
Wyniki: podanie 0,05 mg rhTSH spowodowało każdora- zowo wzrost stężenia TSH w surowicy; od śr. wartości wyjściowych 0,11±0,12 mIU/ml do śr. wartości maksy- malnych 8,98±5,90 mIU/ml (p<0,001) obserwowanych po 5, 8 lub 24 godzinach. Wzrost jodochwytności tarczycy dotyczył wszystkich chorych, był śr.3,2-krotny.Jednocze- śnie obserwowano wzrost stężenia fT 3 i fT 4 w surowicy: od śr. wartości wyjściowych odpowiednio 3,8±0,80 pg/ml do śr. wartości maksymalnych 6,02±1,36 pg/ml oraz od 19,16±3,59 pmol/l do 29,04±10,11 pmol/l (p<0,001) odno- towanych po 24 i 48 godzinach. Nie obserwowano istot- nego klinicznie zaostrzenia objawów tyreotoksykozy. W 1 przypadku po podaniu rhTSH wystąpiło przemija-
jące bolesne obrzmienie gruczołu tarczowego. Po upływie 6 miesięcy odnotowano redukcję objętości wola o 45%, stan eutyreozy u 71% i utrzymującą się nadczynność tarczycy w 29% przypadków. Wnioski:
- Jednorazowe zastosowanie niskiej dawki rhTSH-0, mg u chorych z wolem guzowatym nadczynnym i niską jodochwytnością zwiększa 3,2-krotnie wychwyt radiojodu przez gruczoł tarczowy
- Metoda ta umożliwia leczenie 131 I u chorych z niską jodochwytnością tarczycy
- Takie postępowanie, z uwagi na przejściowe zaostrzenie tyreotoksykozy i możliwość powiększenia objętości wola, jest możliwe w wybranych przypadkach.
SINGLE LOW DOSE OF RECOMBINANT
HUMAN THYROTROPIN (rhTSH) ENABLES
RADIOIODINE TREATMENT FOR
MULTINODULAR TOXIC GOITER WITH LOW
131 I UPTAKE.
Małgorzata Gietka-Czernel, Helena Jastrzębska,
Wojciech Zgliczyński, Grażyna Waśniewska,
Małgorzata Wróblewska, Katarzyna Wernic,
Beata Cybulska, Elżbieta Karpińska
Department of Endocrinology, Medical Center of Postgraduate Education
Radioiodine treatment for multinodular toxic goiter is commonly accepted procedure. In patients with low radioiodine uptake (RAIU) surgery is an alternative. Aim: the study was undertaken to estimate the efficacy of a single low dose 0.05 mg rhTSH as a pretreatment adjunct before 131 I therapy for multinodular toxic goiter with low RAIU. Patients:19 women and 3 men aged 66.2±9.77 yrs, range 41-72 yrs with multinodular toxic goiter. Initial 24 h RAIU was 21.1±8.44 %, range 6-39%, and thyroid volume 64.14±22.49 ml range 24.8- 109.4 ml. Methods: a single dose of 0.05 mg rhTSH (Thyrogen, Genzyme) was given im. 24 h later diagnostic dose of 131 I was administered and RAIU after 6, 24, 48 and 72 h was estimated. Then therapeutic dose of 131 I was given. Serum TSH, fT 3 and fT 4 were determined initially, 2, 5, 8, 24, 48, 72 and 96 h after rhTSH administration and then on the 3rd day after 131 I treatment. Results: The significant increase in serum TSH from 0.11±0.12 mIU/ml to a peak level 8.98±5.90 mIU/ml after 5, 8 and 24 h was observed. Then a significant 3.2-fold increase in 24 h RAIU to 66.9±13.05 % was noted. Shortly after rhTSH administration (24, 48 h) serum fT 3 elevated from 3.08±0.80 pg/ml to a peak value of 6.02±1.36 pg/ml (p<0.001) and serum fT 4 augmented from 19.16±3.59 pmol/ l to a peak value of 29.04±10.11 pmol/l (p<0.001). Clinical signs of thyrotoxicosis exacerbation were mild to modera- te. There was 1 case of mild painful thyroid enlargement without respiratory tract obstruction. After 6 months 71% of patients were euthyroid, 29% were still thyrotoxic and 45 % reduction of thyroid volume was stated. Conclusions: 1/ Administration of a single dose of 0. mg rhTSH enhances 3.2- fold radioiodine uptake in patients with multinodular toxic goiter and low RAIU
Endokrynologia Polska / Polish Journal of Endocrinology 2005; 4 (56)
WYKŁADY
raków rozmiar ogniska istotnie wpływa na jego cechy w badaniu USG.
Wyniki: W pooperacyjnym badaniu histopatologicz- nym stwierdzono obecność 58 raków (w BAC ujaw- niono 48), 149 gruczolaków i 883 zmian nienowotworo- wych. W przypadku pacjentów ze zmianami mnogimi, nowotwory tarczycy częściej niż zmiany nienowotwo- rowe występowały w postaci wyczuwalnych guzków (71,3% vs. 55,9%, p<0,05) i wykazywały obniżoną echoge- niczność (36,8% vs. 19,0%, p<0,05). Raki tarczycy częściej niż zmiany łagodne cechowały się obecnością punkto- wych zwapnień (22,6% vs. 5,1%; p<0,01) oraz wzmożo- nego unaczynienia wewnątrz (p<0,05). Stwierdzono, że u pacjentów ze zmianami mnogimi nakłuwanie ognisk spełniających jedno z następujących kryteriów: wyczu- walność, hipoechogeniczność, obecność zwapnień lub rozmiar ponad 10 mm pozwala na ujawnienie 96% nowo- tworów, w tym 97% raków. Z kolei ograniczenie wskazań do BAC do zmian większych niż 15 mm lub jedynie do zmian wyczuwalnych powoduje nierozpoznanie odpo- wiednio: 68% i 42% raków. Stwierdzono też, że ogniska odpowiadające nowotworom tarczycy o średnicy poniżej 15 mm są częściej niż pozostałe nowotwory hipoechoge- niczne (48,7% vs. 28,8%, p<0,01).
Wnioski: Uwzględnianie wybranych parametrów z badania ultrasonograficznego podczas selekcji mnogich zmian do BAC pozwala na zoptymalizowania liczby wykonywanych nakłuć i zwiększa efektywność BAC.
ANALYSIS OF THE USEFULNESS OF
MODERN ULTRASOUND IMAGING IN
SELECTION OF THYROID FOCAL LESIONS
TO CYTOLOGICAL EXAMINATION
Słowińska-Klencka Dorota, Popowicz Bożena,
Klencki Mariusz, Lewiński Andrzej
Chair and Department of Endocrinology and Metabolic Diseases, Medical University of Lodz, Poland
Aim: To analyse the usefulness of selected ultrasound scan (US) features in selecting multiple thyroid focal lesions to fine needle aspiration biopsy (FNAB) as well as to evaluate the dependence of these features on the size of lesions.
Material and methods: The outcomes of US, FNAB and post-operative histopathological examinations were analyzed in 1090 thyroid focal lesions revealed in 650 patients. The echogenicity of lesions was analysed as well as their vascularity pattern, the borders, the presence of microcalcifications, hardness and palpability. In patients with thyroid neoplasms and multiple focal lesions the US features were compared of neoplastic and non-neoplastic lesions as well as benign and malignant lesions. The effi- cacy of various criteria in selecting lesions to FNAB was analyzed. In case of neoplastic/malignant lesions, the influence of their size on US features was evaluated.
Results: There were 58 carcinomas (48 of them revealed by FNAB), 149 adenomas and 883 non-neoplastic lesions diagnosed by post-operative histopathological examina- tion. In patients with multiple lesions neoplasms occur- red more frequently as palpable nodules (71.3% vs. 55.9%; p<0.05) and were hypoechogenic (36.8% vs. 19.0%; p<0.05) when compared with non-neoplastic lesions. Thyroid carcinomas contained microcalcifications (22.6% vs. 5.1%;
p<0.01) and had internal vascularisation pattern (p<0.05) more frequently than benign lesions. It was found that in patients with multiple lesions limiting FNAB to lesions which were palpable or hypoechogenic or larger than 10 mm or contained microcalcifications allowed to reveal 96% of neoplasms and 97% of carcinomas. On the other hand limiting FNAB only to lesions which were palpable or larger than 15 mm resulted in missing 68% or 42% of carcinomas, respectively. It was also found that neopla- stic lesions smaller than 15 mm in diameter were more frequently hypoechogenic than other neoplasms (48.7% vs. 28.8%; p<0.01). Conclusions: The employment of the some US features in selecting thyroid lesions to FNAB allows to optimize the number of performed examinations and the efficacy of FNAB.
S06-
ZASTOSOWANIE REKOMBINOWANEJ
LUDZKIEJ TYREOTROPINY W PRZYPADKU
NADCZYNNOŚCI TARCZYCY INDUKOWANEJ
AMIODARONEM
Zbigniew Adamczewski, Jacek Makarewicz, Antoni
Rutkowski, Sławomir Mikosiński, Małgorzata
Knapska-Kucharska, Anna Gonerska-Szadkowska,
Lidia Oszukowska, Anzelmina Karwowska, Andrzej
Lewiński
Oddział Medycyny Nuklearnej i Endokrynologii Onkologicznej, Klinika Endokrynologii i Chorób Metabolicznych, Uniwersytet Medyczny w Łodzi
Wstęp: Jednym z przejawów stymulacji tyreocytów za pomocą rekombinowanej ludzkiej tyreotropiny (rhTSH) jest wzrost jodochwytności tarczycy (Tup). Nadczyn- ność tarczycy indukowana wcześniejszym stosowaniem preparatów jodowych stwarza poważne problemy tera- peutyczne, szczególnie wobec niskiej Tup, co utrudnia leczenie jodem 131 I. Materiał i metodyka: W pracy przedstawiono przypadek nadczynności tarczycy wywołanej stosowaniem amioda- ronu z powodu napadowego migotania przedsionków u 74 letniego pacjenta z Tup wynoszącym 4 % po 24 h. Nieskuteczność farmakoterapii (po odstawieniu amioda- ronu) w utrzymaniu rytmu zatokowego, była powodem podjęcia próby leczenia 131 I po wcześniejszej stymula- cji Tup za pomocą rhTSH. Thyrogen (Genzyme) podano jednorazowo w dawce 80 μg i.m., uzyskując wzrost Tup do 36% po 24 h oraz wzrost stężenia hormonów tarczycy (Tabela 1.)
Tabela 1. Stężenia hormonów tarczycy i wartość Tup przed i po podaniu rhTSH Termin badania FT 3 (pg/ml)
FT 4 (pmol/l)
TSH (μIU/ml)
Wychwyt (%) Wartości wyjściowe 4,9 24,6 0,18 4, 12 h po podaniu rhTSH 5,2 32,2 24, 24 h – 131 I diagnostyka 3,7 16,8 14, 48 h – 131 I terapia 6,1 38,3 4,05 36, 96 h 6,6 41,6 0, 120 h 5,9 37,7 0, 192 h, napad FA, tyreostatyki
5,3 35,1 0,
XVIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Kraków, 22-25.09.
WYKŁADY
Po podaniu aktywności terapeutycznej 131 I (888 MBq), mimo wzrostu stężenia hormonów tarczycy, nie obser- wowano klinicznych objawów nasilenia nadczynno- ści tarczycy poza wystąpieniem migotania przedsion- ków (bez pogorszenia stanu hemodynamicznego), które uległo umiarowieniu w ciągu 12 h po zwiększeniu dawki propranololu. Wniosek: Zastosowanie rhTSH może umożliwiać lecze- nie 131 I w szczególnie trudnych przypadkach nadczynno- ści tarczycy indukowanej jodem. Słowa kluczowe: nadczynność tarczycy indukowana amiodaronem, rekombinowane ludzkie TSH, leczenie 131 I
THE USE OF RECOMBINANT HUMAN
THYROTROPIN (rhTSH) IN AMIODARONE-
INDUCED HYPERTHYROIDISM
Zbigniew Adamczewski, Jacek Makarewicz, Antoni
Rutkowski, Sławomir Mikosiński, Małgorzata
Knapska-Kucharska, Anna Gonerska-Szadkowska,
Lidia Oszukowska, Anzelmina Karwowska, Andrzej
Lewiński
Department of Nuclear Medicine and Oncological Endocrinology, Clinic of Endocrinology and Metabolic Diseases, Medical University of Łódź
Introduction: An increase of thyroid iodine uptake is (Tup) is one of the symptoms of thyrocyte stimulation by means of recombinant human thyrotropin (rhTSH). Hyperthyroidism, induced by earlier use of iodine prepa- rations, creates serious therapeutic problems, especially at low Tup, what makes 131 I treatment rather difficult. Material and methods: A case of hyperthyroidism has been reported, induced by amiodarone administration, applied because of paroxysmal atrial fibrillation in a 74 years old patient with Tup of 4% after 24 hours. The failure of the pharmacological therapy (after amiodarone withdrawal) in keeping the sinus rhythm, was the reason to attempt 131 I treatment, following an earlier Tup stimu- lation with rhTSH. Thyrogen (Genzyme) was administe- red i.m. in a single dose of 80 μg, resulting in Tup incre- ase to 36% after 24h and an increase of thyroid hormones concentration (see: Table 1.)
Table 1. Concentrations of thyroid hormones and Tup values before and after rhTSH administration
The time of study FT 3 (pg/mL)
FT 4 (pmol/L)
TSH (μIU/mL)
Tup (%) Initial values 4,9 24,6 0,18 4, 12 h after rhTSH administration
5,2 32,2 24,
24 h – 131 I diagnostics 3,7 16,8 14, 48 h – 131 I therapy 6,1 38,3 4,05 36, 96 h 6,6 41,6 0, 120 h 5,9 37,7 0, 192 h, FA, thyrostatics 5,3 35,1 0,
Following the administration of 131 I in therapeutic acti- vity (888 MBq), despite the increased thyroid hormone concentration, no clinical symptoms of enhanced thyro- toxicosis were observed, beside atrial fibrillation (without haemodynamic state deterioration), which normalised within 12h, following an increase of propranolol dose.
Conclusion: Recombinant human TSH may enable 131 I therapy, especially in problematic cases of iodine induced hyperthyroidism.
Key words: amiodarone-induced thyrotoxicosis, recombinant human TSH, 131 I therapy
S06-
BADANIE EKSPRESJI BIAŁKA NIS
W MATERIALE HISTOLOGICZNYM
U PACJENTÓW Z WOLEM GUZKOWYM
Małgorzata Wolny^1 , Anhelli Syrenicz^1 , Andrzej
Kram^2 , Elwira Gromniak^1
(^1) Klinika Endokrynologii, Nadciśnienia Tętniczego i Chorób 2 Przemiany Materii PAM w Szczecinie Zakład Patomorfologii PAM w Szczecinie
Wstęp: Badania nad symporterem sodowo-jodowym (białko NIS), odpowiedzialnym za aktywny transport jodu do komórek pęcherzykowych tarczycy mogą przy- czynić się do poznania etiopatogenezy wola guzkowego. Cel pracy: Wykazanie stopnia ekspresji białka NIS w guzkach gorących, ciepłych i zimnych oraz w miąższu pozaguzkowym. Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 97 pacjen- tów – 25 osób z wolem guzkowym toksycznym i 72 osoby z wolem guzkowym obojętnym, poddanych planowej operacji częściowego usunięcia tarczycy. Badanie immu- nohistochemiczne przeprowadzono w 198 preparatach histologicznych: 30 preparatów stanowią guzki gorące, 27 – guzki zimne, 44 – guzki ciepłe, 97 – tkanka tarczy- cowa pozaguzkowa. Badania immunohistochemiczne zostały przeprowadzone z użyciem przeciwciał monoklo- nalnych anty-hNIS metodą streptawidyna – peroxydaza (DAKO LSAB+ Kit Peroxidase). Za pomocą programu komputerowego dokonano oceny porównawczej prepa- ratów posługując się dwoma wskaźnikami: IMM1CELL
- powierzchnia odczynu w 1 komórce w stosunku do wzorca oraz IMMIOD1CELL – gęstość optyczna odczynu w 1 komórce w stosunku do wzorca, który to wskaźnik odzwierciedla intensywność odczynu. Wyniki: Wykazano istotnie wyższą ekspresję białka NIS w guzkach gorących niż w ciepłych i zimnych. Ponadto zaobserwowano istotnie większą ekspresję białka NIS w guzkach występujących w wolu guzkowym toksycz- nym niż w wolu guzkowym obojętnym. Wykazano również, że w preparatach o większej ekspresji białka NIS symporter znajdował się w błonie podstawno- bocznej – prawidłowym miejscu swego występowania, zaś w preparatach o niewielkiej ekspresji symportera był on widoczny również w cytoplazmie lub tylko w cyto- plazmie. Wnioski i podsumowanie: Uzyskane wyniki badań immunohistochemicznych wskazują na większą ekspre- sję białka NIS w guzkach tarczycy przebiegających z tyre- otoksykozą, co może przemawiać za udziałem sympor- tera w powstawaniu guzków ciepłych i gorących. Nato- miast nieprawidłowa lokalizacja symportera w tyre- ocytach może mieć znaczenie w powstawaniu guzków zimnych.
XVIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Kraków, 22-25.09.
WYKŁADY
Material and methods: The cytological material was obta- ined during thyreoideoctomy from 6 patients: 3 with toxic nodular goiter after methimazole treatment and 3 with simple nodular goiter. As the control group was material obtained after autopsy of 3 patient without goiter. Histo- logical specimens were routinely estimated and investiga- ted in electron microscope. Results: In nodular toxic goiter, the main cells of follicu- lar epithelium were columnar or cuboidal. The big nucleus was in basolateral region, abound in ergastoplasma and numerous swollen mitochondria. These cells had extended in space Golgy apparatus above a big nucleus. On the top of these cells were a lot of dark granules and clear vesic- les. Apical surfaces of thyroid cells are covered with long and good created microvilli. Among these cells were many thin, dark cells with pycnotic nucleus – Langendorrf cells. Near basal membrane were observed numerous oncocytes. In extended interfollicular spaces scarce were noticed para- follicular cells, capillaries, plasma cells and lymphocytes. In simple nodular goiter not all follicles were filled with colloid. In the minor follicles the thyrocytes were cuboidal with irregular apical surfaces protruding into the follicu- lar lumen, with miscellaneous pseudopods and microvilli in vary forms. Whereas in the huge cysts the main thyroid cells were stretched and almost flat with rare short cytopla- smic protuberances. These thyrocytes had big nucleus, a numerous of granules, large fagolysosomes and not many colloidal vacuoles. In the cytoplasm were observed several free ribosomes. In thyrocytes there were also seen pear of base bodies in their apical domains or the single cilia. In the follicular wall were presented numerous dark cells, proba- bly in the degenerating stage, and these of those which were in the epithelium, they squamous to the lumen of follicle. In the interfollicular spaces were numerous colla- gen fibers observed. Conclusions: In thyrocytes of toxic adenoma the apical region was extended. In interfollicular spaces oncocy- tes were observed. In ultrastructure of thyreocytes from simple nodular goiter indicated to increase of apoptosis and tendency to creation of non-typical cells organelle. Key words: ultrastructure, nodular goiter.
Wykład programowy
PR
OCENA WYDZIELANIA ADIPONEKTYNY,
GHRELINY, LEPTYNY I NEUROPEPTYDU Y
(NPY) U STULATKÓW
Bogusława Baranowska, Ewa Wolińska-Witort,
Wojciech Bik, Agnieszka Baranowska-Bik*, Lidia
Martyńska, Magdalena Chmilowska
*Zakład Neuroendokrynologii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego Warszawa. *Szpitalny Oddział Ratunkowy Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie.*
Peptydy wydzielane przez tkankę tłuszczową, hormony przewodu pokarmowego i neuropeptydy odgrywają istotna rolę w kontroli łaknienia i wydatku energetycz- nego jak również w modulacji układu endokrynnego i immunologicznego. Cel. Celem badania jest ocena wydzielania adiponektyny, ghreliny, leptyny, neuroeptydu Y (NPY) u ludzi w star- szym wieku. Materiał i metody. 78 pacjentów powyżej 100 lat – „stu- latków” (100 – 115 lat, BMI 23 kg/m 2 ), 21 osób grupy kontrolnej (64-67 lat BMI 28 kg/m 2 ) 35 pacjentów „młod- szych” (25-50 lat BMI 24 kg/m^2 ) i 27 otyłych pacjentów (20-55 lat BMI>30 kg/m 2 ). Stężenie w osoczu adiponek- tyny, ghreliny „active”, leptyny i NPY oznaczano metodą RIA. Wyniki:
- U pacjentów powyżej stu lat - „stulatków” stwierdzono:
- Stężenia adiponektyny w osoczu były istotnie wyższe niż w grupach pacjentów: w grupie kontrolnej, u „osób młodszych” i u „otyłych” (p<0.01, p<0.001, p<0.001 odpowiednio).
- Stężenia ghreliny nie różniły się istotnie od wartości w grupach: grupie kontrolnej i w grupie otyłych ale były znamiennie niższe niż w grupie „młodych” (p<0.001).
- Poziomy leptyny były istotnie niższe w porównaniu z grupami: grupą kontrolną, u pacjentów „młodych” i „otyłych” (p<0.01, p<0.001, p<0.001 odpowiednio).
- Stężenia NPY w osoczu były istotnie niższe niż w grupach pacjentów: w grupie kontrolnej, w grupie otyłych i u „osób młodych” (p<0.01, p<0.001, p<0. odpowiednio). Wnioski. U ludzi w wieku powyżej 100 lat – „stulatków” wydzielanie adiponektyny, ghreliny, leptyny, NPY różniło się znacznie w porównaniu z grupą ludzi „młodych”, grupą kontrolną jak również w grupie „otyłych”. Nasze badania sugerują, że zwiększone wydzielanie adiponek- tyny i obniżone wydzielanie NPY mogą mieć protekcyjne działanie w długowieczności.
EVALUATION OF ADIPONECTIN, GHRELIN,
LEPTIN AND NEUROPEPTIDE Y (NPY)
RELEASE IN CENTENARIANS
Bogusława Baranowska, Ewa Wolińska-Witort,
Wojciech Bik, Agnieszka Baranowska-Bik*, Lidia
Martyńska, Magdalena Chmilowska
*Neuroendocrinology Dept. Medical Centre of Postgraduate Education Warsaw, Poland *Emergency Dept. Central Clinical Hospital Ministry of Home Affairs & Administration Warsaw, Poland*
Introduction. It has been known that peptides of adipose tissue, hormones of gastrointestinal tract and neuropepti- des play an important role in the food intake as well as in the modulation of endocrine and immune systems. Aim. The aim of the study is to evaluate the release of adiponectin, ghrelin, leptin and neuropeptide Y (NPY) release in aging humans. Material. 78 patients above 100 yrs. old-“centenarians” (100-115 yrs, BMI 23 kg/m 2 ), 21 control group (CG) (64- yrs. BMI 28 kg/m 2 ), 35 “younger” patients (25-50 yrs. BMI 24 kg/m 2 ) and 27 “obese” patients (20-55 yrs. BMI>30 kg/
S-07 Endokrynologia wieku podeszłego
Przewodniczący sesji: Stefan Zgliczyński, Michał Karasek
