Durante os últimos séculos produciuse unha gran rotura entre as distintas sociedades que forman o
mundo. Algunhas rexións como Europa e América do norte adoptaron o papel de líderes
económicos e de referentes a nivel cultural e de estilo de vida. O resto de continentes e zonas
quedaron superpostas á condición de “países do terceiro mundo” ou países “subdesenvolvidos”, que
aínda non experimentaron un cambio nas súas sociedades e economías que permitise unha mellor
calidade de vida dos seus habitantes. Esta realidade (dura pero certa) provoca que as zonas punteiras
sexan os “grandes consumidores do mundo”, e as zonas máis deprimidas funcionen como “despensa
e fábrica” para os países máis ricos. Houbo un grande interese desde estos países ricos para
diferenciarse dos que eran menos poderosos, asgurando o seu control sobre eles e perpetuar a
explotación dos seus habitantes, moitas veces desamparados por Estados que prefiren o crecemento
da economía ao benestar da poboación.
Hoxe en día, os países de América do sur ou Asia son os principais produtores dos elementos que as
nosas sociedades importan. Plásticos, ferralla para a construción, roupa, cereais e vexetais que
proveñen de explotacións extensivas,... todos eles proveñen de países onde, por falta dunha boa
lexislación laboral, os custos de produción son mínimos. Esta situación acentúase no momento que
as sociedades ricas teñen cada vez máis poder adquisitivo e aumentan o seu consumo, creando así
un círculo vicioso.
Nós, como consumidores potenciais de todos estes produtos, debemos desenvolver unha conciencia
autocrítica e intentar evitar os produtos producidos por persoas explotadas noutros países. A nosa
moral indícanos que debemos boicotear ás grandes multinacionais que, a costa de escravizar
humanos nunha parte do mundo e invitar ao despilfarro noutra, conseguen obter millóns en
beneficios cada ano. Desde logo, esta non é a solución para igualar as riquezas das nacións e
conceder a todos os seres humanos os dereitos que teñen desde nacemento.