Docsity
Docsity

Prepara tus exámenes
Prepara tus exámenes

Prepara tus exámenes y mejora tus resultados gracias a la gran cantidad de recursos disponibles en Docsity


Consigue puntos base para descargar
Consigue puntos base para descargar

Gana puntos ayudando a otros estudiantes o consíguelos activando un Plan Premium


Orientación Universidad
Orientación Universidad


Lingüística I merda, Apuntes de Lingüística

Asignatura: Lingüística, Profesor: , Carrera: Lengua y Literatura Gallega, Universidad: USC

Tipo: Apuntes

2016/2017

Subido el 29/12/2017

rsh_-13
rsh_-13 🇪🇸

1 documento

1 / 5

Toggle sidebar

Esta página no es visible en la vista previa

¡No te pierdas las partes importantes!

bg1
TEMA 1: A NATUREZA COMPLEXA DA LINGUAXE.
1.1. INTRODUCIÓN: LINGUAXE E LINGUAS. NATUREZA COMPLEXA DA LINGUAXE.
- A linguaxe é un método exclusivamente humano, non instintivo, de comunicar ideas,
emocións e desexos por medio dun sistema de símbolos determinado (cada comunidade
humana ten o seu propio sistema) producidos de forma deliberada e voluntaria. Este sistema
é ante todo auditivo (oral, non sempre escrito).
- A linguaxe é tamén a capacidade comunicativa humana común a toda a especie.
- A lingua é o sistema de símbolos (concreto) empregado polos seres humanos para
comunicarse entre si. Para falar non se usan letras, senón os sons (ud. básica da lingua).
- Os seres humanos poden crear actos sociais empregando a lingua, por exemplo: prometer
(facer unha promesa a outras persoas voluntariamente).
- Os seres humanos cultivamos a proximidade e a relación co resto dos individuos: somos
seres sociais. Se ser un ser humano é relacionarse cos demais empregando as palabras, a
linguaxe e as linguas, estas fundamentan a nosa actividade social.
Nacer
PRIMER ENTORNO HUMANO: Falar (aprender a falar) / Non falar: patoloxía, anomalía
social
Pertence á DIMENSIÓN SOCIAL
1.2. NATUREZA BIOLÓXICA E NATUREZA SOCIAL DA LINGUAXE. DIMENSIÓNS SOCIAL,
REPRESENTACIONAL E PSICOLÓXICO-COGNITIVA DA LINGUAXE.
Actúan coma un bloque, non se poden separar.
DIMENSIÓN SOCIAL: para comunicarnos necesitamos a outras persoas.
- Tendemos a agruparnos, xa que somos seres sociais.
- Cultivamos a proximidade e relación co resto de seres humanos.
- As linguas facilitan a entrada e participación en grupos, así como a súa consolidación.
- Non falar = patoloxía social.
- A fala é unha actividade humana que varía sen límites precisos nos distintos grupos sociais,
porque é unha herdanza puramente histórica, produto dun ámbito social mantido durante un
longo tempo que varía como a relixión ou as costumes dos pobos. É
unha función non instintiva, adquirida, “cultural” SAPIR
- Calquera feito social baséase na relación e proximidade dos seres humanos, que á súa vez se
basea na linguaxe.
DIMENSIÓN SOCIAL RELACIÓN + PROXIMIDADE LINGUAXE
A fala non é igual que o linguaxe pero é igual á lingua (distinta para cada grupo).
A fala hérdase (pasa de xeración en xeración) e adquírese (ensínase e apréndese) SAPIR
Lingüística I
1
pf3
pf4
pf5

Vista previa parcial del texto

¡Descarga Lingüística I merda y más Apuntes en PDF de Lingüística solo en Docsity!

TEMA 1: A NATUREZA COMPLEXA DA LINGUAXE.

1.1. INTRODUCIÓN: LINGUAXE E LINGUAS. NATUREZA COMPLEXA DA LINGUAXE.

  • A linguaxe é un método exclusivamente humano, non instintivo, de comunicar ideas, emocións e desexos por medio dun sistema de símbolos determinado (cada comunidade humana ten o seu propio sistema) producidos de forma deliberada e voluntaria. Este sistema é ante todo auditivo (oral, non sempre escrito).
  • A linguaxe é tamén a capacidade comunicativa humana común a toda a especie.
  • A lingua é o sistema de símbolos (concreto) empregado polos seres humanos para comunicarse entre si. Para falar non se usan letras, senón os sons (ud. básica da lingua).
  • Os seres humanos poden crear actos sociais empregando a lingua, por exemplo: prometer (facer unha promesa a outras persoas voluntariamente).
  • Os seres humanos cultivamos a proximidade e a relación co resto dos individuos: somos seres sociais. Se ser un ser humano é relacionarse cos demais empregando as palabras, a linguaxe e as linguas, estas fundamentan a nosa actividade social.

Nacer

PRIMER ENTORNO HUMANO: ● Falar (aprender a falar) / Non falar : patoloxía, anomalía social

Pertence á DIMENSIÓN SOCIAL

1.2. NATUREZA BIOLÓXICA E NATUREZA SOCIAL DA LINGUAXE. DIMENSIÓNS SOCIAL,

REPRESENTACIONAL E PSICOLÓXICO-COGNITIVA DA LINGUAXE.

Actúan coma un bloque, non se poden separar.

DIMENSIÓN SOCIAL : para comunicarnos necesitamos a outras persoas.

  • Tendemos a agruparnos, xa que somos seres sociais.
  • Cultivamos a proximidade e relación co resto de seres humanos.
  • As linguas facilitan a entrada e participación en grupos, así como a súa consolidación.
  • Non falar = patoloxía social.
  • A fala é unha actividade humana que varía sen límites precisos nos distintos grupos sociais, porque é unha herdanza puramente histórica, produto dun ámbito social mantido durante un longo tempo que varía como a relixión ou as costumes dos pobos. É unha función non instintiva, adquirida, “cultural” SAPIR
  • Calquera feito social baséase na relación e proximidade dos seres humanos, que á súa vez se basea na linguaxe.

DIMENSIÓN SOCIAL RELACIÓN + PROXIMIDADE LINGUAXE

A fala non é igual que o linguaxe pero é igual á lingua (distinta para cada grupo).

A fala hérdase (pasa de xeración en xeración) e adquírese (ensínase e apréndese) SAPIR

Ademais a fala identifícanos como membros dun grupo CRYSTAL

  • As palabras e expresións lingüísticas crean por si mesmas actos sociais. Exemplo: prometer.

● A lingua é a actividade humana consolidada como hábito social e prolongada por terse transferido de xeración en xeración ao longo do tempo SAPIR ● A lingua identifícanos como membros dun mesmo grupo CRYSTAL

DIMENSIÓN REPRESENTACIONAL : Representamos a realidade con palabras.

  • Representamos o que podemos percibir, pero non podemos percibir todo porque hai estímulos visuais que escapan á nosa percepción, así como algúns estímulos auditivos.
  • Representamos o que percibimos de forma aproximada.
  • Vivimos entre dúas tendencias contraditorias: aínda que non sabemos que non percibimos, todos seguimos confiando na nosa vista (necesitamos ver para crer). Pero sabemos que a vista nos proporciona información incompleta = perdemos información.
  • Cando nos falta algún tipo de información, o cerebro reconstrúe o que falta. Pero non o fai aleatoriamente. O cerebro completa ese “ punto cego ” coa información que captamos. Elabora todo o rato conxecturas, hipóteses... (adianta información).

PERCEPCIÓN (recoller información visual, auditiva...)

SENTIDOS

TRASLADO DA INFORMACIÓN

PROCESAMENTO DA INFORMACIÓN (recibir, interpretar, completar)

  • A linguaxe e as linguas representan a nosa visión da realidade. Son exemplo de como axustamos e acomodamos o que percibimos ás nosas posibilidades, capacidades... A linguaxe a as linguas consisten nunha asociación entre elementos lingüísticos e elementos non lingüísticos, que se fai para transmitir información. O elemento ling. é o símbolo do elemento non ling. A asociación entre elementos non é un-un, senón que un elemento lingüístico correspóndese con moitos non ling.
  • Grazas ás linguas podemos dividir o que percibimos. Con elas facemos referencia de maneira lineal a acontecementos que se producen simultaneamente.

○ Substantivos ○ Adxectivos Dividen situacións globais e unitarias ○ Verbos (COMUNICACIÓN LINGÜÍSTICA

Tipos de asociacións COMUNICACIÓN HOLÍSTICA animais) As preposicións e conxuncións non se corresponden con ningún elemento da realidade, pero seguen sendo elementos lingüísticos.

CONXUNCIÓN CONCEPTO ↓ ↓ palabras Y unión oracións ...

Lingüística aplicada : persegue solucionar os problemas relacionados cos usos lingüísticos.

♦ Divisións: estudan as unidades lingüísticas. ● Fonética (sons) e Fonoloxía (fonemas). ● Gramática (signos) [significante]. Pódese dividir entre Morfoloxía (palabras e morfemas) e Sintaxe (frase, sintagma...). Non todas as linguas seguen este esquema. ● Semántica [significados]. Dividimos semántica léxica e semántica gramatical.

  • Na lingüística fálase de fonética e fonoloxía das linguas, gramática das linguas e semántica das linguas.
  • Empregar son ou outros signos non caracteriza unha lingua.
  • Na lingüística teórica estúdanse estas características que forma a linguaxe humana. A LT ten características universais.
  • A glosodidáctica é a ensinanza de segundas linguas e os métodos para estudalas trabállanse aquí: → Teoría da tradución : enfócanse os problemas relacionados coa tradución , e equivalencia entre linguas. → Lingüística informática formada : formada polo recoñecemento de voz e produción da fala. Trabállase con programas que produzan fala automáticamente.

Lingüística clínica : patoloxías ou déficits lingüísticos (afasias, dislexias) investigados.

  • A Sociolingüística e Psicolingüística: → A sociolingüística é a investigación da recuperación do uso, status, elaboración de normas (lingüísticas). Na lingüística tamén se traballa con actitudes lingüísticas. Dise que o estándar é o mellor, o perfecto (son actitudes: valoracións e opinións) e hai ademais ideoloxías, investigacións que buscan unha serie de opinións en máis dun grupo de falantes. → Na psicolingüística trabállase sobre todo en dúas cousas:

1º) fenómeno da adquisición ou desenvolvemento lingüístico. 2º) etapas polas que pasa a medida que vai aprendendo ou vai desenvolvendo unha lingua un falante.

  • Para moitos lingüistas a única lingüística posible é a sociolingüística e para outros a psico.
  • Toda lingüística que non teña en contra factores sociais non pode ser unha verdadeira lingüística, sen ir máis aló non é lingüística.
  • Tamén hai autores que din que toda aquela lingüística que non poña en relación a imaxe cos factores cognitivos non é lingüística.
  • A razón de que non se diga o mesmo na antropoloxía lingüística e neurolingüística é porque estas dúas areas son desenvolvéronse moito a partir dos anos 50 porque, por exemplo, Chomsky di que a lingüística é parte da psicoloxía, W. Labov dicía que é parte da sociolingüística que aparece nos anos 60.

RESUMO TEMA 1:

A linguaxe e usos: a linguaxe é un instrumento de comunicación e expresión do pensamento. É distinto dependendo dos usos que lle damos. No pensamento atopamos a dimensión social, representacional e biolóxica.